Αργώ λίγο, αλλά έρχομαι Speak.Easy

*πίνοντας καφέ με μία βαλίτσα

της Νίκης Κωνσταντίνου-Σγουρού

[ιστορίες για ανθρώπους που τα προλαβαίνουν όλα] #47

Έχετε δοκιμάσει ποτέ να πιείτε καφέ με μία βαλίτσα; Τη δική σας ή κάποιου άλλου; Οι βαλίτσες είναι πλάσματα με υψηλή νοημοσύνη: μπορούν και προσαρμόζονται, αλλά κυρίως προσαρμόζουν. Λειτουργούν άλλοτε σαν αγκαλιά για το περιεχόμενό τους και άλλοτε σαν συνθήκη καταπίεσης. Μια βαλίτσα ξέρει να είναι τρυφερή και ταυτόχρονα να βάζει όρια. Για αυτόν τον λόγο, όταν της δίνεις τον χρόνο που της αναλογεί και την κερνάς έναν καφέ, μπορείς να μάθεις πολλά χρήσιμα πράγματα.

Οι βαλίτσες των διακοπών είναι κάπως υποτιμημένο είδος. Οι περισσότεροι επιλέγουμε την χειραποσκευή και τα φτηνά αεροπορικά εισιτήρια. Έτσι η διαδικασία συλλογής του περιεχομένου της είναι υποβαθμισμένη και ρουτινιάρικη. Οι διαστάσεις είναι ορισμένες και τα ρούχα των διακοπών πάνω κάτω αναμενόμενα. Στα ταξίδια μας στην Ευρώπη πάντα ξέρουμε τι πρέπει να φορέσουμε.

Συνήθως καταφεύγουμε στην παραδοσιακή στιβαρή βαλίτσα όταν τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα. Όταν καλείσαι να μεταφερθείς σε ένα μέρος για πιο πολύ καιρό. Η βαλίτσα δεν πρέπει να χωρέσει μόνο ρούχα και μπιτζάμες, αλλά να γίνει μια μικρογραφία οικειότητας. Ένα περιβάλλον σπιτένιο βάρους πάντα είκοσι κιλών που μπορεί να σε περιθάλψει και να σε καλύψει.

Σε τέτοιες περιπτώσεις φαίνεται και η αξία μιας ώριμης αποσκευής. Τότε είναι που πρέπει να βάλει όρια με τρυφερότητα, να σε αναγκάσει να στερηθείς, αλλά να σου επισημάνει τις σωστές εναλλακτικές. Σε τέτοιες περιπτώσεις και ο ίδιος ο ταξιδιώτης γίνεται βαλίτσα: εντός του στοιβάζει προσεκτικά αυτά που είναι αναγκαία -είτε χρηστικά είτε εξωραϊστικά.

Τις ημέρες πριν από μια μεγάλη μετακίνηση μπαίνεις σε μια διαδικασία αποχαιρετισμών, λες και χάθηκαν τα μέσα επικοινωνίας. Ενώ αισθάνεσαι βαλίτσα και μάλλον οριακά γεμάτη, πρέπει να βγεις και να επικοινωνήσεις. Να φαίνεσαι ελαφριά και λειτουργική. Να γελάς αρκετά και να συγκινηθείς την κατάλληλη στιγμή. Ακόμα κι όταν έχεις ήδη αποφασίσει τι θα βάλεις στον κενό χώρο, μέχρι και την τελευταία στιγμή δέχεσαι αιτήματα. Όσο αποφασιστικά κι αν κινηθείς, κάποια στιγμή θα κλονιστείς.

Μια αέναη βόλτα ανάμεσα στους καφέδες που πίνεις με την βαλίτσα σου (τον εσωτερικό σου χώρο και την αποσκευή) και στους καφέδες που πίνουν οι άλλοι με την βαλίτσα σου (που άλλοτε σε περιέχει και άλλοτε σε έχει ήδη αντικαταστήσει πανηγυρικά). Μια συνεχόμενη αμφιβολία που σε κατατρώει: έκανα τις σωστές επιλογές, «μα αφού είμαι σίγουρη, γιατί δειλιάζω;», θα μου φτάσουν δύο πουλόβερ. Όταν θα λέω σπίτι τους επόμενους μήνες, τι θα εννοώ;

Μέχρι να πλησιάσουμε και να φανεί από τα παράθυρα του αεροπλάνου η θάλασσα δεν ήμουν αποφασισμένη. Όταν, όμως, την είδα να μπαίνει στο οπτικό μου πεδίο, ήξερα πως για την ώρα είχα φτάσει σπίτι: σε ένα σπίτι σε θάλασσα με παγωμένα νερά, σε ένα σπίτι που μέχρι να ανοίξω την πόρτα του το είχα δει μόνο σε φωτογραφία -σαν νύφη άλλης εποχής που ταξιδεύει για να φτάσει σε εσένα άγνωστη και ταγμένη. Όσο δύσκολο ή εύκολο κι αν είναι, είναι «δικό μου».

Η βαλίτσα έπραξε σωστά. Καθόμαστε να πιούμε έναν καφέ. Εγώ θα πάρω διπλό καπουτσίνο και εκείνη τρία κιλά υπέρβαρο.

konstantinou sgourou

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s