Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

Εμείς που θέλουμε όλα να είναι σε τάξη.

του Δημήτρη Βέρρου.

 

Είναι τα πράγματά σου και χαίρεσαι να τα βάζεις στην θέση τους. Η διακόσμηση του χώρου σου είναι από τα πιο σημαντικά πράγματα που θα κάνεις όταν μπεις σε ένα άδειο σπίτι. Περιφέρεσαι από δωμάτιο σε δωμάτιο, κοιτάς τους άδειους τοίχους και τα ξύλινα πατώματα και έχεις ήδη σκεφτεί, ποιο έπιπλο θα βάλεις σε κάθε σημείο και πως θα γεμίσεις τους άδειους και άχαρους τοίχους.

   Όταν τελικά το ολοκληρώνεις, νιώθεις μια ανεξήγητη ευφορία γιατί κατάφερες να φτιάξεις κάτι δικό σου. Τα πάντα είναι στην προκαθορισμένη θέση και δεν έχεις κανέναν λόγο να σκεφτείς ότι θα μπορούσαν να βρίσκονται αλλού. Έρχεται κόσμος στο σπίτι. Παρέα για ταινία και χαρτιά και χαίρεσαι για τον χώρο που έφτιαξες. Μέχρι που κάποιος θα μετακινήσει την κορνίζα από την βιβλιοθήκη για να την δει και θα την αφήσει σε άλλη θέση από την αρχική. Το βλέμμα σου καρφώνεται πάνω της και νιώθεις φαγούρα να σε πιάνει ενώ η θερμοκρασία ανεβαίνει με γρήγορο ρυθμό. Σύντομα, το μόνο που σκέφτεσαι είναι η κορνίζα που είναι σε άλλη θέση και τα βιβλία που μετακινήθηκαν από το γραφείο για να γίνει χώρος για τα ποτήρια και δεν μπορείς να σηκωθείς να τα βάλεις στην θέση τους γιατί φοβάσαι ότι θα σε παρεξηγήσουν!

    Τελικά, οι φίλοι φεύγουν και εσύ περνάς την υπόλοιπη ώρα συμμαζεύοντας το σπίτι . Προσπαθείς να το φέρεις σε τάξη. Να βάλεις τα πράγματα όπως ακριβώς ήταν πριν. Την κορνίζα στο τρίτο ράφι και όχι στο τέταρτο, τα βιβλία σε ευθεία το ένα πάνω στο άλλο και όχι αραδιασμένα στο γραφείο σαν να είναι σκουπίδια. Φτιάχνεις τα μαξιλάρια και κοιτάς μια τελευταία φορά το σπίτι. Είναι όπως πριν και εσύ μπορείς να κοιμηθείς ήσυχος.

     Πιάνεις τον εαυτό σου να σκέφτεται: «Είμαι άρρωστος;» αλλά όσο και να το σκέφτεσαι, απάντηση δεν παίρνεις. «Η τάξη δεν είναι αρρώστια», λες και γελάς πείθοντας τον εαυτό σου. Το «γκουκλάρεις»  και μαθαίνεις πως είναι ψυχαναγκασμός αλλά δεν πανικοβάλλεσαι. «Οι περισσότεροι έχουν ψυχαναγκασμούς» λες, χωρίς να είσαι σίγουρος και κλείνεις  τον υπολογιστή γιατί δεν θέλεις να το σκέφτεσαι. Στριφογυρίζεις στο μυαλό σου την ιδέα του ψυχαναγκασμού και  αρχικά σου φαίνεται άσχημη λέξη αλλά όσο περνάει η ώρα, χάνει την σημασία της. Παύει να είναι λέξη και γίνεται ιδιότητα. Ίσως είμαι ψυχαναγκαστικός αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είμαι άρρωστος. Η αρρώστια είναι επίσης μια άσχημη λέξη και γι αυτό την κλείνω σε ένα κουτί.

    Και τι θα γίνει δηλαδή αν αλλάξει θέση η κορνίζα ή τα βιβλία; Ο κόσμος δεν θα χαλάσει και μπορεί να ταιριάζουν περισσότερο σε εκείνη την θέση. Κάνεις μικρά βήματα προόδου και νιώθεις καλύτερα. Είναι σαν συνάντηση των Α.Α μόνο που αυτή γίνεται με τον εαυτό σου. Μαθαίνεις να τσαλακώνεσαι και να μην αγχώνεσαι με το παραμικρό. Σιγά-σιγά μαθαίνεις να ζεις με τον ψυχαναγκασμό σου και σου αρέσει. Για την ακρίβεια δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτόν.

      Άλλωστε μην ξεχνάς, πως οι περισσότεροι έχουν ψυχαναγκασμούς!

 

 

verros
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s