Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

*για το δουβλίνο και τον βασικό φεμινισμό

της Νίκης Κωνσταντίνου-Σγουρού

[ιστορίες για ανθρώπους που τα προλαβαίνουν όλα] #54

Πριν από μερικές μέρες ήμουν στο Δουβλίνο. Θα μπορούσα να γράψω για τα βιβλιοπωλεία, τα καφέ, την μαύρη μπύρα με τον νόστιμο αφρό ή για τις λίμνες και τους λόφους, την ομορφιά της φύσης και την ηλιόλουστη βροχή. Αυτό που μου έκανε όμως περισσότερη εντύπωση και φοβάμαι πως είναι η εικόνα της Ιρλανδίας που δεν θα ξεχάσω ποτέ, είναι ο διάλογος για τις εκτρώσεις.

Στις 25 Μαΐου οι πολίτες της Ιρλανδίας καλούνται να συμμετάσχουν σε ένα δημοψήφισμα με σκοπό να αναιρεθεί το άρθρο του συντάγματος που εξισώνει την αξία της ζωής της μητέρας και του εμβρύου, απαγορεύοντας στην πράξη τις εκτρώσεις. Η κοινωνία της Ιρλανδίας είναι βαθιά συντηρητική: οι εκτρώσεις ήταν απολύτως απαγορευμένες μέχρι το 2013, όπου επιτράπηκαν μόνο για τις περιπτώσεις που η ζωή της μητέρας βρισκόταν σε κίνδυνο.

Όλη η πόλη είναι γεμάτη αφίσες υπέρ του ναι ή του όχι. Ο περαστικός δεν μπορεί να τις αγνοήσει σε καμία περίπτωση.

Δεν θέλω να μπω σε μια διαδικασία ανάλυσης των επιχειρημάτων, για τα προσωπικά ζητήματα ο καθένας πρέπει να έχει δικαίωμα και δυνατότητα επιλογής. Νομίζω -άλλωστε- πως η άποψή μου είναι αρκετά σαφής. Αυτό που με σόκαρε, ήταν τα μέσα τα οποία χρησιμοποιούνταν στις καμπάνιες και κυρίως η τεράστια απόσταση ανάμεσα στις δύο πλευρές.

Οι αφίσες του «όχι» δείχνουν σκοτωμένα μωρά, υπέρηχους, τα σλόγκαν υπενθυμίζουν πως τα έμβρυα μπορούν να κλοτσήσουν ή έχουν χτύπο καρδιάς. Μια μικρή ομάδα δείχνει χαρούμενες μανούλες να κρατούν μωρά με ροδαλά μάγουλα. Όλες είναι ροζ ή κόκκινες, ανάλογα την σκληρότητα των εικόνων και η αισθητική τους θυμίζει σαπουνόπερα ή αδιάφορο γυναικείο περιοδικό. Από την άλλη μεριά οι αφίσες του «ναι» κινούνται σε πολύ χαμηλούς τόνους με επιχειρήματα βασικού -θα έλεγα- φεμινισμού. Δεν υπάρχουν καθόλου εικόνες, αλλά μόνο λόγια. Ζητούν από τους πολίτες να εμπιστευτούν τις γυναίκες που ξέρουν τι να κάνουν το σώμα τους. Υπενθυμίζουν πως καμιά φορά ένα προσωπικό ζήτημα χρειάζεται δημόσια υποστήριξη και πως η ψήφος στο «ναι» είναι μια ψήφος για την συμπαράσταση σε μια κρίση, για την υγεία, την διακριτικότητα, τον σεβασμό. Την αξιοπρέπεια.

Και όταν ζητάς την αξιοπρέπεια, φτιάχνεις μια καμπάνια με αξιοπρέπεια. Πόσο επιτυχημένη είναι, όμως, όταν η άλλη μεριά επικαλείται θεούς (κυριολεκτικά), δαίμονες, τον παράδεισο και τις δέκα εντολές; Και πόσο ακόμα πρέπει να δουλέψει η ιρλανδική κοινωνία για να εμπεδωθεί πως η μητρότητα δεν είναι υπόθεση μόνο της μάνας, αλλά μιας κοινωνίας που έχει και πατέρες, όταν όλος ο διάλογος είναι στραμμένος αποκλειστικά στη γυναίκα; Και άραγε οι γυναίκες στην Ιρλανδία θέλουν οι άνδρες να αποφασίσουν για αυτές; Είναι μια απόφαση μόνο για αυτές ή όχι;

Μπαίνοντας στο αεροπλάνο για να επιστρέψω, συνειδητοποίησα πως δεν είδα ούτε ένα μωρό στον δρόμο. Ψέματα, μόνο ένα καρότσι που προσπαθούσε να ισορροπήσει στο λεωφορείο. Κανένα πάρκο. Καμία παιδική χαρά.

Επέστρεψα σε μια χώρα που οι εκτρώσεις είναι το πιο νόμιμο και φυσιολογικό πράγμα, όπως και ο οικογενειακός προγραμματισμός, η σεξουαλική εκπαίδευση, η αξιοπρέπεια. Φυσιολογικά και καθημερινά όπως τα πάρκα. Επέστρεψα σε μια χώρα που βλέπεις κυρίως πολύχρωμα παιδιά και μωρά. Που καμιά φορά δεν μπορείς να περπατήσεις στα πεζοδρόμια από τα καρότσια και που στο σούπερ μάρκετ τα ψώνια τα κάνουν (και) οι μπαμπάδες κουβαλώντας τα μωρά τους. Χαμογελώντας.

 

konstantinou sgourou
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s