Αργώ λίγο, αλλά έρχομαι Speak.Easy

*εξοικείωση (ριβίζιτιντ)

της Νίκης Κωνσταντίνου-Σγουρού

[ιστορίες για ανθρώπους που τα προλαβαίνουν όλα] #53

Σε ένα προηγούμενο κείμενο (το οποίο διαπιστώνω πως έγραψα σχεδόν έναν χρόνο πριν) μιλούσα για την εξοικείωση εννοώντας τη διαδικασία εσωτερικής και μηχανιστικής χαρτογράφησης των χώρων, στους οποίους κανείς κινείται καθημερινά και με τους οποίους αποκτά μια σχέση ουσιαστική αλλά κυρίως λειτουργική. Όταν έγραφα εκείνο το κείμενο είχα αρχίσει να νιώθω αυτό το συναίσθημα εξοικείωσης στο πανεπιστήμιο. Είχα αρχίσει να αγαπώ την αταξία του και για μερικά λεπτά να νιώθω πολύ σπιτίσια στο απολύτως αφιλόξενο περιβάλλον του. Έκτοτε διαπιστώνω πόσο μου λείπει αυτούς τους μήνες.

Πηγαίνοντας την σκέψη ένα βήμα παραπέρα και χωρίς να εγκαταλείπω την αυτοαναφορικότητα, διαπιστώνω πως ο βασικός λόγος που αγαπώ τέτοιους χώρους είναι γιατί αγαπάω τα σχολεία. Ήμουν πάντα εκείνο το παιδί που αγαπούσε το σχολείο: ακόμα και όταν δεν ήθελα να το παραδεχτώ, ακόμα κι όταν καμιά φορά έχανε τελείως το ενδιαφέρον του ή ένιωθα μοναξιά. Οι χορευτικές σκάλες, οι διαδρομές που κάνω διαφορετικά από τους άλλους.

Και δεν αγαπώ μόνο τα σχολεία στα οποία πήγα, αγαπώ τα σχολεία που μυρίζουν τσάντα και σβήστρα και θρανίο. Και εκείνη την απαίσια μυρωδιά κυλικείου που ψήνει κατεψυγμένα κουλούρια πριν την προσευχή. Είναι μέρη που χαρτογραφούνται εύκολα.

Τους τελευταίους μήνες κυριολεκτικά ζω σε ένα σχολικό περιβάλλον. Το μικρό μου σπίτι είναι σχεδόν μέσα στο πανεπιστήμιο. Και αυτό το καινούργιο σχολείο έχει λίμνη και καθαρές τουαλέτες, μεγάλα τραπέζια για να φας και να δουλέψεις, τζάμια που κοιτάνε έξω και κουζίνες, όχι πάρα πολλούς ανθρώπους, αλλά πολύχρωμα πρόσωπα. Κορίτσια που φοράνε φορέματα πάνω από το τζιν παντελόνι και αγόρια με σοβαρό ύφος και γυαλιά ηλίου για την παραμικρή αντηλιά. Υπάρχει ακόμα κάποιος μάγος που ποτίζει όλα τα φυτά και αδειάζει τα ψυγεία όταν τα φρούτα ξεχνιούνται και μουχλιάζουν.

Σε αυτό το καινούργιο σχολικό περιβάλλον υπάρχουν στιγμές που μπορώ να κάθομαι χωρίς να μιλάω και να μην πειράζει. Κοιτάω έξω από το παράθυρο και περιμένω τα κλαδιά που μοιάζουν νεκρά να πρασινίσουν. Έχω αγαπημένη διαδρομή για τις μέρες που βρέχει και κόλπο για να εκτυπώνω γρήγορα και ασπρόμαυρα. Γελάω πάντα στο ίδιο σημείο: γιατί οι πόρτες ανοίγουν προς τα μέσα -όλες εκτός από μία- και εγώ πάντα μπερδεύομαι μόνο όταν λέω πως δεν θα μπερδευτώ.

Παίζω το παιχνίδι της χαρτογράφησης λιγάκι διαφορετικά. Μαθαίνω πόσα πράγματα δεν ξέρω και αυτό με κάνει να νιώθω περίεργα σπιτίσια. Φτιάχνω διαδρομές και μονοπάτια. Χαμογελάω στον ήλιο μόνο και μόνο επειδή κάνει τους άλλους να χαμογελάνε. Είμαι πρόθυμη να τους ακολουθήσω. Οι διαδρομές είναι απαλές κλωστές που τρυφερά πλέκουν ένα δίκτυ γύρω μου. Δένομαι με τον τόπο και τις συνήθειές του. Ξυπνάω και βάζω την πινέζα μου στον χάρτη, καμιά φορά ξεχνάω όμως από πού ανατέλλει ο ήλιος.

Η λίμνη στέκεται πάντα λαμπερή στη μέση. Αν την κοιτάξεις από ψηλά τα μονοπάτια απλώνονται σαν ακτίνες γύρω της. Σου κλείνουν το μάτι. Λένε πως ένα οδηγεί στην θάλασσα. Και εκεί μπορείς ακόμα και να κολυμπήσεις.

 

konstantinou sgourou

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s