Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

Ο εύθραυστος εαυτός

Μέρες περνούν,

Στο φόντο του αβάσταχτου αέρα.

Άκουσα,

Μέσα στο μικροσκοπικό μου σύμπαν

Το άγγιγμα σου

Πάνω στο χιλιοτρυπημένο μου σώμα.

Ήρθες,

Μα εγώ δε σε περίμενα.

Είχα ξεσυνηθίσει κάθε ανθρώπινη φωνή,

Μονάχα οι λέξεις

Μπορούσαν να ζωντανεύουν,

Να μου μιλούν,

Να νιώθουν.

Το είναι σου ελαφρό,

Σαν παγωμένη σταγόνα

Στον άχρονο χειμώνα.

Με ψήγματα ευτυχίας

Συναρμολογώ τη νέα μου μορφή,

Πρόσωπα και προσωπεία

Να σαλεύουν

Σε άφθαρτες σκέψεις

Κι ό,τι έχει απομείνει στο άδειο δωμάτιο

Που γέμισε με την απουσία

Του ελάχιστου εαυτού μου.

karanasiou2
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: