Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

Να αγαπάς ανθρώπους για να επιβιώσεις

Της Αθηνάς Κωνσταντίνου

Βρέθηκα να κοιτάω ένα κομμάτι χαρτί κολλημένο πάνω σε μια μηχανή ποπ-κορν, σε κάποια μπυραρία. Το χαρτί δεν είχε τίποτα το ξεχωριστό. Είχε ξεθωριάσει και λερωθεί.  Πρέπει να ήταν εκεί πολύ καιρό. Θα το έχουνε προσέξει άραγε πολλά μάτια ή θα περνούσε απαρατήρητο; Ελπίζω πάντως να το έχουνε δει.

«Να αγαπάς ανθρώπους για να επιβιώσεις»

Αυτό έλεγε. Τίποτα παραπάνω.
Ούτε καν κάποιο σημείο στίξης.
Κι όμως γέμιζε όλο το χαρτί.
Νόμιζα ότι τα πράγματα που σου κάνουν εντύπωση αποτυπώνονται διαφορετικά από όλα τα υπόλοιπα στη μνήμη σου. Κάπως έτσι θεωρώ ότι έμεινε και αυτή η φράση στο μυαλό μου. Βέβαια πέρασαν κάποιες εβδομάδες που το είχα ξεχάσει, αλλά τώρα το ξαναθυμήθηκα. Μάλλον έτσι γίνεται… Ίσως υπάρχει και ένα σημείο λήθης κάπου ανάμεσα στην αποτύπωσή και την υπενθύμιση της ιδιαιτερότητας.

Γιατί όμως μου έκανε τόση εντύπωση αυτό;
Ήδη ξέρω ότι είναι πολύ ωραίο συναίσθημα να αγαπάς.
ΟΚ. Δεν μου λέει και τίποτα καινούριο.

Το θέμα της επιβίωσης όμως;
Δεν το έχω ξανασκεφτεί υπό αυτό το πρίσμα.
Από πότε η αγάπη έγινε τόσο ζωτικός παράγοντας;

Εμπιστεύομαι το χαρτάκι και θα ενστερνιστώ την άποψή του.

Για να αγαπήσεις τον άνθρωπο δίπλα σου, πρέπει πρώτα να έχεις αγαπήσει τον άνθρωπο μέσα σου. Κι αν αυτό δεν είναι επιβίωση, τότε τι είναι;
Βέβαια ο καθένας αγαπά με διαφορετικό τρόπο, διαφορετικά σταθμά και μεταβλητές, αλλά έτσι δεν είναι και στην επιβίωση; Ο καθένας μαθαίνει με το λιγότερο δυνατό που μπορεί να έχει. Έτσι έμαθες κι εσύ να αγαπάς και να αγαπιέσαι.

Υπάρχει όμως και μια μικρή φωνή μέσα μου που λέει πως ό,τι αναγράφει το χαρτάκι είναι τρομερά εγωιστικό. Ο λόγος που αγαπάς τους ανθρώπους είναι για να εξασφαλίσεις την δική σου επιβίωση; Δεν υπάρχει κανένας βαθύτερα υποκινούμενος λόγος για να το κάνεις; Αν είχες εξασφαλίσει το θέμα της επιβίωσης κα της ευδαιμονίας σου δεν θα αγαπούσες;

Πολλά ερωτήματα μαζί. Βρήκα όμως την απάντηση που έψαχνα. Η επιβίωση είναι από μόνη της εγωιστική και αυτό το χαρτάκι μου δίνει αισιοδοξία.

Άλλωστε όση ώρα το κοιτούσα είχα δίπλα μου κάποιον που αγαπάω και εκείνη τη στιγμή δεν ήταν θέμα επιβίωσης.

konstantinou

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s