Παλιά μου τέχνη Κοσκινά... Speak.Easy

Τα ήσυχα βράδια

 

 

της Σταυρούλας Κοσκινά 

(Αθηναϊκά σουαρέ και μπλούζ)

Κάθομαι στον μισογεμάτο σταθμό και σε περιμένω. Σε βλέπω να έρχεσαι αλαφιασμένη ένα τέταρτο πριν φύγει το τρένο. Ανεβαίνουμε στην αποβάθρα και φοβόμαστε μη μπούμε σε λάθος βαγόνι, μη δεν βρούμε τις θέσεις μας, μη βρεθούμε στη Θράκη, αντί για τη Στερεά . Μα εδώ έχουμε κάνει μαζί ολόκληρο υπερατλαντικό ταξίδι, σε ένα υπεραστικό θα φοβηθούμε;

Μπαίνουμε μέσα και καθόμαστε στις θέσεις μας, θεωρώντας το βραδινό ταξίδι άλλη μια περιπέτεια που θα μπορέσουμε να γράψουμε στο ταξιδιωτικό βιογραφικό μας. Και όπως ο ήχος των γραμμών του τρένου ακουγόταν ελαφρώς, έτσι και οι σκέψεις μου ξέφευγαν λίγο από τα γεωγραφικά πλαίσια εκείνου του βαγονιού.

Εγώ λοιπόν σκεφτόμουν τι είσαι για μένα.

Είσαι τα φώτα που φωτίζουν την Ακαδημία τόσο γλυκά τα ξημερώματα. Είσαι το λεωφορείο που πάντα με γυρίζει στο προσωρινό σπίτι, είσαι το 027 μου. Είσαι η πλατεία  Συντάγματος  μου, γιατί, όπου κι αν έχω χαθεί, θα προσπαθήσω να επιστρέψω εκεί για να ξαναβρώ τον δρόμο μου. Κάτι σαν το σημείο αναφοράς μου. Είσαι ο φοίνικας στον Εθνικό Κήπο μου, που μου προσδίδεις χαρακτήρα.  Είσαι ένα από αυτά τα νεοκλασικά σπίτια στο Θησείο που κοιτάνε με θαυμασμό την Ακρόπολη, χωρίς ποτέ να τη βρίσκουν ανιαρή ή συνηθισμένη. Είσαι το «Γιασεμί» στα Αναφιώτικα μου και το τετραδιάκι μου, όπου διηγούμαι πάντα τις ιστορίες μου, μία προς μία. Είσαι το φόντο στον αγαπημένο μου πίνακα του Van Gogh, εκείνο το ζωντανό, αγαπημένο μπλε. Είσαι ένα από εκείνα τα χριστουγεννιάτικα στολίδια που κοσμούσαν την μικρή οδό που βρισκόταν το διάσημο καφέ, το οποίο βρήκαμε εντελώς τυχαία, παρά τη φήμη του. Είσαι εκείνο το γλυκό που αγάπησα στο σερμπετόσπιτο τα μεσάνυχτα. Είσαι η φωνή της λογικής μου και ο χάρτης μου, γιατί ποτέ δεν χάθηκα όσο ήσουν δίπλα μου ( παρά μόνο μια φορά! ).Είσαι λοιπόν, και ο Κεραμεικός μου.

Είσαι η μαγεία που εμπεριείχε εκείνο το καφέ που επισκεφτήκαμε στο Αιγάλεω, είσαι η καφεΐνη, που ώρες ώρες μου είσαι τόσο, μα τόσο, απαραίτητη. Είσαι η θέα από την ταράτσα του κτηρίου, η λεβάντα στους κήπους, το χαμόγελο των μικρών παιδιών που παίζαν στον λαβύρινθο, τα φωτάκια στα γυμνά δέντρα, ο φακός στην φωτογραφική μηχανή. Είσαι το πιο όμορφο ζευγάρι σκουλαρίκια που θα μπορούσα να βρω στους πάγκους στα στενά κοντά στο Μοναστηράκι και τα ξυλάκια στο κινέζικό μου.

Όμως πάνω από όλα είσαι ο αγαπημένος μου στίχος τραγουδιού  που λέει:» Τα ήσυχα βράδια η Αθήνα θα ανάβει σαν μεγάλο καράβι που μέσα θα είσαι κι εσύ.»

Λένε πως δεν πρέπει ποτέ να ταξιδεύεις με άτομα που δεν αγαπάς. Πως σε αυτό το «μεγάλο καράβι που ανάβει» ο συνταξιδιώτης σου πρέπει να είναι πολύ αγαπημένος σου.  Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο. Ε,  λοιπόν σε αυτό στάθηκα τυχερή.

Και αν ποτέ ταξιδέψουμε αλλού η καθεμία και χαθούμε,  ελπίζω να μη σου λείπω τόσο πολύ, ούτε να νιώσεις μοναξιά,  αφού εσύ θα είσαι η «ψυχή» μου κι εγώ το «τραγούδι της ερήμου» που θα σε ακολουθεί.

Here’s to more trips with you!

 

 

koskina

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s