Αχίλλειος πένα Speak.Easy

ηλεκτρική καρέκλα

[για τέσσερα άτομα που ξέρω – και ένα ακόμη – και το πώς θα όριζαν την τύχη]

S03E10

Του Αχιλλέα Μζ. 

 

Παρακάτω θα καταγράψω πέντε μοντέλα. Όχι μοντέλα στο επάγγελμα. Πέντε μοντέλα ανθρώπων. Πέντε πιθανότατα υπαρκτές περιπτώσεις. Ακροβατώντας στο όριο του φανταστικού και του πραγματικού, σας διαβεβαιώ πως κάποιες από τις παρακάτω ομοιότητες με πρόσωπα ή καταστάσεις είναι διόλου τυχαίες. Για να μην εκτεθούν αυτά τα πρόσωπα, στην θέση των ονομάτων τους τοποθετώ έναν αριθμό. Στην περιγραφή τους παρουσιάζω την δεδομένη στιγμή της  ζωή τους και έπειτα την ζητούμενη – όπως τουλάχιστον τους γνωρίζω ή μου είπαν – αλλαγή.

Ο 1 είναι ένας περίεργος τύπος. Καυχιέται πως τα προλαβαίνει όλα. Υπάρχουν μέρες που δεν κάνει τίποτα, και απλώς για να μην πει ότι δεν έκανε τίποτα κάνει ένα σύντομο μαραθώνιο σε μια σειρά που μόνο αυτός βλέπει ή στα βιβλία συγγραφέως που μόνο ο ίδιος διαβάζει. Αν οι υποχρεώσεις του είναι δύο, η Α και η Β, το παράπονο είναι πως η Β θα τον προλάβει πριν καν ολοκληρώσει την Α. Αυτό θα ήταν τύχη για τον 1. Η ξαφνική δημιουργία απόστασης ανάμεσα στις υποχρεώσεις. Μία, έστω μία ανάσα. Έχει όμως μια φίλη που θα ήθελε το αντίθετο. Ενώ αυτός επιθυμεί μια επιβράδυνση κάποιας κενής στιγμής, εκείνη θα ήθελε μια επιτάχυνση. Να τρέξει τον χρόνο μερικούς μήνες μετά, έστω και αν κουβαλά την κούραση και τον  κόπο των μηνών αυτών, αλλά μαζί και τα καλά που θα είχαν, τις χαρές τους και τις μεγάλες τους επιτυχίες. Όμως ας μην τους ζήσει αργόσυρτα, όπως συνηθίζουν όταν τα πράγματα είναι δύσκολα να πηγαίνουν. Τα «θέλω» μας συγκρούονται σφοδρά.

Η 2, μία άλλη του φίλη, μένει αρκετά μακριά. Μακριά από παντού. Και αυτή αναλογικά με την απόσταση του σπιτιού της από τις υποχρεώσεις της δεν τα πάει και άσχημα. Σκέφτεται να τα παρατήσει. Μερικές φορές το κάνει. Εν τέλει σε περίπου ένα μήνα θυμώνει και τσατίζεται και μετανιώνει που τελικά λάκισε. Η 2 ελπίζει σε μια σύντομη λύση του προβλήματος της μετακίνησης. Ιδανικά σε μια ανακάλυψη μέσου τηλεμεταφοράς.

Ο 3, είναι λίγο πιο ειλικρινής. Δεν έχει προβλήματα ή παράπονα. Τουλάχιστον δεν τα εξωτερικεύει. Ο ορισμός της τύχης μου είπε κάποτε, θα ήταν απλός. «Μια καλή μέρα στο καζίνο».

