Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

Τα πιο όμορφα λόγια

 

της Σταυρούλας Κοσκινά 

(21/03/2018- Παγκόσμια ημέρα ποίησης)

Λέξεις, φράσεις, γράμματα. Ψιθυριστά. Λίγα «Όχι» και πολλά «Ναι». Μικρές άβυσσοι. Κάθε λέξη που βγαίνει από το στόμα  προκαλεί ένα γλυκόπικρο γελάκι που σβήνει λίγο πριν το ρολόι δείξει πέντε τα ξημερώματα. Όμορφη ώρα, σχεδόν μαγική, αν όχι μαγευτική. Κάθε απόστροφος σαν μια χαμένη μάχη, κάθε τελεία αφορμή για πόλεμο.

Κάθε φορά που φεύγει τον ικετεύει να μείνει. Κάθε φορά που μένει, εύχεται να ‘χε φύγει. Κοιτάει με λύπη λόγια-φωτιές που κατέληξαν όπως όλα τα άλλα σε στάχτες. Πόσο συνηθισμένα μπανάλ.

Μέρες σαν αυτές, που θα έπρεπε να αποτελούν καταφύγιο για χιλιάδες όμορφα λόγια, έχουν καταλήξει να είναι όμορφες δικαιολογίες. Λέμε «όχι σήμερα, αύριο, όχι αύριο, μεθαύριο» και ούτω ο καθεξής.

Επιπόλαια λόγια, ιδανικά φτιαγμένα.

Κρύβουν μια δόση κίβδηλου ενδιαφέροντος. Μα γιατί φοβούνται τα λόγια και μένουν στις σιωπές; Τι παρηγοριά βρίσκουν; Που είναι τα όμορφα λόγια; Τι είναι τα όμορφα λόγια;

Ηλιαχτίδες από ήλιο που καίει αλλά η ζεστασιά που αποπνέει αδυνατεί να σε κρατήσει μακριά του, ανθάκια κάκτων, ζωγραφισμένα σημειωματάρια, μαγικά ινδικά χαλιά, χρυσοκεντημένα παλάτια της Ανατολής, αναρριχώμενα λουλούδια ξεφυτρωμένα τρυφερά από τους κρεμαστούς κήπους της Βαβυλώνας, πολύχρωμες τοιχογραφίες.

Ίσως και να υπάρχουν μόνο στην ποίηση. Εξιδανικευμένα και προστατευμένα από τα συναισθήματα μεγάλων ποιητών.

Ίσως να είναι τα «Κεριά» του Καβάφη που ανάβουν ξανά τις φωτιές, το «Μονόγραμμα» του Ελύτη που μας αφήνει να πενθούμε, το «Νηπενθή» του Καρυωτάκη που μας προσέφερε το πλοίο της λήθης για να ξεχνάμε ευκολότερα τα λόγια που πέθαναν, αλλά και το «Μόνο γιατί μ’ αγάπησες» της Πολυδούρη που μας θυμίζει ακόμα εκείνο το ρίγος που αυτά μας προκαλούσαν πριν αφήσουν την τελευταία τους πνοή. Μπορεί οι «Στάσεις» του Τίτου Πατρίκιου να μας προκαλούν να συλλογιστούμε τα ποιήματα που οι ίδιοι γράψαμε σε κάθε μας στάση, το «Πρωί» του Μανόλη Αναγνωστάκη να συνοδεύει το γλυκόπικρο αντίο τα ξημερώματα.

Ίσως το «Γυμνό σώμα» του Ρίτσου να περιγράφει την συστολή της ψυχής μας.

Ίσως ο στίχος «όσο σε λατρεύω τόσο διαφθείρεσαι, κάτι ήξεραν οι αρχαίοι που λάτρευαν τα αγάλματα»  του Χριστιανόπουλου να αναφέρεται στην απογοήτευση που καταλήξαμε να προτιμούμε τις όμορφες δικαιολογίες.

Όσα θέλω να σου πω, θα μπορούσα μόνο να τα εκφράσω με ένα ποίημα.

Αλλά δυστυχώς, δεν γράφω ποιήματα.

Οπότε αρκούμαι στο να περιτριγυρίζομαι από στίχους ποιητών μέχρι να βρω ποιός στίχος θα μπορούσε να σε εκφράσει καλύτερα.

Διότι ως γνωστόν, ότι θα θέλαμε να πούμε εμείς, το έχει σίγουρα πει πρώτος ένας ποιητής.

Όπως είπε Κοκτώ, οι ποιητές είναι φύλακες και τα ποιήματα κατάδικοι που δραπετεύουν.

Εγώ θα σε φυλάω και εσύ θα δραπετεύεις.

 

 

 

 koskina

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s