Ψυχε-Δελή-α

Κυνηγώντας το όνειρο

της Έλενας Δελήπαλτα, 

 

ΣΥΜΠΑΣΧΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ

Στέκομαι έκπληκτος
Και με κοιτώ
Έγινα αυτό που πάντα ονειρευόμουν

Οδεύοντας αργά και σταθερά
Υπηρετώ πειθήνια την τάξη
Με πείσμα τον ίσιο δρόμο ακολουθώ
Στέκομαι ασάλευτος όπου με ακουμπήσουν
Όταν πέφτω δυσκολεύομαι να σηκωθώ
Ένα κλειδί μού τρυπά επίμονα την πλάτη
Δεν διαμαρτύρομαι ποτέ
Όλα τα υπομένω
Με αισθήματα μεταλλικά
Με γλώσσα ανύπαρκτη
Αφήνομαι στο έλεος
Όσων με διαλύουν Όσων με σπάνε
Όσων με κλωτσάνε Όσων με πετάνε
Όμως εμένα μού αρκεί
Μόνο να με θυμούνται

Γι’ αυτό που πάντα ονειρευόμουν
Γι’ αυτό που τώρα έγινα
Ένα Κουρδιστό Ανθρωπάκι

ΕΛΣΑ ΚΟΡΝΕΤΗ

Όπως έχω αναφέρει και σε προηγούμενα κείμενα μου, είμαι από τα παιδιά που δεν κατάφεραν ποτέ το όνειρό τους, ένα όνειρο που θυσιάστηκε στο βωμό της τρίωρης εξέτασης, εν ονόματι, «Πανελλαδικές Εξετάσεις».

Και όχι, δεν δικαιολογώ αυτή τη στιγμή την αποτυχία μου, βασιζόμενα σε εξωτερικούς παράγοντες τύπου «τύχη», «δύσκολα θέματα» και άλλα τέτοια, όσο κι αν ακούγεται και φαίνεται έτσι. Απλά, όντας πλέον, ένα εν δυνάμει όργανο του συστήματος, και συγκεκριμένα όργανο της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, που γνώμη μου είναι, ότι αυτή ευθύνεται, που όλα μας τα παιδιά απλά αναπαράγουν νόρμες του τύπου, » θα γίνω δικηγόρος, γιατί εκεί έχει αποκατάσταση και θα βρω εύκολα δουλειά», έχω αποκτήσει την άποψη, ότι η αξιολόγησή μας, είναι εκείνη που θυσιάζει το όνειρα όλων μας, για ένα ευτυχισμένο αύριο, ένα αύριο γεμάτο εκπληρούμενα όνειρα, και ανθρώπους που πραγματικά τα κυνηγούν, γιατί είναι δικά τους. ‘Όνειρα με ταμπελάκι «Ι.Χ», και όχι ταμπελάκια μη ολοκληρωμένων ονείρων γονέων και όνειρα προερχόμενα από τον πυρήνα του συστήματος, των κανόνων «ανθρώπων» που θέλει να γεννά και του φόβου του διαφορετικού.

Αξιολόγηση λοιπόν. Ποσοτική αποτύπωση της δουλειάς, του «έργου» που παρήγαγες ως μαθητής, ενός έργου πάλης σώμα με σώμα, για την πιο ακριβή αποστήθιση, την πιο τέλεια αυτολεξεί αποτύπωση της απάντησής σου, από το ευαγγέλιο-βιβλίο. Το αποτέλεσμά σου, αποτυπωμένο με έναν βαθμό, ο οποίος σε χαρακτηρίζει και σε κυνηγά μέχρι και να τελειώσεις τη σχολή σου, και από κει κι έπειτα, να σε κυνηγά ο γενικός μέσος όρος του πτυχίου σου, συνδυασμένος με ένα «λίαν καλώς» ή «καλώς» ή ακόμη και «άριστα». Κι αυτός ο χαρακτηρισμός, εξαρτούμενος απο τη πορεία σου μέσα στα 4 με 5 χρόνια μέσα στη σχολή, και απο τις 3 ώρες εξέτασης των Πανελλαδικών εξετάσεων, που σε φέρνουν αντιμέτωπο με ένα κομμάτι μόνο ενός τεράστιου όγκου εξεταζόμενης ύλης, που ασχολήθηκες μία χρονιά.

