Μέλι στην οθόνη σας Χωρίς κατηγορία Speak.Easy

γκέτο

Της Μελίνας Αμανατίδου

Γενάρης. Τετάρτη. 20:30 μ.μ. Θεσσαλονίκη.

Δυτικά. Δυτικά σε συνοικίες. Διάλεξε όποια συνοικία αγαπάς ή όποια φοβάσαι περισσότερο.

Προχωράω μέσα στα στενά της γειτονιάς που επέλεξες. Τα φώτα ανάβουν, κάποιες λάμπες τρεμοπαίζουν, κάποιες άλλες έχουν καεί εδώ και καιρό. Γενικά έχει ησυχία. Μόνο κάποιες φωνές ακούω από μικρά παιδιά που παίζουν, σε ένα στενό που μου ξέφυγε. Θα ακούγονται μέχρι τις 21:00- ώρα τσιρίδας ελληνίδας μάνας, για να μαζευτείς σπίτι σου αν είσαι κάτω των 12.

Συνεχίζω να προχωράω και να μπαίνω μέσα από τα στενά, με τα χέρια στις τσέπες, και είμαι μόνη μου. Κοιτάω δεξιά κι αριστερά τους τοίχους. Παντού γκράφιτι. Παντού ζωγραφιές. Παντού μουντζούρες. Παντού τέχνη. Περίεργα ονόματα με έντονες γραμμές και κύκλους που δεν μπορώ να καταλάβω, κάποιες μουντζούρες με νευρικότητα λόγω βιασύνης, PAOK αλητεία, κάποιος αγαπάει κάποια και ρωτάει αν τον ακούει- μα πώς να τον ακούει; αφού το γράφει, δεν της το λέει! Συνεχίζω και βλέπω τα ίδια, ξανά και ξανά, με κάποια πιο έξυπνα στα ενδιάμεσα, σε κάτι χαμηλά περβάζια ή σε τοίχους κρυφούς. Σε ένα σημείο διαβάζω «Είναι κατάρα των έξυπνων ανθρώπων να μην βρίσκουν την ευτυχία»- μωρέ λες αυτό να φταίει;

Περνάω μπροστά από το νυχτερινό γυμνάσιο, ένα παρκάκι με κάτι θάμνους και κάτι ξεβαμμένα παγκάκια, που έχουν χαρακωμένα αρχικά σαν κώδικες, βρίσκεται στο δρόμο μου. Μία παρέα αγοριών κάθονται και μιλάνε δυνατά, κάποιοι καπνίζουν, ο ένας γελάει. Όλοι φοράνε φούτερ, μαύρες φόρμες και ένας φοράει και καπέλο- σιγά τον ήλιο σκέφτομαι. Τον ξανακοιτάω και με χαιρετάει. Είναι συμμαθητής μου, βασικά ήταν. Αυτός είναι ξανά μαθητής, τότε ήταν από τα παιδιά που έλεγαν να μην κάνεις παρέα. Κι όμως δουλεύει το πρωί και το βράδυ πηγαίνει στο νυχτερινό, αυτό που περνάω από έξω. Του κάνω νεύμα, τον ρωτάω τι κάνει και φεύγω.

Φτάνω κοντά σε ένα καφενείο, οι τελευταίοι κύριοι ετοιμάζονται για τα σπίτια τους. Βγαίνουν και χαιρετιούνται ο καθένας στη γλώσσα του. Περίεργο για κάποιον που δεν έχει περάσει ποτέ από τη γειτονιά που διάλεξες. Καθόλου περίεργο για κάποιον που ξέρει ότι μερικά καφενεία σε αυτές τις γειτονιές χωρίζονται και με τις ράτσες.

Προχωράω, έχει και κρύο έχει και σκοτάδια. Τα μαγαζιά είναι κλειστά. Αύριο θα έχουν ζωή, κόσμος θα μπαίνει, κόσμος θα βγαίνει. Οι καλημέρες θα πηγαίνουν και θα έρχονται. Τίποτα δεν θα θυμίζει πόλη. Η γειτονιά καλά κρατεί στα δυτικά και ο κόσμος επίσης. Φωνές από το ένα πεζοδρόμιο στο άλλο, βερεσέ γιατί δεν είχες ψιλά αλλά εικοσάρικο, καφέδες σε τραπεζάκια έξω από τα μαγαζιά, ο ταχυδρόμος να σε φωνάζει με το όνομά σου κι ας κατοικούν άλλες πόσες χιλιάδες στον ίδιο δήμο, κουτσομπολιά για την κόρη της γειτόνισσας και την περιουσία της γιαγιάς που πέθανε και δεν είχε παιδιά, τα παιδιά του Δημοτικού να τρέχουν με τις τσάντες και να φωνάζουν, χωρίς όμως να σε ενοχλούν.

Φτάνω σώα και αβλαβής στο σπίτι μου.

Τελικά, το γκέτο μου δεν είναι και τόσο κακό.

amanatidou

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s