Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

τρεις ταινίες που κερδίζουν το στοίχημα της μνήμης

                                                                                                                        της Ελένης Τακοπούλου

Ο χρόνος τρέχει, τα πράγματα εξελίσσονται και αλλάζουν ή απλώς ανανεώνονται. Παρέα με τον κόσμο, λοιπόν, πηγαίνει και ο κινηματογράφος. Με την μικρή διαφορά ότι ο κινηματογράφος, σε κάποιες τουλάχιστον περιπτώσεις, καταφέρνει και αποφεύγει την λήθη. Απαιτητική επομένως η πρόκληση αυτή. Η λήθη αυτή, λοιπόν, καταρχάς δεν είναι κάτι το μόνιμο και απαραίτητα το καθολικό αλλά ούτε κάτι το οποίο εύκολα τα πετυχαίνει κάποια ταινία.

Τρεις ταινίες, τις οποίες αφού τις δεις θα νιώθεις λιγάκι πιο γεμάτος.                                      Ή ακόμα και αν κάτι τέτοιο δεν συμβεί, απλώς θα έχεις αφιερώσει 341 λεπτά σε τρία φιλμ που έχουν ήδη (κατά τη γνώμη μου πάντα) κερδίσει το στοίχημα του να μην ξεχαστούν.    Είναι μία – κάποια εμπειρία.

 

Three Billboards Outside Ebbing, Missouri (dir. Martin McDonagh)

Ένα δράμα με την σωστή και αληθινή έννοια του δράματος. Η ταινία είναι πρώτα – πρώτα οι ερμηνείες της. Όλοι – από τους πρωταγωνιστές μέχρι τον τελευταίο κομπάρσο που απλώς περνάει τον δρόμο- είναι ερμηνείες επιπέδου και βάθους, που θα θελήσεις να τους πάρεις έναν- έναν και να τους δώσεις μία αγκαλιά. Ο Γούντι Χάρλεσον μας (ξανά)επιβεβαιώνει πώς δικαίως θεωρείται από τους μεγάλους του χώρου, ενώ η Φράνσις ΜακΝτόρμαντ δίνει ρεσιτάλ αυθεντικότητας στην ταινία που ίσως της χαρίσει το δεύτερο όσκαρ α’ γυναικείου ρόλου της καριέρας της.

Εφτά μήνες μετά την δολοφονία της κόρης της, και ενώ η αστυνομία δεν έχει προβεί ακόμα σε συλλήψεις, η Μίλντρεντ απεγνωσμένη πια και χωρίς έχοντας τίποτα να χάσει, αποφασίζει να ενεργήσει από μόνη της, με σκοπό να ταρακουνήσει τα πράγματα στην μικρή επαρχιακή πόλη όπου ζει. Νοικιάζει, λοιπόν τρεις διαφημιστικές πινακίδες, πάνω στις οποίες αναγράφεται ένα προσωπικό μήνυμα απευθυνόμενη στον σερίφη της πόλης, που τον θεωρεί ανίκανο. Με την κίνηση αυτή, κινεί το μίσος της πόλης αλλά η ίδια φαίνεται ικανή και συνάμα αποφασισμένη να φτάσει στα άκρα με σκοπό να επιτευχθεί η δικαίωση και η λύτρωση.

 

 

 

 

 

 

 

 

The Killing of a Sacred Deer (dir. Γιώργος Λάνθιμος)

Στο άκουσμα του ονόματος του Γιώργου Λάνθιμου αυτόματα νιώθεις έναν, μικρό ίσως, κόμπο στο στομάχι, Eίτε σου αρέσει η δουλειά του είτε όχι. Έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει ενδιάμεσο. Κατά κύριο λόγο ή τον αγαπάς ή τον μισείς. Κατατάσσω τον εαυτό μου στην πρώτη κατηγορία, αν και δεν έχω καταφέρει να δω ακόμα τον «Κυνόδοντα» (μετράω τρεις απόπειρες έως τώρα). Στο καινούργιο του φιλμ (το σενάριο υπογράφει και ο Ευθύμης Φιλλίπου) πραγματεύεται την αντίληψη των «ύβρις – άτη – νέμεσις – τίσις», με την ανθρώπινη μορφή του. Ωμό και απαισιόδοξο αλλά βαθύ και όμορφο, είναι ξεκάθαρα Λανθιμικό, απλώς αυτήν την φορά ίσως όχι τόσο βαρύ.

Ο Στίβεν είναι ένας καρδιοχειρούργος, που ζει μία ήρεμη ζωή με την γυναίκα του, Άννα, και τα δύο του παιδιά, την Κιμ και τον Μπομπ. Την συγκρατημένη και ελαφρώς ιδιόρρυθμη ζωή της οικογένειας (πάντα με βάση τα δεδομένα του Λάνθιμου) έρχεται για να διαταράξει ο νεαρός Μάρτιν. Ο Μάρτιν είναι ένας δεκαεξάχρονος, τον οποίο συναντά στην αρχή κρυφά ο Στίβεν παίζοντας τον ρόλο του προστάτη – κηδεμόνα του. Όταν, όμως, αρχίζει η έντονη συναναστροφή του νεαρού με την οικογένεια του Στίβεν, η σχέση τους παίρνει πλέον μία περίεργη τροπή, ενώ παράλληλα γίνονται φανερές οι προθέσεις του Μάρτιν, δίνοντας στον Στίβεν δύο επιλογές, διαφορετικές μεταξύ τους αλλά εξίσου τραγικές.

 

Festen (dir. Thomas Vinterberg)

Εδώ θα είμαι πιο σύντομη, μιας και η οποιαδήποτε επιπρόσθετη πληροφορία για την υπόθεση και την εξέλιξη της ταινίας είναι ένα ρίσκο. Η ταινία του δανέζου σκηνοθέτη αποτελεί μία από τις σημαντικότερες και πιο αντιπροσωπευτικές της σχολής του Δόγματος 95′, έχοντας αποσπάσει πολλά βραβεία και υποψηφιότητες.

Αμήχανη σε πολλές περιπτώσεις, σκληρή και σε μεγάλο βαθμό μία ταινία σοκ.

Ένα καλοκαίρι στην Δανία, ο Χέλγκε γιορτάζει τα 60ά γενέθλια του, και προσκαλεί τα μέλη της οικογένειάς του στο πατρικό του. Η γιορτή αυτή θα πάρει απρόσμενη τροπή όταν θα πάρουν στα χέρια τους την ιστορία και την εξέλιξή της τα τρία παιδιά του -ο Κρίστιαν, ιδιόρρυθμος και σημαδεμένος από την αυτοκτονία της δίδυμης αδερφής του, η Ελένα και ο Μίκαελ. Τα μυστικά που θα αποκαλυφθούν θα κλονίσουν το γιορτινό κλίμα με αμεσότητα και ωμότητα, ενώ το Δόγμα (σε ορισμένες περιστάσεις κουραστικό στο μάτι) κάνει τον θεατή να νιώθει συμμέτοχος (ακόμα και συνένοχος) στην τραγική αυτή γιορτή.

 

takopoulou
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s