Μπες στα παπούτσια μου Χωρίς κατηγορία Speak.Easy

*καλά να πάθει

Tης Μαρίας Χατζηκαλλία

[είμαι ξύπνια και ψιλοχορεύω για χάρη κάποιου άλλου]

Μια οικογένεια από φίλους. Ένας αιώνιος λόγος να επιστρέφει. Αν μπορούσα θα έστελνα καρτ-ποστάλ από κάθε σπιθαμούλα γης που πατάνε τα μαύρα σταράκια μου. Έτσι ώστε να καυχιέμαι ότι, εν τέλει, κολύμπησα στους παγετώνες της λιλά μαξιλαροθήκης μου, που κάπως εμπρόθεσμα έχει σαλπάρει για την Καλαχάρη. Θα άφηνα φέιγ βολάν στα στενά του Γιβραλτάρ και στο υστερόγραφο θα ευχαριστούσα τα Θεία για τον πλατωνικό έρωτα των παιδικών μου χρόνων. Καφές μαύρος αναμειγμένος με ζάχαρη θα ανέπνεε από το σύμπλεγμα του Νιαγάρα και εσύ θα μου μιλούσες σε μία ασιατική γλώσσα για την απιθανότητα της ενήλικης ζωής και τα πάρτυ των εφηβικών σου χρόνων. Στην κουζίνα θα μεγαλουργούσα πάνω από ένα ταψί γαλακτομπούρεκο τρομαγμένη από την ακατάσχετη φλυαρία σου και την ιδιόμορφη ποσότητα έμπνευσης που ξερνάς. Και αυτοί θα ήταν ακόμα εκεί σαν να μην είχαμε ποτέ μετενσαρκωθεί σε σαραντόμορφες εκδοχές των νιάτων μας. Λες και είχαν διαγράψει από το σώμα τους όλες τις ρυτίδες των άλλοτε ετεροχρονισμένων χωροχρόνων τους. Αυτοί που στο άκουσμα μίας σονάτας για πιάνο και στη θέα ελάχιστης χρυσόσκονης θα παραδίνονταν εξ ολοκλήρου στο κατ’εξοχήν μαρτύριο του συμπαντικού νόμου, έτσι ανθρώπινες μιας και ήταν οι συνεκδοχές τους. Κάπως προκλητικά καθώς είχανε βαλθεί να κάνουν ποίηση την έλξη των απάντων ερωτευμένων. Και κάποτε, μια μονάχα σου περίπτυξη θα ήταν ικανή να τακτοποιήσει, την απανωτή ποσότητα οξυγόνου που μου προκαλούν οι ανοιχτές μπλακονόπορτες, σε μικρά αιολικά τσουβαλάκια. Τέτοια που αν τ’ανοίξεις ξεπηδάνε μια σειρά από Συμπόσια και καρώ τραπεζομάντηλα και ο χώρος ποτίζει με μυρωδιά κόκκινου κρασιού τιμής δύο ευρώ και τριάντα λεπτών.

Φεύγω τώρα,

γιατί το μεταίχμιο αυτό είναι κάπως κατάλληλο για μας τους δυο.

Και συ, όταν θα έρθει ο καιρός, θα με αναγνωρίσεις από τις εναλλαγές στη διάθεση μου, από τον τρόπο που πηγαινοέρχομαι καθώς περιμένω το λεωφορείο και όλο τσαπατσουλιά επικυρώνω το εισιτήριο μου και στέκομαι άγαρμπα με τα ακουστικά πλάι στο παράθυρο πίσω από το μηχάνημα.

Μονάχα να περιμένεις να είναι οι συνθήκες λιγότερο ιδανικές.

Γιατί, καλέ μου, άργησα να αντιληφθώ με αυτά και με εκείνα πως δεν είσαι άλλο, παρά ένας της πρόζας ποιητής, με γήπεδο τα γράμματα και διασκελισμό εμένα.

Εμένα που άλλοτε έχω αγαπηθεί τόσο πολύ από εκείνους, που δεν μπορεί την απέκτησα μια κάποια παρεστιγμένη διάρκεια ζωής.

Mια κάποια προσωρινή αθανασία.

Mεταξύ μας ήταν μια οικογένεια από φίλους ένας αιώνιος λόγος να επιστρέφω.

Και συ να με βρίσκεις.

Πιο ποιητική καθώς γινόμουν από την ευτυχία.

[είμαι ξύπνια και ψιλοχορεύω λόγω κάποιου άλλου]

ws

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s