Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

«Το Σχολείο»

Της Έλενας Δελήπαλτα,

«Ποιο Σχολείο;», αναρωτιέμαι. Το σχολείο του αύριο; ή του σήμερα; Και διορθώνω ξανά τον εαυτό μου, «μήπως καλύτερα, το σχολείο του χθες, του προχθές ή και του παρά-προχθές»; Συνεχίζοντας τον συλλογισμό μου, αναρωτήθηκα «Σε τι σχολείο πηγαίνουν τα παιδιά μας;», και ακόμη περισσότερο, «τι πολίτες θέλει να βγάλει τελικά το σχολείο μας;». Θέλει όντως να βγάλει τον «δημοκρατικό πολίτη», που με τόση μανία διακηρύσσει στα Αναλυτικά Προγράμματα σπουδών του το Υπουργείο Παιδείας; Αυτό θέλει όντως; Ή είναι και αυτή μία εντυπωσιακή διακήρυξη, γραμμένη με το βαρύγδουπο και εντυπωσιακό επίθετο του «δημοκρατικού», για να κρύψει από πίσω του, διπλάσιες και άκρως αντίθετες με αυτό αλήθειες, σαν όλα τα άλλα που ακούμε και βλέπουμε και ελάχιστα από αυτά καταλαβαίνουμε, λόγω των βαρύγδουπων και εντυπωσιακών περιτυλιγμάτων ;

Το σχολείο του χθες και της κοινωνικής αναπαραγωγής.

4 T

Ένα σχολείο του χθες, του πέρσι (ίσως και του παραπρόπερσι). Αίθουσες άχρωμες, φυλακές της παιδικής ηλικίας. Ένα σχολείο – φυλακή της δημιουργικότητας και κυρίως, της παιδικότητας. Ένα σχολείο προσκολλημένο σε απαρχαιωμένες μεθόδους διδασκαλίας, που θαρρούν πως προετοιμάζουν πολίτες κριτικούς, πολίτες ενεργούς, ενώ στη πραγματικότητα ετοιμάζουν άνεργους πολίτες με το προφίλ του σκλάβου, του κριτικά αναλφάβητου, του ανενεργού και αμέτοχου, του παθητικού αποδέκτη. Παθητικού αποδέκτη μίας ανεργίας που μοιάζει φυσιολογική. Στη πραγματικότητα όμως, το σχολείο είναι το «φονικό» όπλο που σκοτώνει τη παιδική φαντασία και την ελεύθερη, αλλά και επιστημονική, σκέψη παιδιών και δασκάλων.

Ένα σχολείο – εργοστάσιο, προσκολλημένο στην ακριβή μέτρηση, στην αποτελεσματικότητα, σε παρατηρήσιμα και μετρήσιμα μεγέθη, που κάθε άλλο παρά μετρήσιμα και παρατηρήσιμα είναι. Ένα σχολείο που περιορίζει και περιορίζεται στη διδασκαλία τεχνικών γνώσεων και «ρομποτικών» κινήσεων της ίδιας της μάθησης. Ένα σχολείο που δε μαθαίνει στα παιδιά να μαθαίνουν, αλλά τα μαθαίνει να αποθηκεύουν τις γνώσεις του δασκάλου. Ενός δασκάλου που φοβάται να κατέβει από το βάθρο της αυθεντίας και της εξουσίας που του δίνει αυτή, μη τυχόν και «δεν βγει η ύλη». Ενός δασκάλου υποδουλωμένου στο αναλυτικό πρόγραμμα και στη «συνήθεια» αυτού.

Ένα σχολείο κοινωνικής αναπαραγωγής, αδικίας και άνισων ευκαιριών, μίας δήθεν δωρεάν παιδείας, ελλείψει υποδομών και πόρων, σε βάρος των μεσαίων και κατώτερων κοινωνικών τάξεων. Το σχολείο της «δωρεάν» παιδείας. Μίας δήθεν δωρεάν παιδείας, που από πίσω της κρύβει έναν «αγώνα» επικράτησης του πιο δυνατού. Στη περίπτωση αυτή, αν ορίζαμε τον «πιο δυνατό», θα λέγαμε ότι είναι ο πλουσιότερος, αυτός με το καλύτερο μορφωτικό και κοινωνικό υπόβαθρο, αυτός που δε χρειάζεται τις ευκαιρίες που του παρέχει το σχολείο. Το σχολείο απλά τις ενισχύει, τις αναπαράγει. Ένα εκπαιδευτικό σύστημα λοιπόν, που βασίζεται στις ήδη υπάρχουσες δομές των οικογενειών και δίνει ευκαιρίες σε παιδιά που ούτως η άλλως τις έχουν. Ένα σχολείο ταξικό, ένα σχολείο διακρίσεων και αναπαραγωγής της ήδη ισχύουσας κατάστασης.

