ιστορίες του δρόμου Speak.Easy

Μόνος Μου Με Τα Φαντάσματα

Του Κωνσταντίνου Δομηνίκ

Κάθομαι στο τραπέζι και κοιτάζω την οθόνη του υπολογιστή. Η λευκή σελίδα μπροστά μου με κοιτάζει κι αυτή. Μου θολώνει το βλέμμα μ` αυτό το άρρωστο φως της, με προκαλεί, με περιγελά, θέλει να με καταπιεί, το βλέπω. Φυσικά, δεν πρόκειται για μια χάρτινη σελίδα, αλλά για μια προσομοίωση  χάρτινης σελίδας.  Το-Λευκό-Κενό-στην-Οθόνη.

Οθόνες, οθόνες, τι συμβαίνει μ` όλες αυτές τις οθόνες; Σε κατακλύζουν από παντού,  αναβοσβήνουν πίσω από τζαμαρίες και σε παίρνουν στο κατόπι καθώς ξεπροβάλεις στο  δρόμο τη νύχτα, έχουν εισβάλει στο σαλόνι σου, κοίτα, κάποια γαντζώθηκε πάνω στην παλάμη σου, σε λίγο θα χωθούν και κάτω απ` την σάρκα σου… Λοιπόν, τι θα έλεγες αν το προφίλ σου στο Facebook κάποια νύχτα ζωντανέψει κι αρχίσει να περιπλανιέται  μονάχο του έξω στους δρόμους, μακριά από σένα και τον υπολογιστή σου;

Κάθε φορά που έρχομαι αντιμέτωπος με τη λευκή σελίδα, βλέπω τη ζωή μου να κυλάει μπροστά από τα μάτια μου (πού να πηγαίνει;) και δεν εννοώ αυτό που ενδεχομένως καταλαβαίνεις. Θα χρειαζόταν ίσως μια ολόκληρη ζωή για να σου περιγράψω αυτό που εννοώ  και θα σε δυσαρεστήσω  αν σου εκμυστηρευτώ πως δε ζούμε  στ` αλήθεια μια ζωή, αλλά άπειρες, όσα δηλαδή και τα νοήματα που κρύβονται στις σελίδες ενός ανοιχτού βιβλίου που το ξεφυλλίζει με βιάση ο άνεμος. Μου αρέσει να παρομοιάζω τη θνητότητα με τις σελίδες ενός ανοιχτού βιβλίου. Στην αρχή, οι σελίδες ίσα που πέφτουν, αρνούνται να λυγίσουν,  όμως καθώς λιγοστεύουν, αρχίζουν και αναποδογυρίζουν σαν ντόμινο, ώσπου στο τέλος, τις πλακώνει το οπισθόφυλλο. Κι είναι δύστυχο που οι περισσότεροι άνθρωποι παραδέχονται στον εαυτό τους δυο μοναχά ζωές: Τη ζωή που κάνουν και την ζωή που θα ήθελαν να κάνουν.

Έχει ειπωθεί ότι ο κόσμος μας  έχει τη μορφή ενός βιβλίου. Θα ήθελα να γνωρίσω εκείνον που το διαβάζει, τον Μέγα Αναγνώστη, ή αν το βιβλίο δεν έχει τελειώσει, εκείνον που το γράφει, τον Δημιουργό. Έχω πολλές ερωτήσεις να του κάνω. Να μία: Από τη στιγμή που ο κόσμος είναι γεμάτος οθόνες που  αντανακλούν  τα πρόσωπα που τις κοιτάζουν, το σύνολό του δεν θα έπρεπε να σχηματίζει μια οθόνη που αντανακλά το πρόσωπό του Αναγνώστη του; (Ή του Δημιουργού του). Απ` όσο ξέρω,  πουθενά δεν ειπώθηκε ότι ο  κόσμος μας πρέπει να έχει σώνει και καλά τη μορφή ενός χαρτόδετου βιβλίου, καταλαβαίνεις;

Εγώ ας πούμε  τόση ώρα, σε ποιον μιλάω; Α… σε σένα. Εσύ όμως, ποιος είσαι;

 

 

dominik

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s