Μία απο.τα ίδια Speak.Easy

Για τα «τέρατα»

της Θεοδώρας Απότα

Όταν ήμασταν παιδιά ως «τέρας» ορίζαμε ένα ζώο, μεγάλων διαστάσεων, χωρίς φυσιολογική διάπλαση. Σκεφτόμασταν ένα πολύ τρομακτικό ον με κακές προθέσεις και τρέμαμε στην ιδέα ότι μπορεί να μας βρει. Πριν πέσουμε για ύπνο, ανοίγαμε τις ντουλάπες και κοιτούσαμε κάτω από το κρεβάτι ώστε να βεβαιωθούμε ότι είμαστε μόνοι στο δωμάτιο. Σε κάθε περίπτωση, είχαμε το πάπλωμα ως ασπίδα.

Αργότερα, γίναμε «μεγάλοι» και αρχίσαμε να γελάμε με τους παιδικούς μας φόβους. Τα «τέρατα» αποτελούσαν προϊόν μυθοπλασίας κι εμείς συνεχίζαμε τις ζωές μας.

Μέχρι τη στιγμή που εκνευριστήκαμε τόσο που χτυπήσαμε το χέρι μας στον πρώτο τοίχο που βρήκαμε μπροστά μας. Και μάτωσε. Γίναμε ευάλωτοι και βάλαμε τα κλάματα. Δεν ξέραμε πως να διαχειριστούμε τις καταστάσεις. Φωνάξαμε άσχημες κουβέντες. Γίναμε απότομοι και ξεσπάσαμε επάνω σε άλλους. Δεν χαρήκαμε στ’ αλήθεια με την επιτυχία των άλλων. Ζηλέψαμε. Ανακουφιστήκαμε όταν δεν μας «προσπέρασαν». Τότε, φοβηθήκαμε τον εαυτό μας.

Σε συζητήσεις με γνωστούς στον έξω κόσμο, καταδικάσαμε τις βρισιές και τον φθόνο. Κι αυτοί έκαναν το ίδιο. Γυρίσαμε σπίτι, μαζέψαμε κάθε αδυναμία και τη χώσαμε μες τη ντουλάπα και κάτω από το κρεβάτι, να μη φαίνονται. Και τώρα πια, πριν κοιμηθούμε, δεν κοιτάμε εκεί. Στεκόμαστε μπροστά από τον καθρέφτη και κοιτάμε κατάματα τους φόβους μας. Πλέον, ως ασπίδα στην «τερατώδη» μας πλευρά, λειτουργεί η σκέψη εκείνων που αγαπάμε πιο πολύ.

apota

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s