Ρομαντισμός Speak.Easy

Σιχαίνομαι τις μικρές συζητήσεις.

του Δημήτρη Βέρρου.

 

Δεν θέλω να ξέρω «τι κάνεις». Δεν θέλω να σε βλέπω στον δρόμο και να προσποιούμαι πως δεν σε ξέρω. Δεν θέλω να λέμε ένα ψυχρό «γεια» και να κοιτάμε το ρολόι αμήχανα λες και έχουμε κάπου να πάμε. Δεν έχουμε να πάμε πουθενά γιατί το μέρος που θέλουμε να είμαστε, είναι όπου βρίσκεται ο ένας από τους δυο μας. Εμείς όμως δεν παραδεχόμαστε την αλήθεια και προτιμάμε να μιλάμε για άσχετα θέματα που δεν έχουν νόημα.

   Σιχαίνομαι τις μικρές συζητήσεις. Θέλω να μιλάμε για το νόημα της ζωής, για τους εξωγήινους, τους μακρινούς γαλαξίες, τον θάνατο, την παιδική σου ηλικία, τι σε κάνει να μην κοιμάσαι τα βράδια, για τις ανασφάλειες μου,  τα ελαττώματα μου, τα πιο κρυφά σου όνειρα, τα ψέμματα που είπες, την οικογένεια, το αγαπημένο σου μέρος στον πλανήτη, ακόμα και αν δεν είναι κάπου που είμαι εγώ. Μου αρέσουν οι άνθρωποι με βάθος που μιλάνε με συναίσθημα μέσα από ένα μπερδεμένο μυαλό. Μου αρέσουν τα βράδια με πανσέληνο σε κάποια ταράτσα και η μυρωδιά του αρώματος σου. Θέλω να δω το ξημέρωμα μαζί σου καθώς θα αναλύουμε την ύπαρξη του Θεού.

    Χανόμαστε σε ανιαρές συζητήσεις ενώ το μόνο που κυριαρχεί στο μυαλό μου είναι μια εικόνα με σένα και μένα. Είμαστε σε ένα από τα αγαπημένα μας μέρη, η πόλη είναι ήσυχη, το μόνο που ακούγεται είναι ο ήχος από τα διερχόμενα αμάξια και η ρυθμική σου ανάσα καθώς σε φιλάω. Είναι η αγαπημένη σου ώρα. Κάπου μεταξύ 3 και 4 το ξημέρωμα. Είναι η ώρα που είσαι πραγματικά ο εαυτός σου, απογυμνωμένος από το προσωπείο που φοράς στους υπόλοιπους. Είμαστε εσύ κι εγώ απελευθερωμένοι από ότι μας κρατάει πίσω για να ζήσουμε πραγματικά. Θέλουμε να μείνουμε εκεί για πάντα και να αναλύουμε τα προσωπικά μας θέματα μέχρι να φτάσουμε στα μύχια της ψυχής μας. Μέχρι να μην έχουμε κάτι άλλο θαμμένο μέσα μας.

    Αγαπώ το πολύπλοκο μυαλό σου και τις βαθιές, γεμάτο νόημα συζητήσεις μας. Είναι λες και όλος ο κόσμος χάνεται εκείνη την στιγμή και βαδίζουμε μόνοι μας μέχρι να μας βρει το πρώτο φως του ήλιου και γυρνάμε στην πραγματικότητα. Γινόμαστε ξανά αμήχανοι. Λέμε ψυχρά «γεια» και «καλημέρα» ενώ περιμένουμε το βράδυ για να μπορέσουμε να μιλήσουμε ξανά όπως μόνο εμείς ξέρουμε. Προστατευμένοι από τα βλέμματα των άλλων.

   Σε περιμένω στο αγαπημένο σου μέρος. Έχω διαλέξει ένα θέμα που θα το λατρέψεις μέχρι δακρύων!

«Γεια, Καλημέρα»

verros
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s