Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

Έξοδος κινδύνου

 Της Αθηνάς Κωνσταντίνου

Θυμάμαι μου ‘χε πει ότι του μεταδίδω μια ηρεμία, κάποιου είδους ασφάλεια που καθησυχάζει το είναι του.
Θυμάμαι του χαμογέλασα και έγνεψα με κάποιου είδους νόημα.
Δεν έχει σημασία τι νόημα, άλλωστε ούτε εγώ ήξερα εκείνη τη στιγμή. Ήταν κάτι απροσδιόριστο. Ευχάριστα αινιγματικό.
(Ό,τι κι αν μπορεί να σημαίνει αυτό.)

Θυμάμαι να λέω πως μ’ αρέσουν τα μεγάλα παράθυρα. Εκείνα που υψώνονται από το πάτωμα μέχρι το ταβάνι, δεν έχουν κουρτίνες, στόρια και λοιπές περιττές πληροφορίες. Μόνο το τζάμι που απλώνεται στον τοίχο και σου δίνει άπειρα οπτικά ερεθίσματα με την θέα να απλώνεται μέσα από αυτό.
Θέλω να ζω σε ένα σπίτι με τέτοια παράθυρα.
Χωρίς κουρτίνες.
Χωρίς να κρύβω τον ήλιο.
Χωρίς να κρύβομαι εγώ η ίδια.

Κι αν σου φαίνεται παράλογο, αυτά τα δύο συνδέονται τέλεια για μένα.
Θα σου εξηγήσω…

Θεωρώ τα παράθυρα την δικιά μου ψυχική έξοδο κινδύνου. Εκεί που μπορείς να κοιτάξεις και να φύγεις, να ταξιδέψεις, να χαζέψεις, να ονειρευτείς, να αφήσεις το βλέμμα σου λίγο να ξεκουραστεί από την τόση βαβούρα που επικρατεί εκεί έξω.

Έτσι ίσως να είμαι και εγώ η έξοδος κινδύνου για αυτόν. Όταν με αντιλαμβάνεται στον χώρο να ηρεμεί, να λειτουργώ αγχολυτικά, κάπως θεραπευτικά, να χάνεται μέσα μου και αυτό να ξεκουράζει την δική του ψυχή. Όπως ακριβώς συμβαίνει με εμένα και τα μεγάλα παράθυρα.

Ίσως και το βλέμμα μου εκείνη τη στιγμή να ήταν απροσδιόριστο και χαμένο γιατί τα λόγια του λειτούργησαν σαν έξοδος κινδύνου για εμένα.

[Ναι, αλλά γιατί «κινδύνου» ;
Από τι κινδυνεύουμε και πασχίζουμε να σωθούμε;]

Μάλλον από τον ίδιο μας τον εαυτό.
Θεωρώ ότι απειλούμαι περισσότερο από τις σκέψεις μου παρά από οποιονδήποτε άλλο φυσικό κίνδυνο. Έτσι, όταν κοιτάω μέσα από τα παράθυρα νιώθω ότι οι σκέψεις μου μπορούν να διασκορπιστούν μέσα στο απέραντο της θέας.

Μόνο που συχνά, όταν κινδυνεύεις πολύ, χάνεις την έξοδο από τον πανικό σου και μένεις να παλεύεις με τη φωτιά μέσα στο φλεγόμενο κτίριο, ενώ βρίσκεσαι μόλις δίπλα από την πόρτα.

Ακόμα κι αυτός, χάνει την έξοδό του όταν πανικοβάλλεται.
Γι’ αυτό φροντίζω να έχω πάντα ανοιχτή τη φωτεινή ένδειξή μου…

Αυτή η κατάσταση μου δημιουργεί αμφιθυμικά συναισθήματα.
Από τη μια μισώ να βρίσκομαι σε κίνδυνο αλλά από την άλλη είναι η αγαπημένη μου στιγμή να τρέχω προς την έξοδο. Και όλο αυτό μπορεί να μεταφερθεί σε μια εικόνα:

Αυτός μπροστά από ένα παράθυρο.

konstantinou

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s