Αργώ λίγο, αλλά έρχομαι Speak.Easy

*μια φλούδα

της Νίκης Κωνσταντίνου-Σγουρού

[ιστορίες για ανθρώπους που τα προλαβαίνουν όλα] #55

Ο καθένας μας έχει ένα μικρό βήμα, ένα παράθυρο στον κόσμο για να λέει την άποψή του. Τα κείμενα που γράφω είναι ένα μικρό ημερολόγιο στιγμών: γράφω πάντα για την επικαιρότητα. Καμιά φορά για μια επικαιρότητα που αγγίζει μόνο εμένα ή συμβαίνει αποκλειστικά σε εμένα. Άλλες φορές ακουμπάει και κάποιους από τους ανθρώπους που αγαπώ.

Όταν κάτι είναι τόσο ξεκάθαρα καταδικαστέο, δεν ξέρω τι να πω. Με πιάνει η αμηχανία του αυτονόητου. Προσπαθώ να πάρω μια ανάσα και να χρησιμοποιήσω τις λέξεις για να χωρέσω ανάμεσα σε εκείνα που βλέπω. Διάβασα πολλά πράγματα που μίλησαν για μένα και αυτό με ανακουφίζει. Χαίρομαι που δεν είμαι μόνη μου, παρόλο που ξέρω πως πάντα είμαι ανάμεσα σε τόσους λίγους. Μια μικρή φλούδα μειοψηφίας ανάμεσα σε δυνατές φωνές, κακογουστιά, βία και εύκολες λύσεις.

Τα κείμενά μου ξεκινάνε κάπως και καταλήγουν κάπως αλλιώς. Με προλαβαίνουν οι εξελίξεις. Οι εικόνες της πόλης που κοιτάω από μακριά. Πώς γίνεται να αποκτήσεις απόσταση μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα;

Ξεφυλλίζω το ημερολόγιό μου και διαπιστώνω πως η κορδέλα είναι ήδη σχεδόν στη μέση. Λίγο πριν την μέση. Λίγο πριν το νεκρό και στάσιμο καλοκαίρι. Ένα αεροπορικό εισιτήριο και ο ήλιος που καίει ακόμα και στην Σκανδιναβία με αναγκάζουν να τοποθετηθώ και να συνειδητοποιήσω πως πάλι θα κλείσω ένα κεφάλαιο, πως οι καταγραφές στην ατζέντα θα αλλάξουν, τα πλάνα θα τροποποιηθούν. Ο πάροχος της κινητής τηλεφωνίας θα είναι ο γνωστός.

Σκόπευα να γράψω για αυτή την αίσθηση. Για το πέρασμα του χρόνου, για τις μέρες που ανοίγουν σαν ώριμο αβοκάντο. Μπορείς να βγάλεις το περιεχόμενο αναίμακτα φτάνει να είναι η κατάλληλη στιγμή. Αλλά δεν μπορώ. Πρέπει να σκεφτώ πού θα γυρίσω.

Και ξέρω πως θα επιστρέψω σε μια πόλη άδεια γιατί σαν-την-Χαλκιδική-δεν-έχει, που θα με υποδεχτεί με την πιο οικεία από όλες τις μοναξιές. Μια πόλη που την αγαπώ γιατί την ξέρω απέξω και ανακατωτά. Γιατί μου θυμίζει τραγούδια του Σαββόπουλου και βόλτα με τον μπαμπά στην γειτονιά του και πολλές ιστορίες. Μήπως να φυτεύαμε ροδακινιές στις αλάνες που γίνονται πάρκινγκ;

Στην πόλη μου που δεν την χαρίζω σε κανέναν που δεν ξέρει να διαβάζει κάτω από τις πλάκες του πεζοδρομίου, στις σκιές των μπαλκονιών και τις αγορές. Σε κανέναν που δεν ακούει τις γλώσσες να μπλέκονται και την θάλασσα να χαμογελάει, γιατί κάποτε υπήρξε καθαρή και ο παππούς μου με την γιαγιά μου κάνανε βουτιές.

Πρέπει όμως να το πάρω απόφαση και να μην κρύβομαι πίσω από το δάχτυλό μου. Οι άνθρωποί μου είμαστε μια φλούδα στο περιθώριο του χώρου και του χρόνου που χάνεται. Θα γυρίσω σε μια πόλη με αβέβαια βήματα και δήμαρχο χωρίς φρουρά. Σε καθόλου αυτονόητες κουβέντες για το αυτονόητο. Στην πόλη των ανθρώπων που σου λένε να ανοίξεις κανένα βιβλίο. Είναι πολλά τα βιβλία και παρεξηγούμαστε. Σε μια πόλη που αν διηγηθείς τις ιστορίες της, οι ξένοι γουρλώνουν τα μάτια άλλοτε από θαυμασμό και άλλοτε από γνήσια απορία. Πάντα πρέπει να ορκίζομαι πως λέω την αλήθεια.

 

konstantinou sgourou

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s