Αργώ λίγο, αλλά έρχομαι Speak.Easy

*ανατολή

της Νίκης Κωνσταντίνου-Σγουρού

[ιστορίες για ανθρώπους που τα προλαβαίνουν όλα] #56

Το φως της ανατολής στη Δανία είναι αλλόκοτο και αναπάντεχο. Όμορφο, απτό, χρυσό και φρέσκο σαν να παράγεται από κάποιον άλλον ήλιο. Ξημερώνει μέσα στην νύχτα, χωρίς ποτέ να έχει νυχτώσει πραγματικά. Όταν έφυγε το κρύο, στον ουρανό εγκαταστάθηκε μια μόνιμη λάμψη. Το σκοτάδι δεν είναι ποτέ απόλυτο, ο ουρανός έχει μια υφή ιριδίζουσα, τα δέντρα φωσφορίζουν στο σκοτάδι.

Όταν ξημερώσει, οι άνθρωποι δεν ξυπνάνε. Έχω παρακολουθήσει πολλές νότιες ανατολές: οι παππούδες βγαίνουν πρώτοι βόλτα, σε λίγο κάποιος να πετάξει τα σκουπίδια ή να προλάβει το πρώτο ψωμί του φούρνου. Μετά αυτοί που έχουν σκυλί και αργότερα θα πάνε στη δουλειά. Στο εδραίωμα του φωτός βλέπεις πια κανονική κίνηση, ετοιμασίες για το σχολείο, μισοφαγωμένα πρωινά και νοσταλγία για εκείνο το μαξιλάρι που άφησες πίσω σου.

Εδώ τίποτα. Η ανατολή είναι απλώς μία φάση της νύχτας. Οι άνθρωποι δεν την αντιλαμβάνονται. Τους φαντάζομαι με κλειστά πατζούρια και κρυμμένους πίσω από μάσκες ύπνου από ωραία υφάσματα να ρουφάνε τις τελευταίες ώρες πριν το επίσημο ξεκίνημα της μέρας. Ή ίσως να χαζεύουν την ανατολή που τους ξύπνησε αιφνιδίως πίσω από τις γρίλιες και να υπολογίζουν αν είναι η σωστή ώρα για να φτιάξουν καφέ ή αν πρέπει να προσποιηθούν πως αυτό το ξύπνημα ποτέ δεν συνέβη.

Μετά τη σύντομη διάρκεια της νύχτας, λοιπόν, ο ορίζοντας γίνεται ροζ. Η επιφάνεια της λίμνης ακίνητη αντανακλά τα κελαηδίσματα. Χαράζει και σε μερικά λεπτά ο ήλιος έχει ξεπροβάλει ολόκληρος -σαν να ξεκαρδίζεται στα γέλια. Σε μια στιγμή έχει φως μεσημεριού. Τότε είναι που αν έχω κοιμηθεί, ανοίγω τα μάτια μου. Γελάω κι εγώ και ξαναβουλιάζω στο μαξιλάρι.

Η χρωματική παλέτα του φωτός της ανατολής είναι αλλιώτικη. Δεν ξέρω αν έχω λέξεις και παραδείγματα για αυτούς τους φωτεινούς τόνους. Ίσως να μπορούσα να πω πως το φως είναι για λίγο σαν στυμμένο λεμόνι. Κάθε μέρα και πιο γρήγορα. Ο ήλιος βιάζεται να αναπληρώσει τον χαμένο χρόνο. Θέλει να θυμίσει σε αυτούς που ξεκίνησαν τόσες μέρες πριν από εκείνον, πως αξίζει τον κόπο. Πως κι εκείνος είναι σε θέση να βιαστεί και να τους χαζέψει από ψηλά να ξεκουκουλώνονται και να ανθίζουν.

Ο καθένας χτίζει την προσωπική του αλήθεια. Εγώ την αναζητώ στις γκρίζες ζώνες, τα σύνορα και τις ενδιάμεσες στιγμές. Για αυτό μάλλον αγαπώ τις ανατολές: μια στιγμή μετέωρη -ούτε μέρα, ούτε νύχτα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s