Ο 4 στην αναζήτηση μου προς την εννοιολόγηση της τύχης είναι ίσως ο πιο προσγειωμένος. Μου μιλά για θέματα υγείας, τα οποία κάποτε του χτύπησαν την πόρτα και αν μπορούσε θα τα διέγραφε εδώ και τώρα. Άραγε αν οι προηγούμενοι, είχαν κάποιο αντίστοιχο πρόβλημα θα τα έβαζαν πάλι με χρόνους, χρήματα και αποστάσεις. Το πώς βλέπουμε τα προβλήματα διαμορφώνεται σίγουρα, από το τι προβλήματα έχουμε αντιμετωπίσει στην διάρκεια της ζωής μας. Λογικό δεν ακούγεται;

Αυτοί λοιπόν, είμαστε εμείς που τελευταία συχνά μιλάμε για όσα θα θέλαμε. Και αυτές είναι οι απαιτήσεις μας από την ζωή. Δεν είναι πάντα εφικτές, αλλά σίγουρα υπάρχουν. Κάποτε μπορεί να ζητάμε τρελά πράγματα, χωρίς καν να περιμένουμε ότι θα πραγματοποιηθούν. Κάποτε από την άλλη μπορεί να ζητάμε απλά πράγματα, τα οποία είμαστε βέβαιοι, ότι ναι, κάποια στιγμή θα γίνουν, αλλά να, τα κοιτάμε με μία απάθεια ώστε τελικά ούτε αυτά προσεγγίζουν εμάς, ούτε εμείς αυτά.

Κλαιγόμαστε για έναν πονοκέφαλο, ή που ξενυχτήσαμε για να τα πάμε καλά στις εξετάσεις. Για τις αποστάσεις και τον χρόνο που κυλά ή που μένει στάσιμος. Για το ότι ξεμείναμε από λεφτά. Συχνά ξεχνάμε να κοιτάξουμε πέρα από τον ίσκιο μας, όμως όταν τελικά κοιτάμε λέμε ευχαριστώ για όλα όσα τυχαίνει να έχουμε. Όμως είμαστε τέτοιοι, όχι εμείς, ο 1, η 2, ο 3, ή ο 4, οι άνθρωποι εν γένει. Πάντα θέλουμε και όταν κάποια στιγμή έρθει από που θέλουμε, αυτό που ήρθε τα αποκαλούμε «τύχη».

Το 5ο, υποθετικό αυτήν την φορά, μοντέλο ανθρώπου, είναι σε μία φυλακή. Σε κάποια άλλη χώρα, στην οποία η θανατική ποινή αποτελεί πραγματικότητα. Έκανε κάτι άσχημο στην ζωή του και έχει καταδικαστεί. Η ηλεκτρική καρέκλα τον περιμένει. Φτάνει εκεί. Κάθεται πάνω της. Είναι τα τελευταία του δευτερόλεπτα. Τα φώτα σβήνουν. Η καρέκλα δεν μπορεί να ενεργοποιηθεί. Βλάβη στο ρεύμα ή διακοπή ρεύματος. Κάτι τέτοιο. Και αυτό είναι τύχη.

Η δική του τύχη συγκρούεται με αυτήν κάποιου άλλου που εκείνη την στιγμή έχει το φαγητό στο φούρνο. Οι πατάτες δεν θα ψηθούν στον κανονισμένο χρόνο. Και τελικά η ηλεκτρική καρέκλα δεν θα σκοτώσει τον κατάδικο μας στην ορισμένη στιγμή. Πώς θα αξιοποιήσει όμως αυτός την τύχη του; Η τύχη έρχεται συχνά, ξαφνικά ενώπιον μας, με την μορφή ευκαιρίας. Η ευκαιρία λέγανε οι αρχαίοι, είναι μια γυναίκα που από μπροστά έχει μακριά μαλλιά. Αν περάσει και δεν την πιάσεις από τα μαλλιά έχασες. Γιατί από πίσω είναι καραφλή!

Μια αλλαγή στα δεδομένα όπως τα γνωρίζουμε αποτελεί πάντα ένα ενδεχόμενο. Ενδεχόμενο που σίγουρα μπορεί να αλλάξει τα πράγματα έστω και για λίγο. Και τέτοιες μικρές αλλαγές τις ονομάζω και πάλι «τύχη». Μπείτε όλοι στην θέση του ανθρώπου νούμερο 5. Νιώστε πως ίσως να ήσασταν ο χειρότερος. Όμως να, έχετε τώρα κάποια λεπτά ακόμη, μέχρι να αποκατασταθεί η βλάβη. Πώς θα αξιοποιούσατε μια τέτοιου είδους παράταση, αν είχατε την τύχη ή ατυχία  να γνωρίζετε πως τελικά η ζωή σας θα τελείωνε σε λίγο. Σκεφτείτε το!

mz.1

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s