Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

*νιφάδες

 

της Νίκης Κωνσταντίνου-Σγουρού

[ιστορίες για ανθρώπους που τα προλαβαίνουν όλα] #51

Καθώς ζω σε ένα μέρος που χιονίζει στην αρχή της άνοιξης και έρχομαι αντιμέτωπη με καιρικά φαινόμενα εντελώς ξένα σε ό,τι έχω συνηθίσει, σκέφτομαι συχνά αυτό που λέει ο κόσμος· για τις νιφάδες που είναι όλες διαφορετικές μεταξύ τους και όσο κλισέ κι αν ακούγεται είναι κάπως χαριτωμένο να σκεφτείς πως όμοια της κάθε νιφάδας δεν θα υπάρξει ξανά. Κάθε μικρό λευκό πραγματάκι που πέφτει από τον ουρανό είναι ένα και μοναδικό. Πολλές νιφάδες μαζί, όμως, φτιάχνουν ένα ενιαίο στρώμα χιονιού που ντύνει τα πάντα. Είναι συμπαγές και συννεφένιο και σε καμία περίπτωση δεν σκέφτεσαι πως αποτελείται από αυτόνομες μονάδες.

Η λίμνη είναι παγωμένη και το χιόνι την καλύπτει: έτσι δεν υπάρχει λίμνη, αλλά μόνο ένα απέραντο χιονιένο πάπλωμα που σκεπάζει το τοπίο. Το χιόνι απορροφά τους ήχους και αντανακλά το φως. Το σπίτι μου φυτρώνει μέσα στην ησυχία, ζεσταίνεται από ένα ακούραστο καλοριφέρ και γεμίζει κάθε μέρα με καινούργια βιβλία, όμορφες λέξεις σε ξένες γλώσσες, κουρασμένα μάτια και φωτογραφίες που δεν τράβηξα.

Οι νιφάδες φυλακίζονται στα μαλλιά και το κασκόλ μου. Το παλτό μου γεμίζει λευκά στίγματα, τα οποία σηκώνει ο αέρας και σκορπάει και πάλι πίσω από εκεί που ήρθαν. Καμιά φορά το χιόνι γίνεται τόσο πυκνό που για να περπατήσεις, πρέπει να το διασχίσεις. Να περάσεις εντός του και να βρεθείς στην άλλη άκρη, για να βρεις καταφύγιο σε κάποιον εσωτερικό χώρο ποτέ πια ο ίδιος, αλλά ολότελα χιονισμένος.

Είναι γιατί σε έχουν διαπεράσει εκατοντάδες μοναδικές νιφάδες. Κάθε δευτερόλεπτο ένα πλάσμα που όμοιό του αδύνατο να ξαναδημιουργηθεί, λιώνει και χάνεται καθώς φευγαλέα έρχεται σε επαφή με το ζεστό σου δέρμα ή την ανάσα σου. Γιατί το φέρεις και το αναγκάζεις να χαθεί εντός.

Ναι, αλλά εγώ θέλω να δω καθαρά. Να περπατήσω και να χαζέψω όλες τις νιφάδες του κόσμου. Να αντιγράψω τα σχήματα όλων όσων θα έχουν παραχθεί και να φανταστώ όλες εκείνες που δεν έχουν παραχθεί ακόμα.

Να τις πιάσω στα χέρια μου. Όχι απαραίτητα φορώντας γάντια (αν και το μαύρο ύφασμα βοηθάει στην παρατήρηση) και να εξερευνήσω τα μοτίβα. Να μελετήσω και να εξετάσω τις μεταβολές. Θέλω να είμαι απόλυτα σίγουρη. Θέλω να έχω καταγράψει τις νιφάδες που θα ενωθούν με τις άλλες πριν καλύψουν τα πάντα.

Για να απορροφήσουν τους ήχους και τις περιττές πληροφορίες. Για να λούσουν με το απροσδόκητο λευκό τους φως τα φτερά των πουλιών και τα λόγια των κύκνων.

Γενναία στο χιόνι με γυμνούς αστραγάλους και σηκωμένα μανίκια, απλώνω τα δάχτυλά μου για να μετρήσω τις νιφάδες. Τις ακουμπάω και το δέρμα μου βρέχεται από τη μεταβολή. Σιωπηλές σταγόνες που σε μερικά δευτερόλεπτα θα παγώσουν. Όταν παρατηρείς κάτι αναμφίβολα το αλλοιώνεις: αισθάνομαι σαν ανθρώπινο καλοριφέρ.

 

 

konstantinou sgourou
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s