Συν Αθηνά και χείρα κίνει Speak.Easy

Παζλ ονείρων

Της Αθηνάς Κωνσταντίνου

Κάποιοι ονειρεύονται για να ζουν.
Άλλοι ζουν για να ονειρεύονται.
Είναι κι εκείνοι που τα όνειρα τα βλέπουν μόνο όταν κοιμούνται.
Ναι αλλά υπάρχουν και αυτοί που προτιμούν να τα βλέπουν ξύπνιοι…

Δεν θα χρονοτριβήσω σχολιάζοντας τα παραπάνω.
Τα όνειρά μας άλλωστε είναι κάτι πολύ δικό μας, ένα κομμάτι του εαυτού μας, τα ορίζουμε και τα οριοθετούμε.
Μόνο εμείς.

Ή μήπως όχι;
(Το μυαλό μου κινείται κάπου ανάμεσα στην ρεαλιστική και στην επιθυμητή πραγματικότητα)

Πόσες φορές δεν πραγματοποιήθηκε ένα όνειρό σου;
Και πόσες από αυτές τις φορές ευθυνόσουν εσύ;

Μάλλον τα όνειρά »μας» ορίζονται και από άλλους…
Κι αν νομίζεις ότι η παραπάνω σκέψη σε καθιστά ευθυνόφοβο θα στο θέσω αλλιώς.
Πόσες φορές »πούλησες» κάποιο όνειρό σου, είτε μικρό είτε μεγάλο, για χάρη κάποιου;
Ίσως επειδή θα τον δυσαρεστούσες, γιατί μπορεί να σε εμπόδισε ο ίδιος, ακόμα κι επειδή σε έβαλε να διαλέξεις.

Κι όπως είπα πριν τα όνειρα είναι κομμάτια του εαυτού σου…
Οπότε πόσες φορές ξεπουλήθηκες ο ίδιος για τους άλλους;

Προφανώς δεν περιμένω κάποια απάντηση στις παραπάνω ερωτήσεις, απλά με βοηθούν να ξεδιαλύνω τις σκέψεις μου. Άλλωστε η απάντηση βρίσκεται ήδη στις πράξεις μας.

Μέσα στο συνονθύλευμα όμως σκέφτομαι και το εξής:
Ξέρω πολλούς που απαρνήθηκαν τους κάποιους τους για όνειρα δήθεν μεγαλεπίβολα που ξεθώριασαν πριν καν αρχίσουν.
Και τότε κάπου στο κενό ανάμεσα στο »απόλυτο θέλω» και το »απόλυτο τίποτα» έμειναν μόνοι να αναρωτιούνται που πήγαν όλοι.

Φυσικά και ήξεραν που πήγαν, αλλά δεν είχαν το κουράγιο να τους φέρουν πίσω. Βλέπεις, ο διαρκείς αγώνας για λάμψη, νίκη και την υλοποίηση του εκάστοτε american dream σε εξασθενεί. Δεν σου αφήνει περίσσεια δύναμη για τίποτα άλλο πέρα από »μεγάλα όνειρα».

Και όσο στέκεσαι εκεί, στο βωμό των θυσιών, θα περάσουν από μπροστά σου σαν ταινία όλα αυτά που έχασες μέσα από τα χέρια σου. Θα σκεφτείς πόσα πράγματα θα μπορούσες να πράξεις διαφορετικά, αλλά συνήθως είναι αργά…
Η λεζάντα γράφει: »Five years later».

[…]

Να ονειρεύεσαι, να φτάνεις στον εαυτό σου ψηλά, εκεί που ανήκει. Διάλεξε όμως με προσοχή τα κομμάτια που θα δώσεις και αυτά που θα κρατήσεις…

Φρόντισε να μην χαλάσεις το παζλ σου!

konstantinou

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s