Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

κενό (και πού αυτό μπορεί να υπάρξει)

[για το συναισθηματικό κενό και την συναισθηματική νοημοσύνη]

S03E12

Του Αχιλλέα Μζ. 

Από πάντα, θα συναινούσα με βεβαιότητα στην παραδοχή πως το κενό υπάρχει. Σίγουρα και αποδεδειγμένα θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για κενό κοσμικό. Υπερβολικά επιστημονικό και βαθύ ωστόσο για να προσπαθήσω να το αναλύσω. Και κάτι πιο χειροπιαστό: ένας χώρος κατά τον ίδιο τρόπο, όταν αδειάσει από τα έπιπλα που τον γέμιζαν θα είναι κενός. Θα λέγαμε επίσης πως το μυαλό μας μπορεί κάποια στιγμή να είναι κενό. Όταν καθόμαστε και κοιτάμε το ταβάνι για παράδειγμα, είναι πολύ πιθανόν η σκέψη μας να είναι χαώδης και ακατάστατη. Εξίσου πιθανόν όμως είναι να μην περιέχει και τίποτα.

Το ίδιο δεν θα είχε εύκολη εφαρμογή στα συναισθήματα. Ενώ κατά την διάρκεια της ταβανοθεραπείας δεν θέτουμε σε καμία λειτουργία την νοητική ικανότητα μας, τα συναισθήματα μας δεν παύουν να είναι εν ενεργεία. Ξαπλώνουμε και νιώθουμε την ξεκούραση. Νιώθουμε την γλύκα της απαλής κουβέρτας που μας ακουμπά και την άνεση του κρεβατιού. Αγαπάμε το ότι καθόμαστε και ακριβώς αυτός είναι ο λόγος που δεν αποφασίζουμε να σηκωθούμε. Όταν πλέον η πολλή ξεκούραση μας κουράσει, επίσης θα το νιώσουμε και θα σηκωθούμε από το κρεβάτι. Θα μεταφερθούμε στον καναπέ. Θα νιώθουμε πως δεν κάνουμε τίποτα. Ακόμη και το να είσαι όμως κενός, σου επιβάλλει να το νιώσεις και να πεις «νιώθω κενός». Είναι οξύμωρο, όμως δεν είσαι κενός γιατί ουσιαστικά είσαι γεμάτος με το συναίσθημα της κενότητας. Έτσι, το συναισθηματικό κενό είναι πράγματι δύσκολα ανιχνεύσιμο. Κάθε κενό είναι δύσκολα ανιχνεύσιμο (ακόμη και το κενό δωμάτιο, είναι γεμάτο αέρα και ίσως το πάτωμα να έχει σκόνη. Και ακόμη και να μην έχει, υπάρχει σίγουρα ένα πάτωμα). Σε κάθε περίπτωση το συναισθηματικό κενό υπάρχει. Βασικά, όντως υπάρχει;

Κάνω ένα άλμα σκέψης, που ελπίζω να κατανοηθεί στην συνέχεια και αντιλαμβάνομαι πως γνωρίσαμε αρκετά νωρίς τον τρόπο της ποσοτικοποίησης της ευφυίας μας. Δημιουργήσαμε έτσι τεστ που την μετρούσαν και με λίγες μόνο ερωτήσεις αριθμούταν το iq μας, το οποίο δήλωνε πόσο έξυπνοι ή όχι είμαστε. Ακόμη και αν πιάναμε όμως το μέγιστο σκορ, κανείς δεν μας εγγυήθηκε υπέροχες διαπροσωπικές σχέσεις, άψογη αλληλεπίδραση, εξαιρετική κατανόηση των συναισθημάτων των άλλων ακόμη και καθόλου προβληματική εκδήλωση των ίδιων συναισθημάτων που ανήκουν σε εμάς. Η έλλειψη συναισθηματικής νοημοσύνης έχει διάφορες εκφάνσεις και σίγουρα τα παραπάνω είναι μερικά αντιπροσωπευτικά παραδείγματα καταστάσεων που παρατηρούνται σε ανθρώπους που τους διακρίνει. Θα επικοινωνήσεις (ακόμη και σε καθημερινή βάση) τακτικά με αυτούς τους ανθρώπους. Θα έρθεις μαζί τους σε κόντρα και εν τέλει σε ρήξη. Τότε που θα είστε αντιμέτωποι θα πειστείς για την ύπαρξη συναισθηματικού κενού.

Τα πράγματα όμως συχνά δεν θυμίζουν σε τίποτα αυτό  που βλέπουμε. Εμείς νομίζουμε πως κάτι βλέπουμε, μα κυρίως η αλήθεια είναι πολύ πιο κοντά σε κάτι άλλο. Για την ακρίβεια, δεν ήταν λίγες οι θεωρίες του παρελθόντος που κήρυξαν πως αν το ό,τι αντιλαμβάνεσαι μέσω των αισθήσεων αποτελεί την μία όψη του νομίσματος, η πραγματικότητα ακουμπά πάνω της αλλά πλάτη με πλάτη, αφού αποτελεί την άλλη όψη. Δύο όψεις. Αρκετά ίδιες, όμως λίγο περισσότερο διαφορετικές.

Ας κάνουμε ένα πείραμα: Πάρτε ένα παλιό κουτί παπουτσιών. Σκίζοντας ένα μέρος του χαρτονιού κρύψτε κάπου ένα χαρτονόμισμα (εεε, κάνα τάλιρο). Προσπαθήστε ουσιαστικά να το σφηνώσετε κάπου που δεν θα είναι ορατό. Τουλάχιστον όχι με την πρώτη ματιά. Φωνάξτε το πρώτο άτομο που βρίσκεται κοντά σας μέσα στο σπίτι και ρωτήστε το αν το κουτί είναι άδειο. Δώστε τρία δευτερόλεπτα. Το άτομο θα κοιτάξει και θα θεωρήσει με βεβαιότητα πως πρόκειται για ένα κουτί το οποίο είναι κενό (και πως εσείς το τρολάρετε). Όμως εσείς θα γνωρίζετε πως δεν είναι κενό (και πως δεν το τρολάρετε). Ακόμη και αν δεν πείθει η απάντηση της από καιρό εγκατεστημένης εκεί σκόνης, ή της μπογιάς που έβαψε τα χαρτόνια του κουτιού, ή ακόμη και η ίδια η ύπαρξη των χαρτονιών αυτών εντός του για να πούμε πως δεν είναι άδειο, εσείς ξέρετε πως κάπου έχει σφηνώσει ένα πεντάευρω.

Αναλογικά ας δούμε και τον κάθε άνθρωπο. Όχι σαν χάρτινο κουτί, αλλά σαν κάποιον που μέσα του έχει σίγουρα κάτι, το οποίο ίσως και να μην βλέπουμε. Συναισθήματα καλά κρυμμένα και σφηνωμένα θα υπάρχουν (ποιος ξέρει, ίσως να υπάρχει και κανένα χαρτονόμισμα). Κοιτώντας τον ας δώσουμε λίγο χρόνο. Στα πρώτα δευτερόλεπτα μπορεί όντως να μας φανεί ψυχρός, αδιάφορος, συναισθηματικά κενός. Όμως όπως εξ αρχής πίστεψα, κενά τέτοιου είδους έχουν πραγματικά δύσκολη εφαρμογή. Συνεπώς όλα όσα εσύ για αυτόν πίστεψες ήταν προϊόν μυθοπλασίας. Μάλιστα δικής σου!

Τώρα, αν η κενότητα έχει κλίμακα ποιος από τους δυο σας υπήρξε πιο κενός;

mz.1

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s