Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

Σταρχιδισμός, ένα νέο ρεύμα

Της Αθηνάς Κωνσταντίνου

Σταρχιδισμός [ουσ.]: η αδιαφορία για τη γνώμη των άλλων // η ενέργεια του να πράττω χωρίς συνέπειες // δεν δίνω λογαριασμό σε κανένα.
Συν.: ωχαδερφισμός, ζαμανφουτισμός.

Είναι γεγονός ότι δεν διαθέτω άπλετο ελεύθερο χρόνο.
Ωστόσο ένα scroll στα social media προλαβαίνω να το κάνω.

Τους τελευταίους μήνες παρατηρώ κάτι που αρχικά έβρισκα κάπως χιουμοριστικό, λίγο σαρκαστικό με μια δόση ευφυΐας αλλά κατέληξε να με κάνει έξαλλη κάθε φορά που το συναντώ μπροστά μου. Ολοένα και περισσότερα posts που εξυμνούν τον σταρχιδισμό, κάνοντάς με οριακά να αναρωτιέμαι αν πλέον έχει ανακηρυχτεί και ως ένα είδος θρησκείας, ξεπηδούν στις αρχικές μου σελίδες. Θέλεις λεζάντες κάτω από φωτογραφίες του τύπου ‘’ zero fucks given’’, θέλεις φωτογραφίες με neon γράμματα ‘’I don’t give a fuck’’, μέχρι και τραγούδια με το αρκτικόλεξο ‘’IDGAF’’ (βλ. I Don’t Give A Fuck) εμφανίστηκαν. Η οργή μου κορυφώθηκε όταν διάβασα ένα άρθρο, άκρως ενημερωτικό, με εκπαιδευτική χροιά και πλεονάζουσα δόση επιστημονικής εγκυρότητας και βαρύτητας, σχετικά με το «Πώς να μην σε νοιάζει τίποτα». Άρτια δομημένο, απαριθμούσε τα βήματα για να γίνεις κι εσύ ένας σταρχιδιστής, εγγυώμενο βέβαια την τελέσφορη έκβαση της προσπάθειάς σου.

[Ίσως σε πήρα από τα μούτρα.]

Ναι, έχουν υπάρξει στιγμές που έχω πει στον εαυτό μου «μακάρι να ήμουν λίγο πιο αναίσθητη». Βέβαια αυτό ήταν ένα αίσθημα του δευτερολέπτου, επάνω, υποθέτω, σε μια κάπως συγκινησιακή και έντονα φορτισμένη στιγμή. Ωστόσο δεν επιλέγω έναν τρόπο ζωής όπου απαρνούμαι κάθε συναίσθημα, αποποιούμαι τις ευθύνες των πράξεων μου και πράττω αφιλτράριστα.

Αυτό που συνειδητοποίησα ότι με ενοχλεί σε όλο αυτό, που τείνει να γίνει μια fancy και must μόδα, αν δεν έχει ήδη γίνει, είναι το τελικό προϊόν. Προσπαθούμε να δημιουργήσουμε μια γενιά ανθρώπων που ζει για να αδιαφορεί, να περιφέρεται άσκοπα και άβουλα, είναι άχρωμη, άοσμη και αόρατη. Αυτό που με θλίβει όμως είναι ότι αν το ψάξεις λίγο πιο βαθιά ακυρώνεις κύρια δομικά στοιχεία του ανθρώπινου είδους. Ο άνθρωπος είναι «ον κοινωνικό», κλισέ-ξεκλισέ νιώθω ότι ισχύει. Επικροτώντας μια στάση ζωής όπου αναιρεί τους συναισθηματικούς δεσμούς και ισοπεδώνει βασικές αρχές, μάλλον κάπως διαγράφεις το ρητό και είναι κρίμα. Τόσες χιλιάδες χρόνια το ανεχτήκαμε, τώρα θα το αλλάξουμε; Όσο για την επιδοκιμασία της ανομίας που εκπηγάζει από αυτό το νέο ρεύμα, δεν έχω να πω κάτι συγκεκριμένο. Απλά φαντάσου μια κοινωνία όπου ο καθένας κάνει πραγματικά ό,τι θέλει. Αυτό που μου έρχεται στο μυαλό είναι χολιγουντιανές σκηνές. Κι αν δεν δέχεσαι τις συνέπειες τότε που είναι η κριτική σου σκέψη;
Βλέπεις;
Σιγά σιγά αποδομείται ο ίδιος ο άνθρωπος.

Πηγαίνοντας ένα βήμα παρακάτω κάθομαι να αναρωτιέμαι το εξής: Γιατί επιλέγεις να σε αντιπροσωπεύει μια τέτοια «ιδεολογία»; Νιώθεις ότι η ζωή σου γίνεται πιο εύκολη; Παίρνεις δύναμη από αυτό ή λειτουργεί ως τέλεια επικάλυψη των ανασφαλειών σου; Η ανυπαρξία συναισθημάτων σου δίνει κύρος και ύφος μπλαζέ, νιώθεις δυνατός γιατί μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις και να μην κρίνεσαι ενώ παράλληλα ο ασφυκτικός εγωισμός σου δεν σ’ αφήνει να δεις τίποτα άλλο. Μάλλον η κάλυψη δεν λειτούργησε και οι ανασφάλειες επέπλευσαν και πάλι.

Δεν ήθελα να ακουστώ σαν τη μαμά σου ή σαν εκείνη την καθηγήτρια που σου έκανε έκθεση, θα μπορούσα να συγκρατήσω την ειρωνεία μου και να μην ακούγομαι τόσο επικριτική, αλλά ένιωθα αρκετά θυμωμένη.

Ίσως δημιουργήσω το δικό μου ρεύμα.
‘’Σκέψου. Πράξε. Νιώσε’’

[και ναι τώρα ακούστηκα σαν την μαμά και την καθηγήτριά σου μαζί] !

konstantinou

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s