Speak.Loud Spread the opinions

S.T.Op #12: Για την ποιοτική ανάγνωση

Συντονίζει η Φάτα Μοργκάνα

Υπάρχει καλό και κακό είδος ανάγνωσης; Σίγουρα υπάρχει περισσότερο και λιγότερο ποιοτική λογοτεχνία. Κάποιοι άνθρωποι δεν διαβάζουν καθόλου βιβλία, άλλοι διαβάζουν μόνον “ελαφριά” λογοτεχνία και τέλος υπάρχουν και αυτοί που επιλέγουν τα κλασσικά (και ίσως εικονογραφημένα) έργα. Όμως τι είναι προτιμότερο γι αυτούς που ανήκουν στην δεύτερη κατηγορία; Μήπως είναι καλύτερα να απέχουν, αν δεν είναι φαν της ποιοτικής ανάγνωσης; Ή κάθε έντυπο έχει την αξία του; Οι συντάκτες μας απαντούν στο ερώτημα:

•του Αχιλλέα Μζ•

2 ερωτήσεις και 2 απαντήσεις: Ερ. Ποια ανάγνωση είναι ποιοτική; Απ. Η ανάγνωση κειμένων που δεν ανήκουν στην παραλογοτεχνία. Ερ. Και ποια κείμενα ανήκουν στην παραλογοτεχνία; Απ. «Ο όρος παραλογοτεχνία χρησιμοποιείται, κυρίως από τους επίσημους λογοτεχνικούς κύκλους, για να περιγράψει ορισμένα είδη λογοτεχνίας που απευθύνονται κυρίως στο πλατύ κοινό και, ορισμένες φορές, δεν έχουν ιδιαίτερες αξιώσεις από πλευράς ποιότητας, μα στοχεύουν κυρίως στην μαζική κατανάλωση.» Και μερικές εξηγήσεις: Ο όρος είναι 100% επιστημονικός, και όχι κάποια δημιουργία μου. Με δικό του λήμμα στο Wikipedia και σε λεξικά. Τεχνικά, για να διασαφηνίσουμε τι είναι παραλογοτεχνία πρέπει να ορίσουμε καμιά δεκαριά έννοιες που στοιχίζουν τον ίδιο τον ορισμό της. Ας πούμε, ποιος λογοτεχνικός κύκλος είναι ο επίσημος; Ανήκει η Δημουλίδου σε αυτόν; Ο Flaubert; Γιατί ο ένας ναι και ο άλλος όχι; Αφού στην πράξη και οι δύο γράφουν και αισθηματικές ιστορίες. Γενικά τα πράγματα με την τέχνη και τους ορισμούς της είναι κάπως περίπλοκα, αφού όταν ο καλλιτέχνης θεωρήσει το έργο του ως κάτι, εμείς πρέπει να το αποδεχτούμε ως κάτι τέτοιο και όχι ως κάτι άλλο. Μπερδεύτηκα. Πάω να διαβάσω. Οτιδήποτε. Όταν δεν κρίνονται επιστημονικά πειράματα ή διπλωματικά ζητήματα από την πηγή σου και μιλάμε για απλή λογοτεχνία μπορείς να διαβάσεις ό,τι θέλεις. Η λογοτεχνία άλλωστε έχει ως σκοπό να σε κάνει να νιώσεις κάποια πράγματα. Αν εσύ τα νιώθεις με τις πενήντα αποχρώσεις του γκρι, είσαι ελεύθερος να τα νιώθεις με αυτές.

της Ζωής Καρανάσιου

Και κάπου εδώ ξεκινά μια μεγάλη συζήτηση, για το αν μια στοίβα χαρτιών με αραδιασμένες λέξεις να τα γεμίζουν μπορούν να χαρακτηριστούν λογοτεχνία;             Πλέον τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε μια έκρηξη συγγραφικής παραγωγής βιβλίων «πουπουλένιου» περιεχομένου, που σημειώνουν κορυφαίες πωλήσεις σ’ ένα ευρύ ηλικιακά κοινό. Βιβλία με ρηχές ιδέες  εστιάζουν κατά βάση στη μέση αναγνώστρια, η οποία κατά τη διάρκεια της καθιερωμένης επίσκεψης της στο κομμωτήριο αντί για lifestyle περιοδικά διαβάζει πλέον «βαθυστόχαστες» ιστορίες της Λένας Μαντά. Η διαδικασία της ανάγνωσης εδώ παίρνει άλλες διαστάσεις, επιδιώκοντας να τροφοδοτεί τον αναγνώστη  με έργα που δεν πληρούν την αισθητική πλευρά της λογοτεχνίας , απλώς αποσκοπούν στο να κερδίσουν περισσότερο αναγνωστικό κοινό, άρα αυτομάτως και επιτυχία στις πωλήσεις. Σ’ αυτό το σημείο, θα μπορούσε να αναρωτηθεί κάποιος αν τελικά σκοπός της τέχνης είναι το οικονομικό όφελος του συγγραφέα ή η διοχέτευση ποιοτικών βιβλίων στα βιβλιοπωλεία.                                                                                                              Είναι γνωστό, βέβαια, πως η ανάγνωση δεν αποτελεί εύκολη υπόθεση, λαμβάνοντας υπόψη πως το βιβλίο έχει αποστασιοποιηθεί από τον σημερινό/ή αναγνώστη/στρια. Η έκρηξη αυτή της ελαφριάς (παρα)λογοτεχνίας θα μπορούσε να θεωρηθεί και ως ένα μέσο εξοικείωσης, ώστε να επιστρέψει το βιβλίο στην καθημερινότητα πολλών.Κι εδώ η Χρυσηίδα Δημουλίδου και τα έργα της θα καταρρίψουν για ακόμη μια φορά το σκοπό της λογοτεχνίας, που δεν είναι η ποσότητα αλλά η ποιότητα. Άλλωστε, πλέον το βιβλίο μπορείς να το βρεις και σ’ ένα ράφι περιπτέρου δίπλα από πατατάκια, σοκολάτες και τα συναφή.  Θα μπορούσε να πει κάποιος πως τέτοιου είδους βιβλία είναι συχνά μιας χρήσης, αλλά ταυτόχρονα και μια στιγμή τηλεοπτικής λάμψης του/της συγγραφέα στα βραβεία αναγνωστών. Η μαζική κουλτούρα και οι δείκτες πωλήσεων αποδεικνύουν πως η εύπεπτη (παρα)λογοτεχνία είναι ευκαιρία ανάγνωσης «κενών» σελίδων για τους πολλούς, αλλά δεν είναι κακά και τα lifestyle περιοδικά, τουλάχιστον σ’ εκείνα θα δεις και καμιά παπαρατσική φωτογραφία, τι λέτε;

της Κυριακής Κοπαράνη

Αυτό το ζήτημα θεωρώ πως πάντα θα είναι αμφιλεγόμενο. Παρ’ όλα αυτά, πιστεύω πως είναι πολύ καλύτερο να διαβάζει κανείς βιβλία που μπορεί να ανήκουν ακόμη και στην «κακή» λογοτεχνία. Το διάβασμα, ως διαδικασία και μόνο, μας βάζει να σκεφτούμε και φυσικά εξάπτει την φαντασία μας. Να αναφερθεί βέβαια και ότι βοηθά και στα ορθογραφικά και συντακτικά λάθη. Πολύ σημαντικό σε μια εποχή γεμάτη greeklish. Γι’αυτό διάβασε όσο περισσότερο μπορείς. Ακόμα και αν διαβάζεις κόμιξ.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s