Speak.Loud Spread the opinions

S.T.Op #9: Για το γκλίτερ

Συντονίζει η Φάτα Μοργκάνα

Αχ, το γκλίτερ, αυτή η μαγική λαμπιριστή σκόνη που μας μαγνητίζει… Στολίζει γενειάδες, βιτρίνες καταστημάτων, ρούχα και το νερό της μπανιέρας μας ενίοτε. Αξίζει όλη αυτήν την προσοχή μας ή είναι υπερεκτιμημένο και βλαβερό για το περιβάλλον; Οι συντάκτες μας επεξεργάστηκαν το θέμα και μας γράφουν γι αυτό. Απολαύστε υπεύθυνα και καλές γιορτές!

• της Νίκης Κωνσταντίνου-Σγουρού •

Από τη ζωή μας λείπει η λάμψη. Ακόμα και τώρα που είναι Χριστούγεννα και όλα στολισμένα, η ζωή μας είναι γκρι. Είτε ζούμε στις μεγάλες πόλεις, είτε στα χωριά: η καθημερινότητα μας απογοητεύει. Οι εξωτερικοί παράγοντες είναι πάντα φτωχοί. Προκειμένου να λάμψουμε πρέπει να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Υπάρχει, λοιπόν, ένα επαναστατικό προϊόν, ένα μαγικό εργαλείο, μια φανταστική νεραϊδόσκονη που υπόσχεται να δώσει λύση: το γκλίτερ.

Γνώρισα ένα κορίτσι που ζει σε ένα βαρετό μέρος. Για να διασκεδάσει φοράει ένα πουλόβερ που γυαλίζει. Ένα αγόρι που βαριέται την δουλειά του και πασπαλίζει βρώσιμο γκλίτερ τα σάντουίτς του. Όταν ανοίγει το τάπερ, η μέρα τού χαμογελάει. Ένα άλλο κορίτσι φοράει γυαλιά και αισθάνεται πως το βλέμμα της χάνεται ανάμεσα στα βιβλία και τις σημειώσεις της. Κάθε μέρα απλώνει τη λαμπερή της σκιά και η ματιά της ξεκαρδίζεται στα γέλια. Η μαμά μου κολλάει τις λίστες με τις δουλειές που έχει να κάνει με μια χαρτοταινία με γκλίτερ που της χάρισα. Το άχαρο ημερολόγιό της φωσφορίζει στο σκοτάδι.

Αρνούμαι να δω το γκλίτερ σαν ένα ακόμα τοξικό απόβλητο του καπιταλισμού. Είναι ένα φάρμακο που ομορφαίνει τη μέρα μας. Είναι ένας πιστός φίλος που μας κλείνει το μάτι και μας υπόσχεται πως μέσα στην γκρίζα μας ζωή, όλα θα πάνε καλά. Και όλα μπορούν να γίνουν όμορφα και αστεία.

• της Ντίας Κουκ •

Γκλίτερ. Μία φορά πληκτρολόγησα τη λέξη και έβγαλε σε λιγότερο από 1 δευτερόλεπτο πάνω από 3.000.000 αποτελέσματα. Διάβασα για ποικίλες χρήσεις, όπως αυτή στα γένια και κάψουλες για αιδοία. Αν αναλογιστούμε τα παραπάνω, μπορούμε να πούμε ότι το γκλίτερ, μοιάζει με την καθημερινή συνήθεια της κατανάλωσης νερού. Μιας και είπα νερό, μετά από ένα ενημερωτικό βίντεο, έμαθα κάτι που δε γνώριζα, πως το αστραφτερό υλικό καταλήγει στο νερό, που πίνουμε και κατασκευασμένο από πλαστικό, δε διαλύεται.

Έφτασαν τα Χριστούγεννα. Τριγύρω βλέπεις τη χρήση του γκλίτερ σε έναν βαθμό ασυδοσίας. Στα ρούχα, στα νύχια, στα παπούτσια, στα μαλλιά, στο make-up. Δεν επιθυμώ να προσβάλλω κανέναν, όμως, νιώθω ότι μερικές μοιάζουν με ένα κινητό χριστουγεννιάτικο δέντρο. Καταλαβαίνω, ίσως, πως «φοριέται» για να δώσει μία νότα γκλαμουριάς. Καλώς. Πάντα υπάρχει, όμως, ένα «αλλά». Πιστεύω πως ο καθένας θα έπρεπε να έχει την επιλογή να επιλέξει ανεπηρέαστος το στυλ του. Όχι να είναι επιβαλλόμενο από τους μεγάλους οίκους μόδας. Άσε που αν το σκεφτείς αυτή η τάση παγιέτα-γκλίτερ, φορέθηκε ήδη τη δεκαετία του ’80. Αναμασάμε τα ίδια στυλ, σαν να είμαστε μηρυκαστικά. Κάθε χρόνο, γίνεται κάτι μόδα και σαν γνήσια προβατάκια, τρέχουμε να το προλάβουμε πρώτοι. Αυτό οδηγεί στην ομοιομορφία και ίσως στο γεγονός του να μην ξέρουμε εμείς, πραγματικά, τι μάς αρέσει και θέλουμε να φορέσουμε.
Ξέφυγα, αλλά το παραπάνω αποτελεί ένα σημαντικό θέμα στο δικό μου μυαλό.

