Don't Speak Ψυχε-Δελή-α

*EKTAKTO* : » Ποιος έκλεψε τα χρώματα του κόσμου !; «

της Έλενας Δελήπαλτα.

Δε θα μιλήσω για επικαιρότητα. Είμαι πολύ ανενημέρωτη. Δε θα μιλήσω για κοινωνικοοικονομική κρίση και τα ευτράπελα του κόσμου, παραείμαι ανειδίκευτη. Θα μιλήσω όμως για έναν κόσμο, που έπεσε θύμα κλοπής. Σε αυτόν τον κόσμο, είμαι ειδική. Τι κλάπηκε; Θα σας πω, μην είστε βιαστικοί.

Πρώτο θύμα κλοπής; Εσύ και ‘γω. Εγώ, εσύ και αυτός/ή. Ναι, και εγώ και εσύ. Απλά σε διαφορετικό βαθμό ο καθένας μας.

Μας κλείνουν που λες, σε τσιμπεντένια γκρι κτίρια ( στη δική μου περίπτωση, στρόγγυλους γυάλινους πύργους ), μας πυροδοτούν με κανόνες και περιορισμούς, μας δίνουν και ένα λευκό χαρτί με μαύρα γράμματα, και μας στέλνουν σε άλλο γκρι τσιμεντένιο κτίριο (αν μας στείλουν), και περιορίζουν τη σκέψη μας, μέσα σε αυτό.

«ΝΤΟΥ ΝΟΤ ΘΙΝΚ ΑΟΥΤΣΑΗΝΤ ΔΕ ΜΠΟΞ», και ιφ γιου θινκ, ουέ και αλίμονο σου. Ντροπής πράγματα και του όξωαποδω. Τι τόλμησες και έκανες καλέ; Έγινες δημιουργικός στη δουλειά σου επειδή την αγαπάς; Βρε απαράδεκτε! έκλεψες τα ήδη κλεμμένα χρώματα σου, και ζητάς και «μπράβο»; Εις διπλούν ισόβια στο άχρωμο κουτί. Άλλλος!

Εγω! Εγώ! «δύσκολος αντίπαλος», ακούω από κάποιον. Ναι αμέ, απ τους πιο δύσκολους. Γιατί; Ποιος είσαι εσύ κύριος που θα μου κλέψεις τα χρώματα μου; Εμένα μέχρι και ο καφές μου το πρωί, κόκκινος είναι. Τι εννοείς είναι μαύρος; Όχι, κόκκινος είναι. Γιατί έτσι θέλω εγώ. Και αύριο μπορεί να είναι μπλε. Γιατί; Γιατί απλά αρνούμαι, να δεχτώ το ασπρόμαυρο στη ζωή μου, στη δουλειά μου. Και να ποινικοποιηθούν τα χρώματα, εγώ πιο παρδαλή θα γίνω. Το επιτάσσει άλλωστε και η δουλειά μου.

Ποια δουλειά; Αυτή του εκπαιδευτικού καλέ ! (Ναι καλέ, στην ανεργία θα είμαι, το ξέρω μη βαράτε ! ). Και λυπάμαι που το λέω, αλλά εμείς πολλές φορές είμαστε οι κάτοχοι των κλοπιμαίων, οι ανώτεροί μας και μαζί με όλους αυτούς και το γκρι κουτάκι, που αν είσαι τυχερός σε στέλνουν, πριν φτάσεις σε ηλικία που θες καρότσι για να σταθείς στα δυο σου πόδια.

Ναι λοιπόν, οι εκπαιδευτικοί ο πρώτος θύτης, και τα παιδιά τα θύματα ! Παιδιά που ΄γίναν, πριν την ώρα τους, μικρογραφίες ενηλίκων, κομπάρσων σε ασπρόμαυρες, βουβές κυρίως, ταινίες. Πρωταγωνιστές; Ε, όλοι οι υπόλοιποι ενήλικες. Μεγαλώνουμε τα παιδιά μας, και γίνονται θηρία στο βωμό του βαθμού και τη χρηστικότητας της γνώσης, παρά μόνο για προσωπικό συμφέρον. Πουθενά το ενδιαφέρον για την ουσία της ιδιας της γνώσης. Πουθενα, η μαθηση ΓΙΑ τη μαθηση. Εσύ, όταν ήσουν παιδί, έτσι ήσουν; Εγώ πάντως έτσι δεν ήμουν.

Και στο πάρκο βγήκα, και με χρώματα βάφτηκα από τη κορφή ως τα νύχια, και το λάθος δε το φοβήθηκα. Παρά μόνο όταν ήρθε η ώρα να ανταγωνιστώ όλη την υπόλοιπη Ελλάδα για «τη σχολή των ονείρων μου», στην οποία και δε μπήκα. Μαζί με μένα χιλιάδες ακόμη παιδιά. Δεν έπαψα όμως να ψάχνω καινούρια χρώματα να χρωματίζω τη ζωή και τη καθημερινότητά μου. Δεν φοβήθηκα να φορέσω τη παιδικότητα μου, εκεί όπου έπρεπε να τη φορέσω. Δε φοβήθηκα να φορέσω παρδαλά χρώματα και να προσπαθήσω να ζήσω. Και να αφήσω και άλλους να βάψουν με τα δικά μου χρώματα. Όχι όμως να μου τα κλέψουν και μου δώσουν μόνο άσπρα-μαύρα. Άφησα να πάρουν τα δικά μου τα πολλά και να χρωματίσουν το δικό τους άσπρο-μαύρο.

Αφήστε λοιπόν τα παιδιά, να είναι παιδιά. Χρωματίστε τον κόσμο τους μαζί τους, ή αφήστε τα να χρωματίσουν τον δικό σας. Αφήστε τα, να είναι παιδιά.

 

Πηγή :

 

φυσικά και έπρεπε να μπει και αυτο το τραγούδι απο κάτω :

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s