Αχίλλειος πένα Speak.Easy

απρόοπτα λαβ στόρυ.

[για το ό,τι μπορεί να προκαλέσει ένας ζεστός καφές]

S03E08

Του Αχιλλέα Μζ.

Μια ζωή βρίσκομαι ανάμεσα σε δύο επιλογές. Και εγώ να διαλέγω όλο το λάθος. Σαν να είμαι προγραμματισμένος σε μια τέτοιου τύπου λειτουργία. Λέω «ας είναι». Βλέπετε επιλέγω να κάνω κάτι και την ίδια στιγμή απορρίπτω κάτι άλλο. Και καλώς ή κακώς στην ζωή κρινόμαστε τόσο για όσα αποφασίσαμε να κάνουμε όσο και για εκείνα που δεν κάναμε. Κρινόμαστε για κάθε πράξη ή απραξία, ακόμη και για την ποιότητα του συναισθήματος, του κινήτρου ή της σκέψης που τα συνοδεύει. Προχωρώ χαρούμενος και προσπαθώ να πάω προς κάτι καλύτερο. Μπορεί στην διαδρομή και να χαθώ.

Οι άλλοι με βλέπουν εν τέλει όντως να χάνομαι μέσα στο συνονθύλευμα αλλαγών που προσπαθώ να κάνω. Τουλάχιστον ακόμη προσπαθώ. Απορούν «τώρα τι θα κάνεις;».

«Ίσως περπατήσω μέχρι την σχολή αντί να τρέξω πάλι. Ίσως πιω καφέ στο σπίτι με τους ανθρώπους μου, αντί «στο πόδι». Ίσως πω καλημέρα και στον ταχυδρόμο και πιάσω κουβέντα. Ακούγεται καλό ξεκίνημα ημέρας!».

Κάπου το άκουσα αυτό και για αυτό το τοποθετώ ανάμεσα σε εισαγωγικά. Θα σας γελάσω όμως πού. Αυτή η κακιά συνήθεια να θυμάμαι λεπτομερώς ασημαντότητες. Και από την άλλη πράγματα που ζορίζομαι να μην ξεχάσω τελικά να τα ξεχνώ. Μισή πληροφορία; Όση είναι!

Και άλλες κακές συνήθειες. Μέσα σε ένα σύγχρονο βιβλιοπωλείο λίγες ώρες πριν το χρειαστώ να προσπαθώ να διαλέξω το πιο άνετο στυλό. Γιατί δεν το αναζητώ λίγο νωρίτερα και περιμένω πάντα την τελευταία στιγμή;

Οι τελευταίες στιγμές μοιάζουν ιδανικότερες. Βρίσκομαι σε απόσταση αναπνοής από την ανάγκη και τελικά την αντιμετωπίζω με αποτελεσματικότητα. Και ας τρέχω μερικές φορές χωρίς όμως να φτάνω. Αν φτάσω ξέρω πως έφτασα σωστά.

Δυσκολεύομαι να απαντήσω στο ποιος θα είμαι σε πέντε χρόνια από τώρα. Είναι μάλλον αδύνατον να απαντηθεί μια τέτοια ερώτηση. Γιατί αυτή η εκδοχή που θα έχω τότε πάρει θα διαμορφωθεί από τις πρότερες επιλογές μου. Εγώ πάντως δεν ξέρω ποιες θα είναι αυτές. Όποιες είναι θα είναι με βεβαιότητα καθοριστικές.

Έχω φύγει τώρα από το βιβλιοπωλείο. Πηγαίνω να πάρω καφέ και δεν έχω αποφασίσει ακόμη αν θα είναι ζεστός ή κρύος. Αν πάρω ζεστό καφέ, που το ποτηράκι του έχει πιο δύσκολο κράτημα καθώς καίει μπορεί στον δρόμο να πέσω πάνω σε κάποια όμορφη κοπέλα. Και τότε ο καφές θα πέσει πάνω στο καρό μου πουκάμισο. Μπορεί να με εκνευρίσει, να χαμογελάσω και να πω «δεν πειράζει» την στιγμή που από μέσα μου θα την βρίζω ή μπορεί να γυρίσουμε στο κατάστημα και να πάρουμε δύο πλέον καφέδες στην θέση αυτού που χύθηκε. Ή καθώς της προτείνω να πάμε προς το κατάστημα να μου πει πως δεν πίνει καφέ να την μισήσω επί τόπου και να πάρει ο καθένας μας τον δρόμο του και να μην βρεθούμε ποτέ ξανά. Μπροστά σε όλο αυτό το σενάριο, η επιλογή του καφέ και η κατάργηση της επιμονής στο φρέντο ακόμη και αν χιονίσει έρχεται απέναντι μου με την μορφή ενός ρίσκου.

Όμως τα είπαμε: Μια ζωή βρίσκομαι ανάμεσα σε δύο επιλογές. Και εγώ να διαλέγω όλο το λάθος. Μήπως να παίρνω τελικά ζεστό καφέ;

mz.1

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s