Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

Περί ζωγραφικής, περί ζωής και περιαυτολόγησης

Tης Μαρίας Χατζηκαλλία

Το αθώο μάτι, όπως αυτό ενός κοριτσιού που μεγαλώνει, βλέπει τη φύση εκ νέου, με τρόπο που κανείς άλλος δεν έχει δει προηγουμένως, πριν καν το ίδιο το μυαλό εγκιβωτίσει τους σκοπούς και τα γνωρίσματα της, όπως ακριβώς δηλαδή ένα μικρό παιδί, του οποίου η ικανότητα της όρασης προϋπάρχει αυτή της αντίληψης, μίας αντίληψης που παρά το ροζέ κρασί εξακολουθεί να διαμάχεται περί φιλοσοφίας και συμπάθειας. Τότε όλος ο κόσμος μοιάζει με ένα κολάζ από χρωματιστές κηλίδες, οι οποίες, εν τέλει, καθώς σε σωστή τοποθέτηση, δημιουργούν μία τέλεια ολότητα. Σαν να στρέφεται το βλέμμα, της,  μόλις για ελάχιστα δευτερόλεπτα στον στόχο και έπειτα ποτέ ξανά, λες και χάθηκε ο καιρός ή οι ώρες και οι μέρες και οι εκάστοτε ευκαιρίες. Αυτό το βλέμμα, το μελί βλέμμα, αργότερα, εν δυνάμει, θα αποδώσει όχι το τοπίο, αυτό καθ’αυτό, αλλά την αίσθηση που προκαλεί, ουσιαστικά μη αναπαράγoντας τον αντικειμενικό κόσμο, αλλά εκείνο το πρώτο, σχεδόν επιπόλαιο, συναίσθημα. Και είναι σαν οι εικόνες, τα σημαινόμενα, να μην αντανακλούν πλέον από την όραση, τα βιβλία του Νίτσε και του Καμύ, αλλά να αποτελούν μία συλλογή από μνήμες και εμπειρίες,που έχουν φωλιάσει βαθιά μέσα στην ψυχή και στα πρωινά μπλε ριγέ σεντόνια. Εικόνες που δεν αφηγούνται απλώς, αλλά παραληρούν έκδηλα κάτω από τη σκέπη μίας ολόκληρης διαδικασίας και όχι στην αναζήτηση ενός αποτελέσματος. Μια ζωγραφική, φωνή, κραυγή που εξαγγέλλει τα πάντα και τίποτα συγκεκριμένο, είναι απλή και ταυτόχρονα μνημειώδης, υπερβατική και σχεδόν αυτονόητη. Μέσω της νόησης προσεγγίζεται η αλήθεια, ως ύστατη βαθμίδα της παιδευτικής διαδικασίας του ανθρώπου, του κοριτσιού που ξυπνάει, τρώει φρυγανιές με μέλι και βούτυρο και ζει και μαθαίνει και διασκεδάζει. Η τέχνη επομένως γίνεται μία διαδικασία πνευματική, που μετουσιώνει την αγωνία του ζωγράφου, κοριτσιού για την αναζήτηση της αλήθειας του κόσμου και εξυψώνει το πνεύμα του θεατή, συνομιλητή στην οξυδέρκεια της σοφίας και της πληρότητας. Ο ζωγράφος, το κορίτσι, αποσκοπεί σε μια κατά πρόσωπον επικοινωνία με τον παρατηρητή, συνομιλητή, διεγείροντας τη φαντασία και το συναίσθημα. Σκιαγραφεί, ψιθυρίζει λέξεις που δεν έχουν δημιουργηθεί ακόμα, όχι γιατί είναι άχρηστες, αλλά επειδή είναι αδύνατον οι άνθρωποι να τις αντιληφθούν, το κορίτσι να τις αντιληφθεί, παρ’όλο που τις αισθάνονται, αισθάνεται. Πρόκειται για ερεθίσματα από τον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου, με τελικό παραλήπτη τον ίδιο τον άνθρωπο, ή την ψυχή αυτού. Μια ακραία, σχεδόν προκλητική, παιδιάστικη, απλότητα η οποία δε συνθλίβει το πραγματικό, αλλά απ’εναντίας το αποθεώνει. Μια απελευθερωτική διαδικασία που αποσκοπεί στην αποκάλυψη του κρυμμένου σκελετού που βρίσκεται πίσω από τις μορφές και συνδιαλέγεται πειστικά σχετικά με την ουσία και το πραγματικό πρόσωπο των εικόνων. Ένας νέος τρόπος ερμηνείας του κόσμου και μια απόδειξη ότι τα πράγματα, η ουσία και η ερμηνεία τους δεν εξαντλούνται στο πρόδηλο, ούτε τελειώνουν με το τέλος της βραδιάς. Το ταξίδι του βλέμματος και του βλέμματος της, οφείλει να διατρυπήσει την επιφάνεια ώστε να κερδίσει το βάθος των φαινομένων, της ζωής και της συζήτησης και του βραδιού που τελειώνει με χορό σε ένα αναγνωστήριο ενός κάποιου πανεπιστημίου. Μία καθωσπρέπει τάξη πραγμάτων, η οποία δεν περιορίζεται στο κομμάτι της τέχνης και της παραμονής σε νηφάλια κατάσταση αλλά αντλεί την πηγή της από την ίδια τη ζωή έρχεται τώρα η στιγμή να κατακριθεί και γιατί όχι να αναθεωρηθεί. Ο καλλιτέχνης, ο θεατής, ο άνθρωπος, το κορίτσι επιζητάει να αποκολληθεί από τους απαρχαιωμένους τύπους, τη στάσιμη ζωή και τέχνη και λογοδιάρροια και γκαρνταρόμπα η οποία τον συνθλίβει με τον συνεχή πολλαπλασιασμό του ψεύδους ως απόρροια της άκρως αναπαραστασιακής αντίληψης των πραγμάτων η οποία επικεντρώνεται περισσότερο στην όψη και όχι στην εσωτερίκευση, και είναι έτοιμος να ενηλικιωθεί πνευματικά και σωματικά, αποζητώντας μία γνήσια, αληθινή, ίσως πιο ανθρώπινη έκφραση της τέχνης και της καληνύχτας και ως συνέπεια της ζωής και της κουβέντας και της τούρτας για τα είκοσι ένα χρόνια. Αρχικά με την ενδοσκόπηση και στη συνέχεια με την αυταπάντηση του καθοριστικού ερωτήματος “ποιος είμαι;” θα επιτύχει να συνθέσει το προσωπικό, πρωτότυπο και μοναδικό, εικαστικό περιβάλλον του και ποιηματάκι. Και έτσι θα τον αποκαλούμε καλλιτέχνη και έπειτα άνθρωπο, στην περίπτωση μας γένους θηλυκού και αθώου.

 ws


hatzikallia
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s