Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

Ανάσα

της Σταυρούλας Κοσκινά 

(Εκεί που ανακάλυψα την ησυχία μέσα στην βαβούρα της πολυκοσμίας)

Σε εκείνο το μέρος λοιπόν, οι άνθρωποι πίνουν καφέ στα πιο ασυνήθιστα  μέρη. Τους βλέπεις να συζητούν σε πεζουλάκια, με τον καφέ και το τσιγάρο στο χέρι. Και παντού υπάρχουν μαγαζιά. Όπως στις γλυκανάλατες χολιγουντιανές ταινίες καθρεφτίζονται οι σκιές τους στις βιτρίνες με τα γλυκά στους κεντρικούς δρόμους.

Εκεί οι άνθρωποι τρώνε μπράντς στα πιο περίεργα μέρη. Σε σταθμούς τρένων και μικρά μαγαζάκια χαμένα κάτω από τους ουρανοξύστες. Περπατάνε ανέμελοι μέσα σε σταθμούς τρένων και μπερδεύονται με τους περαστικούς. Αναζητούν τη μαγεία ανάμεσα στα κτίρια και το χρώμα στους δρόμους. Τα κτίρια, μοντέρνα και νεοκλασικά αλληλεπιδρούν και συνυπάρχουν αρμονικά, όπως και οι άνθρωποι που τα κατοικούν.

Πάνε στις δουλείες τους με περίεργα λεωφορεία και τις Κυριακές παίρνουν τα παιδιά τους από το χέρι και επισκέπτονται τα μουσεία. Τα βλέπεις να παίζουν στην αυλή και το γέλιο τους αντιπαρατίθεται με την φαινομενική σοβαρότητα των εκλεπτυσμένων ανθρώπων που επισκέπτονται τα εκθέματα.

Χιλιάδες καλλιτέχνες στους δρόμους τραγουδούν και νομίζεις ότι πρωταγωνιστείς σε παλιά ταινία, έτσι όπως αντηχεί η μουσική και εσύ συλλογίζεσαι ποιό σάουντρακ θα μπορούσε να περιγράψει καλύτερα τη ζωή σου, αλλά και αν είναι τα κουστούμια που φοράς κατάλληλα, διότι εντάξει, έχει μια ψύχρα.

Παντού υπάρχουν «κινηματογραφικά» φώτα που σου δίνει την εντύπωση ότι εκεί δεν είναι ποτέ νύχτα και ότι αυτή η πόλη δεν κοιμάται ποτέ.

Οι άνθρωποι δεν απεχθάνονται τα σύννεφα , γιατί είναι σαν τους φόβους τους των ανθρώπων πάνω από τις σκεπές των σπιτιών. Και ίσως επειδή τα σύννεφα τους κάνουν να αγαπούν ακόμα περισσότερο τον ήλιο όταν εμφανίζεται και τρέχουν στα πάρκα να τον προλάβουν. Δεν φοβούνται τις βροχές και θαυμάζουν την θέα τους από το παράθυρο. Έχουν συνηθίσει το γκρι στον ουρανό και δεν τους κάνει εντύπωση πλέον.

Υπάρχουν παντού γέφυρες γιατί τους ενώνουν, παρά τις φαινομενικές διαφορές τους , για να φτάσουν από τη μια πλευρά της πόλης στην άλλη.

Οπότε αυτό ζητάω κι εγώ: χτίσε μια γέφυρα ώστε να μπορώ να σε φτάσω.

Από την άλλη, ταυτόχρονα  συλλογίζομαι ότι ίσως η συνάντηση μας έγινε όπως και η συνάντηση μου με αυτή τη πόλη: σε λάθος χρόνο.

Ότι ίσως αν την επισκεπτόμουν κάποια άλλη στιγμή να την ερωτευόμουν ακόμα περισσότερο.

Ότι ίσως αν σε γνώριζα κάποια άλλη στιγμή να ήταν όλα ιδανικά.

Αλλά μετά σκέφτομαι  ότι έτσι όπως μου έδωσε οξυγόνο αυτή η πόλη λίγο πριν πάθω ασφυξία από την αποπνικτική καθημερινότητα, έτσι κι εσύ ήσουν μια βαθιά ανάσα τη στιγμή που πνιγόμουν μέσα στο νερό και είχα βαρεθεί να κολυμπάω.

Βέβαια, οι πόλεις δεν είναι σαν τους ανθρώπους: συνεχίζουν να υπάρχουν, παρόλο που τον λόγο ύπαρξής τους τον έχει παρασύρει το νερό του ποταμού και τον έχει οδηγήσει στη θάλασσα.

Είναι εκεί.

Ξέρω ότι μάλλον, κάποια άλλη στιγμή της ζωής μου, θα σου ζητούσα να γίνεις η θάλασσα μου: μπλε και απέραντη, αυτό το κάτι που δεν τελειώνει ποτέ. Αυτό που είτε σε σώζει είτε σε πνίγει.

Ωστόσο, τώρα θα σου ζητήσω να γίνεις η πόλη μου.

Και πιο συγκεκριμένα η πόλη αυτή που τόσο ερωτεύτηκα μέσα σε αυτές τις τέσσερις μέρες.

 

 

koskina

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s