ιστορίες του δρόμου Speak.Easy

ΦΩΣ!

Του Κωνσταντίνου Δομηνίκ

Στο νοσοκομείο έμεινα όλο κι όλο τρεις μέρες. Μου φτάσαν` όμως για να μελετήσω από κοντά την ανθρώπινη κατάσταση που αν είχε ανάσα θα `μοιαζε με πεταλούδα που παλεύει με τ` άχρηστα φτερά της να συρθεί στη λάσπη, μα πέφτει νεκρή χωρίς να `χει μάθει να πετάει – δεν της έμαθε κανείς αφού, νόμιζε πως ήταν κάμπια.

Νοσοκόμες αγέλαστες με τρίχες στο πιγούνι, θάλαμοι που ζέχνουν γήρας και κάτουρο, πράσινοι τοίχοι, αποστειρωμένα χαμόγελα γιατρών, γύναια που σέρνουν τους ετοιμοθάνατους άντρες τους, άρρωστοι που βογγάν, άδεια λεκιασμένα κρεβάτια, γεμάτα λεκιασμένα κρεβάτια, πόσοι να παρέδωσαν άραγε  πνεύμα σε τούτο που με ξάπλωσαν; Καμιά συμπάθεια για τον άρρωστο, καμιά ανοχή. Οι γιατροί μιλούν κι οι νοσοκόμες εκτελούν χωρίς πολλά-πολλά. Μονάχα το πρωτόκολλο να` φαρμόσουν τους μέλλει, καταπώς τους συμφέρει.

Μα θα μου πεις, έχουν δει κι έχουν χορτάσει τόσο θάνατο και τόση κλάψα που με τον καιρό, δεν ξεχωρίζουν απ` την πολλή σκληράδα ποιο είναι σώμα και ποιο ψυχή – σα κοτρώνες  σιαμέζες γίνονται και τα δυο. Κι όμως, στα εύκολα κι από μακρυά, βαφτίζεσαι Σαμαρείτης. Στα ζόρια, η αδυναμία λέγεται συμβιβασμός. Όταν δεις γύρω σου την πλάση να ξεκολνάει και να γκρεμίζεται στο βούρκο,  έχεις χρέος να ξύσεις την ανθρωπιά σου, να ξεδιπλωθεί σαν το σκουλήκι, να γίνει δράκος τόσος δα που φτύνει φιτιλένια φλόγα,  ταμπουρωμένος σ` ένα μικρό καντήλι να δαμάσει τη νύχτα, κι ας καείς, κι εσύ και το καντήλι.

 

dominik

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s