Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

Για τη γεωμετρία που ήξερα

Της Αθηνάς Κωνσταντίνου

Κάπου μεταξύ 2 και 4 π.μ. έπεσε στην αντίληψή μου ένα σχέδιο. Ένα «κάπως» σχήμα, σαν και αυτό της εικόνας. Κέρδισε την προσοχή μου και έκτοτε έπαιζε σε άσχετες στιγμές στο μυαλό μου. Οι τοίχοι της πόλης κρύβουν πολλές ιστορίες. Τι γίνεται όμως με αυτές που δημιουργούν;

Μια τέτοια ιστορία νιώθω ότι εκτυλίσσεται στο κεφάλι μου από όταν είδα αυτόν τον τέλεια ημιτελή κύκλο ζωγραφισμένο στον τοίχο εκείνης της πολυκατοικίας. Δεν ήταν κάτι μεγαλεπήβολο, ούτε είχε έντονα χρώματα για να τραβήξει το βλέμμα μου. Υποθέτω πως απλά έτυχε να το δω. Ο ιδιοψυχαναγκασμός μου δεν ενεργοποιήθηκε, αν και είναι αρκετά ευερέθιστος και δυσαρεστείται εύκολα. Αντιθέτως, ένιωσα να ικανοποιείται η αισθητική μου και κάθε φορά που το σκεφτόμουν μου προκαλούσε κάποιου είδους ηδονή.

[Αποφάσισα να εισχωρήσω και να ενδώσω σε αυτή την ψυχική μου οπτασία και να ανακαλύψω τι είναι αυτό που με διεγείρει.]

Βαρέθηκα να βλέπω τη συμβατική τέχνη που επικρατεί στους δρόμους. Ίδια μοτίβα, με παρόμοια γραμματοσειρά, παχιές, συνεχόμενες γραμμές, χωρίς κενά και αποστάσεις. Τέτοια σχέδια σου δημιουργούν μια ένταση, είναι πυκνά και καταλαμβάνουν πολύ χώρο χωρίς να σε αφήσουν να τα σκεφτείς. Κοινώς μια βαβούρα. Ίσως κάποιοι να εκφράζονται και να εμπνέονται μέσα από αυτά. Μάλλον όμως όχι εγώ.

Η εικόνα του ημιτελούς κύκλου έχει καρφωθεί στο μυαλό μου.

Θεωρώ ότι ο κύκλος είναι από τα πιο άρτια γεωμετρικά σχήματα. Σου μεταφέρει την αίσθηση της πληρότητας, της συνέχειας, της ροής. Δεν διαταράσσεται από γωνίες και πλευρές. Σε αυτό το σχέδιο νιώθω ότι σπάει αυτή η συμβατικότητα. Γίνεται και ο κύκλος ατελής χωρίς όμως να χάνει το κύρος του. Απλά σπάει τη συνήθεια. Είναι που μ’ αρέσει να βλέπω πράγματα να αποκλίνουν από το κατεστημένο, σου δίνουν μια ανάσα απελευθέρωσης.

Παρά την ατέλειά του το σκέφτομαι συνέχεια. Δεν έχει χάσει ίχνος του κάλλους του και παραμένει το ίδιο θελκτικός. Αυτό δεν συμβαίνει και με τους ανθρώπους άλλωστε; Πότε ένα μειονέκτημα είναι αρκετό για να βγάλεις κάποιον από το μυαλό σου;

Και αυτό το μικρό κενό που δημιουργείται από αυτό του το ψεγάδι, μου δίνει τη δύναμη να σκέφτομαι το περιθώριο της βελτίωσης. Υπάρχει αρκετός χώρος να συνεχίσει το μελάνι και να γίνει αντικειμενικά τέλειος. Μου θυμίζει εμένα που θέλω να ξέρω ότι έχω αρκετό χώρο για επιδιορθώσεις και με παίρνει να βάλω λίγο μελάνι ακόμα προκειμένου να φτάσω όλο και πιο κοντά στο «τέλειο».

Ίσως τελικά, αν το καλοσκεφτούμε, η ζωή μας να μην είναι ένας κύκλος…

Ίσως απλά είναι πολλοί μικροί ημιτελείς κύκλοι ζωγραφισμένοι στον τοίχο κάποιας πολυκατοικίας.

konstantinou

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s