Αχίλλειος πένα Speak.Easy

λάθος δρόμος;

[για τα ερωτήματα που θέτουμε στους εαυτούς μας και πού τελικά μας βγάζουν]

S03E11

Του Αχιλλέα Μζ.

Σιωπή: Η βιβλιοθήκη έχει γίνει το δεύτερο μου σπίτι. Ή το πρώτο μου, αφού το σπίτι μου είναι πλέον δεύτερο, μιας και το βλέπω λίγο λιγότερο. Η κατάσταση εδώ είναι μέτρια. Το κακό είναι πως δεν περνάω πολύ καλά τώρα που πρέπει να διαβάζω πολύ. Το καλό είναι πως δεν περνάω και πολύ κακά.

Φασαρία: Έξω ο κόσμος πίνει καφέ. Ο ήλιος έχει πλέον πάρει την σωστή του θέση. Έχω το μπουφάν μου μαζί μου, αν και δεν μου είναι απαραίτητο, γιατί με το που εξαφανιστεί ο ήλιος σίγουρα θα το χρειάζομαι. Όλοι στις ζωές μας πρέπει να έχουμε τις απαραίτητες «καβάτζες». Είναι σκληρό για το μπουφάν μου το ότι δεν μου είναι τώρα απαραίτητο, αλλά το κουβαλώ μαζί μου γιατί κάποτε μάλλον θα το έχω ανάγκη; Μπορώ πράγματι να προβλέψω με ακρίβεια τις κατοπινές μου ανάγκες;

Θέτω στον εαυτό μου ερωτήματα: Οι ερωτήσεις που κάνουμε, δείχνουν το ποιοι πραγματικά είμαστε. Οι απαντήσεις που δίνουμε σε αυτές, είναι που εν τέλει μας καθορίζουν. Εμένα ας πούμε, καθορίζουν την σκέψη μου και τον τρόπο με τον οποίο κανονίζω στην συνέχεια να πορεύομαι. Αν είχα κάνει μία άλλη ερώτηση, θα ήταν άλλες και οι πιθανές απαντήσεις. Αυτό ίσως να μην το είχες ξανασκεφτεί!

Χάθηκα στον δρόμο: Κοιτώ τα κτίρια γύρω μου. Ακολούθησα σχεδόν τα ίδια βήματα με χθες, όμως ό,τι βρίσκεται σήμερα γύρω μου, δεν μου θυμίζει σχεδόν τίποτα. Τα σπίτια μετακινήθηκαν ή άλλαξε η ματιά μου. Πού βρίσκομαι; Μια νέα ερώτηση για να απαντήσω. Κινούμαι διαισθητικά και στο τέλος είμαι στον προορισμό μου.

Τελικά δεν είχα χαθεί: Ωστόσο το κατάλαβα μόνο όταν επέστρεψα μέσα μου. Καθημερινά συμβαίνουν πράγματα. Η ζωή μας είναι γεμάτη από μοτίβα που ίσως δεν έχουμε παρατηρήσει. Όπως ποτέ δεν είχα δει τα κτίρια που βρίσκονται σχεδόν κάθε μέρα μπροστά μου. Μόνο αν νιώσεις κάποια στιγμή ότι χάνεσαι θα γνωρίσεις τι όντως συμβαίνει και ποιος όντως είσαι. Μην χαλαστείς λοιπόν όταν σου πούνε «Άντε χάσου!». Θα ακούς συχνά μεγάλους άνδρες σε συνεντεύξεις τους να λένε με πομπώδες ύφος «…και τότε βρήκα τον δρόμο μου». Δεν θα μπορούσαν να τον βρούνε, αν κάποτε δεν τον είχαν χάσει. Το να χάσεις τον εαυτό σου, αποτελεί μια προϋπόθεση του να τον βρεις. Ίσως και αυτό να μην το είχες ξανασκεφτεί μέχρι τώρα!

Και μια ακόμη ερώτηση: Όταν τελικά πλησιάζω εκεί που ήθελα να πάω πάντα αναρωτιέμαι αν βρίσκομαι στην σωστή τοποθεσία. Μέχρι να σιγουρευτώ δεν σταματάω να περπατώ. Δείχνω εμπιστοσύνη στον εαυτό μου, στον δρόμο, στους έμπειρους συνοδοιπόρους, ακόμη και στους χάρτες του κινητού μου που συχνά συμβάλλουν στην διευκόλυνση των μετακινήσεων μου. Μπορεί πολλές φορές φαινομενικά να θεωρήσεις πως βρίσκεσαι στο λάθος μέρος. Δείξε εμπιστοσύνη.

Για την ιστορία: Ο Χριστόφορος (ένας φίλος) μου είπε, πως ο Χριστόφορος  (ο Κολόμβος) όταν πήγαινε να ανακαλύψει την Αμερική, πίστευε πως πάει και ήθελε να πάει στις Ινδίες. Φανταστείτε πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα σήμερα αν με το που καταλάβαινε ότι έγινε λάθος έλεγε στους έμπειρους ναυτικούς του «Πω παιδιά πήραμε λάθος δρόμο. Πάμε πίσω για Ινδίες!».

mz.1

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s