Ρομαντισμός Speak.Easy

Τετράδια.

του Δημήτρη Βέρρου.

 

Όλη η ζωή μου, τετράδια με προχειρογραμμένες λέξεις. Λευκές σελίδες που περιμένουν να γεμίσουν. Να νιώσουν τις λέξεις να χορεύουν πάνω τους σαν κάποια μπαλαρίνα που κινείται με έντονες κινήσεις στην μελωδία του ρυθμού.

    Γράφεις περισσότερο γιατί είναι ο μόνος τρόπος για να κάνεις τους υπόλοιπους να καταλάβουν αυτό που θέλεις να πεις. Τι γίνεται μέσα στο κεφάλι σου. Να μια ερώτηση που δεν κάνεις ποτέ σε κάποιον. Τι συμβαίνει μέσα στο κεφάλι σου; Σε αυτό το υπέροχο , στρογγυλό και γεμάτο ζωή κεφάλι. Ποιες σκέψεις ζουν μέσα του; Ποιες εικόνες έχουν παγιδευτεί για πάντα στο εσωτερικό τους; Ποιες στιγμές έχεις κρατήσει σε κάποια άκρη του μυαλού σου και τις φυλάς όσο καλύτερα μπορείς γιατί χωρίς αυτές είσαι άδειος; Κενός. Φαντάζομαι δεν κάνεις αυτή την ερώτηση στον άλλο γιατί συχνά πονάει. Είναι γλυκιά η μελαγχολία που σε πιάνει όταν αρχίζεις και θυμάσαι. Όταν επιτρέπεις στο μυαλό σου να ρίξει τις άμυνες του και ξεθάβεις αναμνήσεις σαν να βρίσκεις παλιές σκονισμένες κούτες στην σοφίτα του σπιτιού σου. Τις ανοίγεις και βγάζεις από μέσα εικόνες και συναισθήματα που είχες καιρό ξεχάσει. Στα χείλη σου, σχηματίζεται ένα χαμόγελο αλλά δεν μπορείς να εκφράσεις τι νιώθεις.

     ‘Έτσι, καταφεύγεις στα τετράδια σου. Κάνεις συλλογή με αυτά. Έχεις ένα ράφι ,που κάρφωσες ο ίδιος, πάνω από το γραφείο σου και βλέπεις τις πολύχρωμες ράχες τους από μακριά. Τα τετράδια με τις μπλε ράχες, είναι τα πιο παλιά. Μυρίζουν σχολικά θρανία και φθαρμένη τσάντα. Τα καφέ τετράδια, έχουν μέσα τους ιστορίες χιλιοειπωμένες και τα σκούρα, ε λοιπόν τα σκούρα, κρύβουν ιστορίες που δεν τολμάς να πεις σε κανέναν. Είναι τα προσωπικά σου ημερολόγια και δεν θέλεις να διαβαστούν από κανέναν. Αποθηκεύεις αναμνήσεις, στιγμές, πρόσωπα που αξίζουν την προσοχή σου και θέλεις να μείνουν αιώνια και άφθαρτα στον χρόνο. Ξέρεις πως θα μείνουν για πάντα ζωντανοί γιατί έχουν μια θέση σε κάποιο ξεχασμένο χαρτί ή τετράδιο στο ράφι σου και αυτό τους κάνει άπιαστους από τον ανίκητο αγώνα της λήθης.

      Αλήθεια, δεν γνωρίζω καλύτερο τρόπο

να δοξάσεις ένα

     πρόσωπο από το να γράψεις γι΄αυτό.

     Και, Θεέ μου, πόσο μου αρέσει να γράφω!

    *Διόρθωση: Πόσο μου αρέσει να γράφω, για σένα.

 

 

verros

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s