Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

Αποδημητικά

της Σταυρούλας Κοσκινά

 

(Εναλλακτικοί τίτλοι: «Νέες ανάγκες» ή αλλιώς «2018′)

 

Υπήρχε μια ανάγκη μέσα μου: να καταλαβαίνω χωρίς να χρειαστεί να ακούσω. Πλέον μόνο ακούω.

Να μπορώ να κοιμηθώ έστω και σε μια γωνία του σπιτιού σου. Να «καταλάβω» λίγα τετραγωνικά από το ξύλινο πάτωμα σου. Δίπλα στο αναμμένο τζάκι ή κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Τώρα δεν θέλω να πια κοιμάμαι στα πατώματα.

Να θαυμάζω την στολισμένη πόλη από ψηλά και να αναρωτιέμαι σε ποιο από τα φωτισμένα σπίτια είσαι μέσα. Που γιορτάζεις, ποιον φιλάς. Σήμερα δεν θέλω να μαντεύω που είσαι αλλά να ξέρω.

Μια άλλη ανάγκη με ανάγκαζε να αναλίσκομαι διαρκώς στη σκέψη του να σου πω όλα όσα θέλω πριν αλλάξει η χρονιά, για να μπει καλά το νέο έτος. Μετά θυμάμαι ότι στην πραγματικότητα στα είχα πει όλα-  διότι ποιήματα, κείμενα, παραληρήματα, όλα δικά σου ήταν-  και ότι το νέο έτος δεν μπήκε τόσο καλά όσο ήλπιζα.

Υπήρχε και εκείνη η ανάγκη μέσα μου να αγοράσω τα πιο όμορφα πράγματα που θα βρω μπροστά μου και να σου τα χαρίσω. Να στα τυλίξω με πολύχρωμα χαρτιά περιτυλίγματος και να τα τοποθετήσω κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Τώρα έχω καταλάβει ότι ό,τι πιο όμορφο θέλω να σου χαρίσω, δεν μπορώ να το αγοράσω.

Υπήρχε βέβαια κι αυτή η κουραστική ανάγκη του να «ανήκω». Του να σε αισθάνομαι «σπίτι» μου. Και ταυτόχρονα η ανάγκη του να καταλάβω αυτή τη περίεργη ανθρώπινη χημεία που μου ορίζει ότι είσαι το «σπίτι» μου. Πλέον είμαι εγώ το σπίτι μου, γιατί κουράστηκα να είμαι άστεγη, και προτιμώ να νιώθω παρά να καταλαβαίνω.

Είχα την ανάγκη να αγοράσω ένα γούρι. Και να το κρύβω μέσα στην τσέπη μου για να το προστατέψω από τα βλέμματα των περαστικών. Πλέον δεν θέλω το γούρι, θέλω εγώ να καθορίσω την τύχη μου με τις επιλογές μου.

Όλες αυτές οι ανάγκες που μερικές με γέμιζαν, μερικές με άδειαζαν. Μερικές τις χρειαζόμουν, μερικές με κούραζαν.

Ωστόσο νέα χρονιά, νέες ανάγκες.

Γενικά, μια από τις πιο αναλλοίωτες ανθρώπινες ανάγκες είναι το να θέλεις να έχεις έναν άνθρωπο να σε περιμένει να γυρίσεις το βράδυ σπίτι και να ανησυχεί όταν δεν γυρίζεις.

Μα μια από τις πιο εγωιστικές ανθρώπινες ανάγκες είναι να θέλεις να έχεις ένα σώμα και μια ψυχή όλη δικιά σου. Και να κινείς ολόκληρη τη γη και τον ουρανό για να τα αποκτήσεις. Όμως να μην τα καταφέρνεις.

Σαν  τα αποδημητικά πουλιά που ποτέ δεν έχουν ένα μόνιμο σπίτι και πρέπει συνέχεια να ταξιδεύουν, έτσι κι εμείς περιφερόμαστε από σώμα σε σώμα, από ψυχή σε ψυχή, με την ελπίδα να βρεθούμε σε θερμότερα κλίματα.

Γι αυτό μια από τις ευχές που θα ήθελα να συνοδεύουν τον επόμενο χρόνο είναι να βρούμε ένα αποδημητικό πουλί σαν εμάς. Και αντί να ταξιδεύουμε προς αναζήτηση θερμότερων κλιμάτων, να καθόμαστε δίπλα δίπλα έτσι ώστε να μην μας πειράζει τόσο το κρύο.

koskina
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s