Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

Απομεινάρια μιας μπόρας

της Σταυρούλας Κοσκινά

(Όταν δεν αδυνατείς να βρεις έναν Ινδιάνο της φυλής Ποταουατόμι  για να τον ρωτήσεις αν εκτός από τον χορό της βροχής, είχαν και χορό της ξηρασίας…)

Ήταν μια μέρα σαν όλες τις άλλες. Τα αυτοκίνητα στους δρόμους, οι άνθρωποι να κατευθύνονται στις δουλειές τους. Η γειτόνισσα άπλωσε τα ρούχα το πρωί και ο άγνωστος κύριος βγήκε για το καθιερωμένο πρωινό περπάτημα. Η κοπέλα στη στάση κοίταξε τα σύννεφα και αναρωτήθηκε φωναχτά αν θα βρέξει, ενώ ένας νεαρός μέσα στο αμάξι του συλλογιζόταν, όσο περίμενε το φανάρι να γίνει πράσινο, «τί κάνουν τα μυρμήγκια τις μέρες που βρέχει».  Το σκυλί στο απέναντι μπαλκόνι γάβγιζε φοβισμένα και η γιαγιά που το φροντίζει το πήρε αγκαλιά για να ησυχάσει.  Μάλλον θα φοβόταν τις βροντές που ακούγονταν από ένα κάποιο υπερπέραν. «Βαθειά βροντή, κοντά βροχή» είπε η γιαγιά και μπήκε ξανά στο εσωτερικό του σπιτιού.

Εγώ πάλι, θεατής του καιρού-από τους πιο απαθείς , καθόμουν στο γραφείο με ένα βιβλίο ανοιχτό και τον κρύο καφέ με τέσσερα παγάκια, λες και έξω είχε χαρά θεού.

Ναι, όλοι, λοιπόν, περιμέναμε τη βροχή. Αλλά κανείς τη πλημμύρα.

Πιστεύω ότι κάπως έτσι συμβαίνει και με τα δεινά που κυριαρχούν τη ζωή μας. Πάντα, σκεπτόμενοι ότι το χείριστο δεν θα μας πλησιάσει και ότι όλα τα σύννεφα δεν φέρνουν απαραιτήτως βροχή, προετοιμαζόμαστε για μια τυχόν μπόρα, αλλά όχι για την καταστροφή.  Κατεβάζουμε τις τέντες των βαθύτερων μας φόβων, κλείνουμε τα παράθυρα μας, μαζεύουμε τις απλωμένες  σκέψεις μας και αναμένουμε. Μια μπόρα. Παρόλο που φτάνουμε στα άκρα με τις πράξεις μας, ως ανταπάντηση πιστεύουμε ότι θα έρθει μια απλώς μπόρα. Σαν όλες τις άλλες. Γεγονός που όπως αποδείχτηκε και σε αυτήν την πόλη, δεν ισχύει.

Ξεκίνησε όντως να βρέχει. Στην αρχή σιγά, μετά δυνατά.

Και μετά πολύ δυνατά.

Εγώ, από την ασφάλεια του δωματίου μου, σε σκεφτόμουν να κρατάς την ομπρέλα σου και να στέκεσαι  κάτω από ένα υπόγειο. Κουκούλα φαντάζομαι πως δεν θα έχεις, άλλωστε ξαναέβαλες τα μπουφάν στην ντουλάπα, και θεωρείς τις γαλότσες ντεμοντέ. Σκέφτεσαι υποθέτω πως ο ουρανός δεν έχει κατανοήσει σωστά τον όρο της  «ισορροπίας»: όταν είναι στεναχωρημένος δεν κλαίει απλώς, φέρνει την πλημμύρα, όταν χαίρεται δεν χαμογελάει απλώς, κάνει τον ήλιο του να μας καίει, όταν θυμώνει, δεν φωνάζει με αστραπές απλώς, αλλά ρίχνει όλους τους κεραυνούς του, τους πιο δυνατούς, που θα κάνουν τα θεμέλια των σπιτιών να κουνηθούν.

Και εμείς λοιπόν σε τι διαφέρουμε από αυτόν; Ζούμε τα συναισθήματα στα άκρα, όσο πιο άκρα τόσο καλύτερα. Στεναχωριόμαστε και σπαράζουμε. Χαιρόμαστε και  ξεκαρδιζόμαστε. Θυμώνουμε  και καίμε ότι βρεθεί εμπρός μας. Αγαπάμε και δίνουμε φτερά, πληγωνόμαστε και σείεται η γη.

Γι’ αυτό, δεν παρεξηγείς τον ουρανό, τον καταλαβαίνεις.

Ωστόσο,  κάθε ακρότητα αφήνει ένα σημάδι, ένα απομεινάρι. Αφήνει κάτι πίσω της.

Από τις γλάστρες της Ανθοέκθεσης που έφτασαν στη Μητρόπολη ως τα αυτοκίνητα που με το ζόρι έμαθαν να «κολυμπούν».

Από τους εγκλωβισμένους ανθρώπους στον Πύργο ως τα υπόγεια του Πανεπιστημίου που θύμισαν Βενετία, αλλά στο λιγότερο ρομαντικό.

Όλα αυτά , τις μικρές και μεγάλες καταστροφές, τα βρεγμένα ρούχα, τα πατημένα πέταλα λουλουδιών, τα επιδεικνύει ο ουρανός με «περηφάνια «και αποδεικνύει ένα από τα μεγαλύτερα παράδοξα: λέμε πως  νιώθουμε στα άκρα, αλλά δεν προετοιμαζόμαστε ποτέ για τις συνέπειες τους. Καίμε, αλλά δεν περιμένουμε ότι η φωτιά θα εξαπλωθεί. Ρίχνουμε ότι νερό έχουμε μέσα μας, αλλά δεν περιμένουμε πως το νερό θα φτάσει ως τα δικά μας γόνατα. Μέχρι που φτάνει.

Ή έστω δεν ενδιαφερόμαστε. Νομίζουμε το ρίσκο της  ακρότητα ως ασπίδα υπέρ της ακεραιότητας μας, της απομόνωσης και προστασίας μας από το ανεξέλεγκτο εξωτερικό περιβάλλον. Μας νομίζουμε για γίγαντες, ενώ μάλλον είμαστε κι εμείς μικρά και ευάλωτα μυρμηγκιά. Τι κάνουμε λοιπόν εμείς τα μυρμήγκια τις μέρες που βρέχει;

Κρυβόμαστε ή πνιγόμαστε;

Και όλες αυτές οι σκέψεις σου πυροδοτήθηκαν- σκέψου- από δρόμους που μετατράπηκαν σε ποτάμια.

Δεν ξέρω για εσένα, αλλά εγώ έχω  πλέον την αίσθηση ότι όπου και αν είμαι στο μέλλον, θα αναρωτιέμαι πάντα αν βρέχει στην Θεσσαλονίκη.

 

 

koskina
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s