Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

Ζηλεύεις αυτό που δεν έχεις.

του Δημήτρη Βέρρου.

 

[3:45]

[Πάλι δεν με παίρνει ο ύπνος.]

Να ξέρεις σε ζηλεύω. Ζηλεύω την ζωή σου, ζηλεύω το γεγονός πως δεν είσαι κοντά μου. Ζηλεύω επειδή προχώρησες κι εγώ έμεινα πίσω.

Είμαι κρυμμένος στις σκιές και παρακολουθώ την ζωή σου σαν κάποιο παράσιτο. Είναι τόσο δύσκολο να βλέπεις το πρόσωπο που αγαπάς περισσότερο στην ζωή σου, να ευτυχεί και να μην είσαι εσύ υπεύθυνος γι’αυτό. Είναι λες και κάποιος χώνει ένα μαχαίρι όλο και πιο βαθιά στην καρδιά σου και σε κοιτάει με ένα χαιρέκακο χαμόγελο. Ο πόνος, είναι αφόρητος. Συνηθίζεται και κάπου – κάπου ξεχνιέται αλλά δεν σταματάει ποτέ.

  [Πάλι δεν είσαι δίπλα μου.]

  Ξέρεις, είναι δύσκολο να μην ζηλεύεις την ζωή κάποιου που ήθελες να ζήσεις μαζί του. Ακούγεται κακό και εγωιστικό αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Σε θέλω εδώ, δίπλα μου και σιχαίνομαι την ιδέα πως κάποιος άλλος ξαπλώνει δίπλα σου. Ξυπνάει μαζί σου και σε φωνάζει όπως σε φώναζα εγώ κάποτε. Ξέρω, πως ίσως είναι καλύτερος από εμένα. Μπορεί να μην ήμουν το πρότυπο του συντρόφου που ήθελες δίπλα σου αλλά σε αγαπούσα χωρίς να σκέφτομαι κάτι άλλο και τις περισσότερες φορές, αυτό είναι αρκετό. Όταν αγαπάς ένα άτομο τόσο, ώστε θα μπορούσες να δεχτείς και σφαίρα για εκείνο, τότε πως μπορείς να λες ότι δεν ήσουν αρκετός; Ότι δεν το ήθελες αδιαμφισβήτητα χωρίς να σε επηρεάζουν πρόσωπα και καταστάσεις; Εγώ πάντως αυτό ονομάζω έρωτα. Αγάπη. Οι παθιασμένες σχέσεις δεν είναι ποτέ εύκολες ακριβώς γιατί το πάθος που υπάρχει σε αυτές, μοιάζει με ασίγαστη φλόγα. Δεν χρειάζεται κάποιος να την σβήσει. Είναι από εκείνες τις φωτιές που θέλεις να κουρνιάσεις κοντά τους και να ζεστάνεις την ψυχή σου.

[Πάλι φωνάζω το όνομά σου.]

   Δεν πρέπει να ζηλεύω, πρέπει να σταματήσω να βρίσκομαι στο παρελθόν και να βγω έξω. Ακούγεται τρομακτικό και δύσκολο αλλά έχω κάνει χειρότερα πράγματα και τα κατάφερα μια χαρά. Η ζωή μωρό μου είναι μια διαρκής πρόκληση και αν φοβάσαι να κάνεις ένα βήμα μπροστά, τότε θα μένεις για πάντα ένα βήμα πίσω. Αυτό πρέπει να σκέφτομαι όταν θα βγω ξανά έξω και θα σε έχω στην άκρη του μυαλού μου, σαν μια καλή ανάμνηση που τώρα τελείωσε. Κι αν σε συναντήσω στον δρόμο, τότε δεν θα είναι επειδή θα είμαι η σκιά σου αλλά γιατί μπόρεσα να ξεφύγω από αυτή. Και δεν θα με πειράξει, αλήθεια. Οι αναμνήσεις είναι για το παρελθόν και η ζωή για το μέλλον. Κι αυτό σκοπεύω να ακολουθήσω.

 

    [4:15]

   [Γυρίζω πλευρό. Κοιμάμαι.

       Ένα χαμόγελο απλώνεται στα χείλη μου.

           Είμαι ελεύθερος (;) ]

 https://www.youtube.com/watch?v=dX3k_QDnzHE
verros
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s