Ατάκτως Ερριμμένα Χωρίς κατηγορία

Κακοντυμένος ουρανός

Της Αγγελικής Δασκαλοπούλου

Βρέχει. Τώρα. Πολύ.

Θέλω να βγω. Οι σταγόνες της βροχής έχουν το μέγεθος της μισής μου παλάμης.

Θέλω να βγω. Όταν χορεύεις στην βροχή είναι ωραία μου λένε.

Θέλω να βγω. Θέλω να χορέψω στην βροχή.

Η συννεφιά ποτέ δεν με τρόμαζε. Η καταιγίδα που έρχεται μετά από αυτήν είναι αυτό που περιμένω.

Μια καταιγίδα ολίγων λεπτών, μπορεί να καθαρίσει την βρωμιά της πόλης, να καθαρίσει δρόμους και λεωφόρους όπου εκεί περιτριγυρίζουν ψυχές που αναζητούν τα κορμιά τους.

Ο ήχος των σταγόνων που χτυπούν υπομονετικά το παράθυρο μου με προτρέπουν να βγω, να χορέψω, να διώξω την ακαταστασία που συνυπάρχει μέσα στο μυαλό μου μακρυά από μένα. Να ξεκινήσω ξανά, χωρίς κανένα εμπόδιο, δημιούργημα δικό μου.

Τα σύννεφα της βροχής φαίνονται σαν μελανιές του ουρανού.

Ο ουρανός θυσιάζεται για να καθαριστεί η πόλη μας. Θέλω να  βγω, θέλω να χορέψω για να του πω με τον δικό μου τρόπο ευχαριστώ.

 

daskalopoulou

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s