Αυτό το σχολείο θέλουμε; Όμως, αυτό το σχολείο έχουμε. 

Οι εκπαιδευτικοί.

perke

Επαναπαυμένοι στην ασφάλεια της δουλειάς τους οι εκπαιδευτικοί, υλοποιούν ένα αναλυτικό πρόγραμμα, που στην πλειοψηφία τους δεν έχουν διαβάσει, κυνηγούν μία ύλη, που νομίζουν ότι τους κυνηγά, ενώ στην ουσία απλά έχουν αποδεχτεί και ενστερνιστεί τον ρόλο τους. Τον ρόλο της μεταβίβασης της γνώσης τους στους μαθητές τους. Μίας γνώσης με αυστηρά μονοδιάστατο χαρακτήρα καθώς ο ρόλος τους χαρακτηρίζεται από το «αλάνθαστο» και την απαγόρευση του λάθους, λόγω της αυθεντίας αυτού. Μαθαίνουν στα παιδιά να φοβούνται να κάνουν λάθη, να πειραματιστούν, να ερευνήσουν, να μάθουν.

Έχουν ενστερνιστεί τη πεποίθηση, ότι οι ίδιοι και το σχολείο δεν μπορούν να συμβάλλουν στην αλλαγή, καθώς έχουν ταυτίσει την έννοια της γνώσης με κανονικότητες – νόρμες μάθησης. Η ασφάλεια της νόρμας της μάθησης που επικρατεί στα ελληνικά σχολεία και στους Έλληνες εκπαιδευτικούς,  καθώς και αποκλειστική επιμονή στην αποτελεσματικότητα και μέτρηση της έκβασης της μάθησης με τελικό προϊόν και σκοπό την εισαγωγή στη τριτοβάθμια εκπαίδευση, έχει μετατρέψει το σχολείο σε εργοστάσια παραγωγής εργαζομένων, που ταιριάζουν στα πρότυπα αυτού που τα ανώτερα κοινωνικοπολιτικοοικομικά συμφέροντα της κοινωνίας αναζητούν, για την ευκολότερη και γρηγορότερη επίτευξη ατομικών και κρυφών στόχων.

Η γνώση όμως σε καμία περίπτωση δεν είναι αποτέλεσμα πανομοιότυπων κινήσεων και βημάτων. Η γνώση είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας και σταδιακής απόκτησης εμπειριών. Ο κάθε άνθρωπος μαθαίνει διαφορετικά, και εμείς οι εκπαιδευτικοί πρέπει να βοηθήσουμε τα παιδιά μας, να μάθουν το τρόπο να μαθαίνουν. Να μάθουν τον δικό τους τρόπο να μαθαίνουν. Έτσι αναπτύσσουν τη χιλιοειπωμένη αλλά δύσκολα κατακτημένη κριτική και ελεύθερη σκέψη και δράση.

Ναι. Είναι τόσο απλό αλλά παράλληλα και τόσο δύσκολο. 

Τι πρέπει να γίνει.

images

Το τι πρέπει να γίνει, ίσως να μην είναι η θέση μου να το πω. Μπορώ να πω όμως, πως κάτι πρέπει να γίνει. Και ίσως το κλειδί σε όλη αυτή την ιστορία της επικράτησης του χάους στην ελληνική εκπαίδευση, να είναι κρυμμένο σε μέρος προφανές και επιφανειακό. Σε ένα βιβλίο, σε ένα κτίριο ή και σε πολλά κτίρια και βιβλία. Ίσως αυτά τα κτίρια να έχουν όνομα και να βρίσκονται δίπλα από το σπίτι μας. Ίσως και τα βιβλία να είναι στη βιβλιοθήκη μας, απλά να μην έχουν ανοιχτεί ποτέ. Ίσως η λύση, να είναι πιο εύκολη απ  ο,τι φανταζόμαστε. 

deligoeseducational.png
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s