Παλιά μου τέχνη Κοσκινά... Speak.Easy

Σαν ταινία σε θερινό σινεμά

της Σταυρούλας Κοσκινάς 

 

(Υπότιτλος: «Να που ζήσαμε κι εμείς- οι χλιαροί- κάτι που να θυμίζει ταινία»)

 

Δεν ξέρω αν το άκουσες αλλά άνοιξαν για φέτος  τα θερινά σινεμά.

Τελευταία φορά που πήγα ήταν για να δω εκείνη την ταινία με την πόλη με άστρα, που μου είχε κολλήσει το τραγούδι, κι όλη την υπόλοιπη βδομάδα με συνόδευε ένα ανεπαίσθητο «λαλαλα». Ήσουν κι εσύ εκεί. Και το θεώρησες το λιγότερο σανίδα σωτηρίας ότι υπάρχει για όλους μας εκεί έξω μια πόλη με άστρα σαν αυτή της ταινίας, που φωτίζει μόνο για μας.

Συνήθως όταν κάποιος αποχωρεί από το προσκήνιο της ζωής σου, κοιτάς τις φωτογραφίες του και αναπολείς. Ναι εντάξει, μας τράβηξα μια φωτογραφία, και ναι ίσως όταν μεγαλώσω θα τη κοιτάω και θα μας θυμάμαι μαζί. Παρόλα αυτά, εγώ θέλω να σου γράψω ένα γράμμα. Ένα γράμμα με προς ναυτιλλόμενους, ένα γράμμα προς πρώην σινεφίλ.

Εύχομαι κάθε σου απόφαση να είναι μια καλλιτεχνική αποθέωση, κι ας χαρακτηριστεί από κάποιους μια εισπρακτική αποτυχία. Κάθε σκηνή της ζωής σου να είναι υποψήφια για κάθε είδους Χρυσό Φοίνικα. Να σε κοιτάνε οι άνθρωποι και να συλλογίζονται πως τέτοιο σινεμά έχουν μείνει λίγοι που το κάνουν.

Ελπίζω να επισκέπτεσαι κι άλλα ξενοδοχεία, εκτός του Grand Budapest. Και να ταξιδεύεις, όχι μόνο μέσα από το φακό της κάμερας και την οθόνη της αίθουσας του κινηματογράφου. Κάθε μέρος να αποτελεί η τόσο επιθυμητή για σένα «τροφή τω πνεύματι». Να γνωρίζεις ανθρώπους που δεν είναι μόνο αστέρες του Χόλιγουντ, αλλά και λάτρες του ευρωπαϊκού σινεμά. Διότι, όπως και να το κάνουμε, εμείς, αγαπάμε λίγο πιο «ευρωπαϊκά».

Εύχομαι να αγαπάς και να αγαπιέσαι (μα περισσότερο να αγαπάς) και να φιλάς με τα μάτια ανοιχτά, σαν τους πρωταγωνιστές σε εκείνες τις ρομαντικές κομεντί που έχει κάθε τόσο σε κάποιο κανάλι της τηλεόρασης. Και όλες οι ιστορίες αγάπης σου να έχουν αρχή. Αλλά κυρίως και τέλος. Να δημιουργήσεις μια «οικογένεια «από πρόσωπα και ιστορίες και να μιλάς εξ’ίδίας πείρας για την ελαφρότητα του «υπάρχειν».

Ελπίζω να ζεις και να μαθαίνεις. Να νοσταλγείς και να πηγαίνεις σινεμά για να νοσταλγείς ακόμα περισσότερο.

Εύχομαι να αγαπάς τις ταινίες, αλλά πολύ περισσότερο αυτές που εσύ σκηνοθετείς.

Κι όταν δεν βρίσκεις ενδιαφέρον στην ζωή σου και τα κύματα σκάνε στους βράχους σου υπερβολικά ορμητικά για να το αντέξεις ελπίζω-πάνω από όλα- να θυμάσαι αυτό:

Πάντα θα υπάρχει μια ταινία στο θερινό σινεμά  με μια πόλη με άστρα για να μας σώσει.

 

koskina

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s