Το 2018 φέρνει, μεταξύ άλλων, την απαγόρευση της πλαστικής σακούλας. Από όσα διάβασα εκτός του ότι χρειάζονται 450 χρόνια να διασπαστούν, το υλικό αυτό καταλαμβάνει και εξαιρετικά πάρα πολύ χώρο για να απορριφθεί. Καθημερινά αυξανόμαστε με ραγδαίους ρυθμούς, επομένως παίρνουμε και εμείς χώρο για να μείνουμε. Στο τέλος, θα μιλάμε για πόλεμο τετραγωνικών μέτρων πλαστικού-ανθρώπων. Ίσως είναι υπερβολικές οι λέξεις που χρησιμοποιώ.

Λόγω των συνθηκών αυτών, μερικές εταιρείες ξεκινούν την κατασκευή γκλίτερ με περισσότερο φιλικά διακείμενα προς το περιβάλλον υλικά. Με τη βοήθεια τους, ίσως θα έπρεπε να προσπαθούμε να μειώσουμε τη ρύπανση πάσης φύσεως, παρά να επιβαρύνουμε το περιβάλλον για λόγους καλλωπισμού και prestige. Γι’ αυτό θα έπρεπε, ίσως, να ρωτάμε πρώτα για την κατασκευή των υλικών που χρησιμοποιούμε, για να μπορέσουμε βήμα-βήμα να συμβάλλουμε σε αυτό που απομένει να μείνουμε. Η φύση, την οποία πληγώνουμε καθημερινά.

• της Θεοδώρας Απότα •

Γκλίτερ. Παντού. Ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός, σίγουρα, αλλά λάμπει ρε σεις! Το γκλίτερ δίνει νόημα ακόμη και στο πιο αδιάφορο φόρεμα. Φτιάχνεται όμως από πλαστικό, δεν εξαφανίζεται ποτέ από το περιβάλλον και ενδεχομένως καταλήγει στη θάλασσα και στο φαγητό μας. Θα μπορούσα να αναλύσω το πόσο αρνητικό είναι κάτι τέτοιο αλλά θα γράψω μόνο αυτό: Και γκλίτερ να τρώμε (που πιθανότατα τρώμε), αν κρίνω από τις συμπεριφορές μας… δεν είμαστε καθόλου λαμπεροί άνθρωποι.

• της Έλενας Δελήπαλτα •

Γκλίτερ. Ή αλλιώς γκλαμ. Ή αλλιώς πούλια, αυγερινός και χρυσόσκονη, Ή και ψεύτικος χρυσός.

Όλα αυτά στην υπερβολή τους στα ρούχα μας και στο μακιαγιάζ μας, στην χρυσοσκονάτη εποχή των Χριστουγέννων. Και σε ακόμη μεγαλύτερη υπερβολή, στη ζωή μας.

Παιδί μου ο άνθρωπος, ως φύσει γκλαμουράτο ον, ζει για τη χρυσόσκονη στη ζωή του. Αγαπάει το κάθε τι ψεύτικα λαμπερό και γκλιτεράτο, έτσι γιατί μπορεί. Θαυμάζει τα ψεύτικα αλλα λαμπερά πρόσωπα και πρότυπα, αγοράζει κόπιες των γκλαμουράτων τους ρούχων, απλά και μόνο για τη μεταμόρφωση του ίδιου τους του εαυτού, σε μία ακόμη πιο ψεύτικα λαμπερή εκδοχή τους.

Γιατί το γκλαμ, το γκλίτερ, η χρυσόσκονη, δεν είναι απλώς μία τάση των καιρών μας. Είναι φυσική συνέχεια του ανθρώπινου όντος. Είναι φιλοσοφία και στάση ζωής.

Advertisements

One comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s