Αργώ λίγο, αλλά έρχομαι Speak.Easy

*καροτοφαγία

της Νίκης Κωνσταντίνου-Σγουρού

[ιστορίες για ανθρώπους που τα προλαβαίνουν όλα] #50

Στην αίθουσα αναμονής μίας δανέζικης δημόσιας υπηρεσίας όπου περίμενα να μου δώσουν έναν αριθμό που θα με καθιστούσε δανέζα για ένα εξάμηνο, γνώρισα την Τζόρτζι. Ένα κορίτσι με στρογγυλά γυαλιά, αλογοουρά και υπέροχη αυστραλιανή προφορά. Σπουδάζει στην Κοπεγχάγη και έφυγε από την χώρα της γιατί σιχαίνεται τις αράχνες και τον θόρυβο. (Νομίζω έκανε πλάκα.)

Κάθισε απέναντί μου και με ρώτησε κάτι διαδικαστικό. Της απάντησα χαμογελαστά, δεν είχα ιδέα, μόνο εμπιστοσύνη στο δανέζικο κράτος. Μετά από λίγο άνοιξα την τσάντα μου, έβγαλα το παιδικό λαντς-μπαγκ, στο οποίο φυλάω την τροφή μου και εμφάνισα ένα σακουλάκι με καρότα. Στο σημείο αυτό θέλω να δηλώσω πως τα καρότα εδώ έχουν καταπληκτική γεύση, σε αντίθεση με τα περισσότερα λαχανικά που απλώς δεν έχουν γεύση.

Η Τζόρτζι κοίταξε το σακουλάκι και μετά εμένα, θαύμασε την ιδέα μου και σχολίασε πως τα καρότα είναι καταπληκτικό σνακ. Το αγαπημένο της. Όταν συμπαθώ κάποιον, ακόμα και χωρίς να τον ξέρω, απλώς επειδή η αύρα του έχει κάτι οικείο, μου αρέσει να μοιράζομαι το φαγητό μου. Γενικά μου αρέσει να μοιράζομαι το φαγητό μου και το περιεχόμενο των τάπερ μου: πιστεύω πως έτσι δημιουργούνται δεσμοί οικειότητας και αγάπης. Της έδωσα το σακουλάκι και της είπα να πάρει ένα. Θα ζούσα και με ένα καροτάκι λιγότερο.

Καθώς μασουλούσε το καρότο και χαμογελώντας πλατιά, μου είπε μια ιστορία. Έχανα λέξεις, λίγο επειδή σταματούσε για να μασήσει και λίγο επειδή τα αγγλικά της Αυστραλίας είναι εντελώς ανοίκεια και τραγουδιστά στα αυτιά μου. Αλλά η ιστορία ήταν τρυφερή και με έκανε να σκεφτώ. Και να χαμογελάσω. Γενικά η Τζόρτζι είχε μεταδοτικό χαμόγελο.

Μου είπε πως η καλύτερή της φίλη ζωγραφίζει πολύ ωραία και πως περνάει πολλές ώρες στα τραίνα, γιατί μετακινείται διαρκώς από μέρος σε μέρος. Σε ένα τραίνο άκουσε από πίσω της τον χαρακτηριστικό ήχο που κάνει ο άνθρωπος που δαγκώνει ένα καρότο. Γύρισε το κεφάλι της γεμάτη προσδοκίες, γιατί για την φίλη αυτός ο ήχος είναι απόλυτα συνδεδεμένος με τον χρόνο που περνούσε με την Τζόρτζι, της οποίας -όπως είπαμε- τα καρότα είναι το αγαπημένο της σνακ. Η Τζόρτζι είχε μόλις αλλάξει ήπειρο και η φίλη της ήδη την νοσταλγούσε. Έβγαλε το μπλοκάκι της και την ζωγράφισε να κρατάει ένα καρότο. Της έστειλε την ζωγραφιά λέγοντάς της πως κάθε φορά που κάποιος τρώει ένα καρότο και δεν είσαι εσύ, θυμάμαι πως μου λείπεις.

Η υπάλληλος της υπηρεσίας, φώναξε το όνομα της Τζόρτζι και της έδωσε τα χαρτιά που περίμενε. Με χαιρέτησε γελώντας. Συμφωνήσαμε πως ο κόσμος είναι μικρός και σίγουρα θα συναντηθούμε σε κάποιο μουσείο ή σε κάποιο τραίνο και πως μου χρωστάει ένα καρότο. Μετά από λίγο, πήρα και εγώ όλα μου τα χαρτιά και βγήκα στο κρύο. Ήταν μεσημέρι, αλλά είχε νυχτώσει. Τα φώτα της πόλης ανακατεύονταν με το νερό των καναλιών και τα ποδήλατα έτρεχαν προς τον σταθμό.

Όποτε τρώω καρότα έκτοτε, θυμάμαι αυτούς που μου λείπουν, κοιτάω γύρω μου μήπως κάποιος σκέφτεται το ίδιο και μετά χαμογελάω -ευτυχώς δεν μας χωρίζουν ωκεανοί και ο ισημερινός.

 

konstantinou sgourou

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s