Παλιά μου τέχνη Κοσκινά... Speak.Easy

Αυτό δεν είναι ένα μελαγχολικό κείμενο

της Σταυρούλας Κοσκινά

Ο Μίλαν Κούντερα είπε πως η μνήμη δεν γίνεται κατανοητή χωρίς μαθηματική προσέγγιση.

Πως προστίθενται αναμνήσεις και πως αφαιρούνται . Πως πολλαπλασιάζονται και πως διαιρούνται, ώστε να κατακλύσουν όλα τα κομμάτια σου.

Τριγυρίζοντας στις άκρες του μυαλού μου προσπαθώ να ξεδιαλέξω τα κομμάτια της ζωής μου που θα ήθελα να φυλάξω. Την πρώτη φορά που ταξίδεψα με τρένο, την πρώτη μου μέρα στο σχολείο, την πρώτη φορά που χάιδεψα ένα σκύλο. Μα αδυνατώ να τις βρω και να τις απεικονίσω καθαρά. Σαν  τον φακό της κάμερας που θολώνει και δεν μπορεί να εστιάσει.

Γιατί έχουν χαθεί σε μια ατέρμονη σχεδόν λήθη, τη στιγμή που είναι τόσο θεωρητικά πολύτιμες; Είναι γιατί δεν είναι τόσο εν τέλει ή γιατί η μνήμη δεν άντεξε και τις έδιωξε;

Ή είναι μήπως από εκείνες τις όμορφες στιγμές που εκλάβαμε ως δεδομένες, με την σκέψη ότι θα έρθουν άλλες ομορφότερες;

Κι από την άλλη υπάρχει κι αυτή η περίεργη ανθρώπινη πραγματικότητα  που όλα τα ανεπιθύμητα συναισθήματα φωλιάζουν στη μνήμη μας και την βασανίζουν. Είναι γιατί είναι τόσο πολύτιμα ή  γιατί η λήθη δεν άντεξε και τα έδιωξε;

Ή είναι γιατί υπάρχουν για να μας θυμίζουν τα λάθη και τα ρίσκα, τα οποία τελικά δεν πέτυχαν;

Αφαίρεση, λοιπόν, των επιθυμητών, πρόσθεση των ανεπιθύμητων. Πράξεις νούμερο ένα και δύο.

Όλες αυτές οι ανεπιθύμητες αναμνήσεις διαιρούνται. Ο διαιρετέος αριθμός είναι το συναίσθημα και ο διαιρέτης οι φορές που το νιώσαμε. Το πηλίκο μας πληγώνει και μας υποδεικνύει σε πόσες γωνίες του μυαλού μας θα περιπλανιόμαστε με το φόβο μην τις συναντήσουμε μπροστά μας. Αυτή η διαίρεση είναι που μας στερεί το δικαίωμα του πολλαπλασιασμού των όμορφων στιγμών.

Πολλαπλασιασμός και διαίρεση. Πράξεις νούμερο 3 και 4.

Όλη αυτή η αριθμητική με τις πράξεις της  που προσομοιάζει έναν σχεδόν τέλειο υπολογιστή που το δυαδικό του σύστημα μας περιορίζει στο να υπακούμε τις προσταγές και τους κώδικες του, όταν στην πραγματικότητα εμείς το σχεδιάζουμε και το κατευθύνουμε .

Έχουμε την ψευδαίσθηση δε ότι δεν έχουμε έλεγχο στη ζωή μας και καθόμαστε σε μια άκρη και τη παρακολουθούμε να ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μας με τη μορφή επιλεκτικής θύμησης.

Ενώ, εμείς οι ίδιοι έχουμε δώσει το σκοινί στα χέρια της μνήμης για να μας δέσει τα χέρια και την πείσαμε να μας προβάλλει τις φορές που πληγωθήκαμε ξανά και ξανά, όσες φορές χρειάζεται για να μην ξεχάσουμε , γιατί δεν θέλουμε να ξεχάσουμε. Θέλουμε να θυμόμαστε αυτά που μας πλήγωσαν και να τα χρησιμοποιούμε ως ασπίδα κάθε φορά που κάποιος πάει να μπει στα τείχη μας, ως δικαιολογία για να μην εκτεθούμε σε «κίνδυνο».

Ένα ακόμα αριθμητικό πρόβλημα κι αυτό, σαν εκείνα που συνόδευαν τα μαθητικά μας χρόνια.

Και όπως τότε αδυνατούσαμε να βρούμε την λύση, έτσι και τώρα.

Ναι εντάξει, ο Κούντερα είπε όντως ότι η μνήμη δεν γίνεται κατανοητή χωρίς μαθηματική προσέγγιση. Και ναι ίσως να έχει και δίκιο.

Τι γίνεται όμως όταν δεν είσαι καλός στα μαθηματικά;

 

 

 

koskina

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s