Μήπως τελικά, η ποσοτική αυτή αποτύπωση είναι που μας κυνηγά και όχι εμείς αυτήν; Μήπως εν τέλει την αφήσαμε να γίνει κομμάτι μας; Και θυσιάζουμε εμείς οι ίδιοι τα όνειρα μας σε αυτήν; Μήπως έχει γίνει συνήθειά μας, να ανταμείβεται η όποια μας προσπάθεια με έναν αριθμό, και δεν επιτρέπουμε εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας να αφεθεί και να κυνηγήσει το «μεράκι» του; Να κυνηγήσει αυτό που πραγματικά θέλει; Να κυνηγήσει την ευτυχία του; Μήπως τελικά δεν είμαστε θύτες; Αλλά θύματα του ίδιου μας του εαυτού;

Ερωτήματα που με προβληματίζουν καιρό, δεν γνωρίζω να απαντήσω επακριβώς, αλλα σίγουρα έχουν επηρεάσει τον τρόπο που βλέπω τα πράγματα απο δω και πέρα.

Για μένα, όπως και για πολλούς απο εσάς, λίαν συντόμως κλείνει ο κύκλος των σπουδών μου, και ανοίγει αυτός της αγοράς εργασίας. Τα πράγματα δυσκολεύουν και κάνει κατάληψη το άγχος της επόμενης μέρας και της ενδεχόμενης (ως και σίγουρης) επερχόμενης ανεργίας. Και πιάνεις τον εαυτό σου να θέλει να παλέψει γι εκείνο που πραγματικά θέλει. Και ποιο είναι αυτό; Το διαφορετικό.

Για εμένα, μεράκι είναι να καταπιάνεσαι με εκείνο που πραγματικά θέλεις, όσο χρονοβόρο και να είναι. Γιατί αν πραγματικά το αγαπάς, θα σου δώσει όλα εκείνα που πρέπει να σου δώσει. Ακόμη και μακροπρόθεσμα. Για εμένα μεράκι είναι το διαφορετικό, η αλλαγή. Όσοι με ξέρουν προσωπικά, ξέρουν πόσο κατά ήμουν από τη πρώτη μέρα που μπήκα, ως όργανο του συστήματος πλέον, στη σχολή αυτή που λέγεται παιδαγωγικό. Πόσο κατά ήμουν, της όλης διδακτικής διαδικασίας, της προσκόλλησης στο βιβλίο και την στείρας και αυτολεξεί αποστήθισης, ως θύμα μάλιστα του ίδιου αυτού συστήματος που με οδήγησε να κάνω αυτό ακριβώς που αποστρεφόμουν.

Μέσα όμως στο χτίσιμο της «Έλενας της δασκάλας», έμαθα να αγαπάω πράγματα μέσα σε αυτό, έγινα ξανά το αδικημένο παιδί του συστήματος, το οποίο και μου δημιουργήθηκε η θέληση να το αλλάξω. Ή τουλάχιστον να βάλω το δικό μου μικρό λιθαράκι για την αλλαγή του. Το μεράκι μου λοιπόν έγινε το διαφορετικό, μέσα στο «ίδιο» αυτού του αναπαραγωγικού συστήματος ίδιων ανθρώπων. Και πάλι όμως, τι δε με αφήνει να το κάνω; Να το παλέψω; Να το κυνηγήσω; Η ίδια κοινωνία νορμών και κανόνων που με έφερε εδώ που είμαι και οι προκατειλημένες απόψεις του τύπου » η πιο καλή δουλειά για γυναίκα», «Κάθεσαι Χριστούγεννα Πάσχα και καλοκαίρι» κου – λου – που.

Με ρωτάς αν θα τα αφήσω να με βάλουν ξανά στη διαδικασία να περιορίσω τον εαυτό μου και τα θέλω μου; όχι. Θα παλέψω να κάνω το διαφορετικό, θα παλέψω να κάνω το όνειρό μου πραγματικότητα, θα παλέψω για τη δική μου ευτυχία και το δικό μου μεράκι.

Και το ίδιο θα πρέπει να κάνει κάθε νέος της γενιάς μας. Να στήσει έναν ατομικό και παράλληλα ομαδικό αγώνα, κατά της νόρμας αυτής που μας θέλει όλους ίδιους και χωρίς όνειρα. H γενιά μας δεν είναι νεκρή, έχει όλη τη δύναμη στα χέρια της να τα αλλάξει όλα. Έχει τη δύναμη να εκπληρώσει τα όνειρά της και τα όνειρα όλων μας. Μπορεί να πέσει και να ξαναπέσει, αλλά έχει τη δύναμη να ξανασηκωθεί.

Τα όνειρά μας, δεν είναι νεκρά. Είναι κρυμμένα, εμείς απλά πρέπει να τα βρούμε.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s