Μέλι στην οθόνη σας Χωρίς κατηγορία Speak.Easy

Ραστώνη μπαλκονιού

Της Μελίνας Αμανατίδου

Το σκηνικό αποτελείται από δύο καρέκλες, ένα τραπέζι, κάποιες γλάστρες και κάγκελα. Πολλά κάγκελα, που είτε σε προστατεύουν από το ύψος του μπαλκονιού, είτε σε φυλακίζουν στις σκέψεις που έρχονται σούρτα-φέρτα στο κεφάλι σου.

Η ώρα είναι λίγο πριν τα μεσάνυχτα.

Τα κουνούπια κάνουν πανηγύρι-γιατί πάλι κάποιος εδέησε να ποτίσει τα λουλούδια βραδιάτικα- και το ανατριχιαστικό ζζζ που κάνουν είναι η μόνη συντροφιά που ίπταται τριγύρω. Τα τελευταία παστωμένα λεωφορεία επιστρέφουν και ο ήχος από το «κάρο» της ζωής μου διαπερνά τα αυτιά μου, σα να μην πέρασε ποτέ.

Ανάμεσα σε δύο καρέκλες, ξαπλώνεις δεν ξαπλώνεις, όπως τότε που σε έτρεχαν σε γάμους και σε έβαζαν να κοιμηθείς σε δύο καρέκλες ενωμένες, ενώ τριγύρω το γλέντι έπαιρνε φωτιά. Η μόνη φωτιά που υπάρχει αυτή την ώρα, είναι μία κόκκινη κουκίδα στο απέναντι μπαλκόνι. Κάποιος άναψε τσιγάρο και μέσα στην πίσσα, τη δική του και του ουρανού, φαίνεται μόνο το κάψιμο σε εκείνο το δολοφονικό πραγματάκι. Το κοιτάζω για λίγο, μιας και μου τράβηξε την προσοχή- δεν είσαι τελείως μόνος ποτέ σε ένα μπαλκόνι.

Στον ουρανό αεροπλάνα, φεύγουν, έρχονται, πετούν. Σίγουρα πετούν. Δεν ξέρω για πού, αλλά πετούν. Τα κοιτάω και σκέφτομαι πόσο θα ήθελα να ήμουν μέσα σε αυτό. Φεύγει και ξανασκέφτομαι ότι μάλλον δεν θα προλάβαινα γιατί αύριο έχω να πάρω το «κάρο» και να πάω εκεί και εκεί και μετά να κάνω αυτό και εκείνο και ας το αφήσω καλύτερα δεν ξανακοιτάω τα αεροπλάνα.

Δεν κάνω τίποτα. Έστω για λίγη ώρα της ημέρας δεν κάνω τίποτα και κοιτάζω το πλατάνι μου τρώγοντας κεράσια.

Παντού σκοτάδια και κάπου-κάπου κάποιος ήχος. Από ένα κουνούπι που δε με χωνεύει, από μια σακαράκα, από έναν κάγκουρα με εξατμίσεις, από κάποιον που τον νευρίασε η γυναίκα του, από τον αναπτήρα του απέναντι, από τα κλειδιά κάποιου που γύρισε σπίτι…

Στο ράδιο που ηχεί μέσα στο ένα αυτί μου από το ακουστικό ακούγεται:

«Απόψε τη σελήνη δεν τη γελάει κανείς

βασιλικό χαϊδεύει με το ‘να χέρι της

κι εγώ που δεν κοιμάμαι κι εγώ που ξαγρυπνώ

δεν ξέρω αν θα πεθάνω ή αν θα γεννηθώ»

amanatidou

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s