Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

Λοβ ιν κάλορς

της Σταυρούλας Κοσκινά 

(Ποστ ίστερ σέμι ντιπρέσιον)

Υπάρχουν μέρες που τα βλέπω σχεδόν όλα ασπρόμαυρα.

Τον καφέ μου πικρό και τα κουλουράκια βανίλιας άνοστα. Το γάβγισμα των σκυλιών συνεχόμενο και τους σταθμούς λεωφορείων βαρετούς.

Αυτές τις μέρες συνηθίζω να σκέφτομαι ότι η καρδιά μου είναι άμυαλη και το μυαλό μου άκαρδο. Το ένα άσπρο, το άλλο μαύρο. Και μετά φαντάζομαι ότι γι αυτό όταν ακολουθώ το μυαλό μου, δεν χρησιμοποιώ την καρδιά μου. Και ότι οι ανθρώπινες σχέσεις είναι αξιοπερίεργες. Τη μια στιγμή λούζονται στο άσπρο και στην ευτυχία και την άλλη βρίσκουν γαλήνη και αποξένωση στο μαύρο.

Συνειδητοποιώ ότι το σώμα μου βρίσκεται στη καρέκλα της βιβλιοθήκης και το πνεύμα μου 2.434 χιλιόμετρα μακριά. Το πρώτο στο μαύρο και το δεύτερο στο άσπρο. Και τότε τα βιβλία ανοίγουν με δυσκολία και οι λέξεις διαβάζονται χωρίς καν να κατανοείται η σημασία τους.

Ανοίγω τη συσκευή  στο σαλόνι και οι εικόνες στις ειδήσεις είναι σαν άχρωμες. Λες και δεν ανακαλύφθηκε ποτέ η έγχρωμη τηλεόραση. Βομβαρδισμένες πόλεις και παιδιά καλυμμένα στη σκόνη των γκρεμισμένων κτιρίων. Όπλα και αεροπλάνα σε νυχτερινούς ουρανούς που απεικονίζονται σε μια οθόνη- θαύμα της τεχνολογίας, που αποτελεί ένα ακόμα σύγχρονο παράδοξο. Τεχνολογία μπροστά, ανθρωπιά πίσω.

Υπάρχουν, βέβαια, και στιγμές που σκέφτομαι τα πάντα γκρι. Ούτε άσπρα, ούτε μαύρα.

Το γνωστό μεταιχμιακό στάδιο, που μπορεί να μη δίνει ούτε ένα ψήγμα ελπίδας και χρώματος, αλλά δεν είναι τόσο απόλυτο και τελεσίδικο. Μια απόχρωση κάπου στη μέση.

Συλλογίζομαι ότι δεν υπάρχει μόνο καλοκαίρι και χειμώνας, αλλά και άνοιξη και φθινόπωρο. Κανένας χειμώνας δεν μένει για πάντα εδώ και καμία άνοιξη δεν αποφεύγει να έρθει. Κανένα καλοκαίρι δεν διαρκεί για πάντα και κανένα φθινόπωρο δεν χαρίζει τη σειρά του.

Και ελπίζω στην άνοιξη. Παρόλο που περιμένω με αγωνία το καλοκαίρι.

Όμως , ένα είναι σίγουρο. Δεν υπάρχει  ούτε μια μέρα, ούτε μια στιγμή, μέσα σε ολόκληρη την ύπαρξη μου, μέσα στις ασπρόμαυρες και γκρι μέρες και στιγμές,  που δεν αγαπούσα με χρώματα.

Μαθαίνω να λέω την λέξη «αγάπη» σε διαφορετικές γλώσσες, σε περίπτωση που κάποτε ξεχάσω τον ήχο της λέξης αυτής στην μητρική μου. Και την εκάστοτε λέξη την απεικονίζω σε κάθε γλωσσά με διαφορετικό χρώμα. Δημιουργώ έναν καμβά και προσπαθώ να χωρέσω  όλες τις δυνατές αποχρώσεις όλων ανεξαιρέτως των χρωμάτων, όλους τους υπάρχοντες τόνους και αυτούς που ακόμα δεν έχουν ανακαλυφθεί από τους καλλιτέχνες.

Όλα μα όλα τα χρώματα. Τα παστέλ και τα έντονα.

Και κάθε φορά που αισθάνομαι το άσπρο να με τυφλώνει, το γκρι να με θλίβει ή το μαύρο να με φοβίζει ξαπλώνω πάνω στον καμβά με τα χρώματα και με παίρνει εκεί ο ύπνος.

Και εκεί, κάπου στο εγκεφαλικό χάος, το οποίο παρακολουθώ σαν ένας διόλου ενεργητικός θεατής, κάνω ένα πολύχρωμο διάλειμμα.

Και ξυπνώντας, κρατάω μέσα μου ένα αγαπημένο χρώμα. Και προσπαθώ να χρωματίσω και τα πράγματα γύρω μου.

Τις εικόνες στην τηλεόραση και τα βιβλία.

Τις εποχές του χρόνου και την ανθρώπινη χημεία.

 

koskina
Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Λοβ ιν κάλορς Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s