Art you Speak? Poésie

Έρημος, η σάρκα.

Της Ζωής Καρανάσιου

Μη με πιστεύεις,

Γιατί οι λέξεις από πηλό

Είναι καμωμένες.

Πλάθω το χαμόγελό σου

Καλοσχηματισμένο,

Στα τυφλά μάτια της ψυχής.

Κι αν ζεις αλλού,

Σε μια σκέψη μου

Κρύβεται η αγκάθινη ύπαρξή σου.

Συνήθισα

Να υπνωτίζομαι

Σε αίθουσες αναμονής,

Επούλωσης πληγών.

Μην πιστεύεις

Τούτες εδώ τις λέξεις,

Κι ας είναι αληθινές,

Γιατί είναι φθαρτό το περίμβλημά τους.

Σαν το γυμνό κορμί μου

Που ξεδιψά

Σε μια σταγόνα ηδονής∙

Βουλιάζω αυτή την τελευταία νύχτα

Στο άπειρο,

Για να λησμονείς κάθε χάδι

Στην τσαλακωμένη σάρκα σου.

Μην πιστεύεις

Την τρεμάμενη φωνή μου.

Είναι παρελθόν.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s