Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

*προβοσκίδες

της Νίκης Κωνσταντίνου-Σγουρού

[ιστορίες για ανθρώπους που τα προλαβαίνουν όλα] #59

Ο κόσμος συχνά λέει πως υπάρχει ένας ελέφαντας στο δωμάτιο ή πως πρέπει να μιλήσουμε για τον ελέφαντα στο δωμάτιο. Και πράγματι μερικές φορές και με συγκεκριμένες συνθήκες φωτισμού βλέπω την σκιά μιας προβοσκίδας να διαγράφεται απαλά στον τοίχο. Ανάμεσα στις κολλημένες αφίσες και τα ράφια με τα βιβλία η σκιά μου γνέφει. Ξέρω πως είναι εκεί. Ξέρω πως υπάρχει ένας ελέφαντας στο δωμάτιο.

Ο κόσμος, επίσης, λέει διάφορα υπέροχα και φανταστικά για τις συνήθειες και τον χαρακτήρα αυτού του ζώου. Τα περί λαμπρής μνήμης είναι γνωστά. Οι επιστήμονες επεκτείνονται στη μελέτη της συναισθηματικής νοημοσύνης των ελεφάντων και μας ενημερώνουν πως οι ελέφαντες μπορούν να εντοπίζουν τα συναισθήματα αυτών που βρίσκονται γύρω τους, πως αγαπούν βαθιά, πενθούν και πεθαίνουν ήσυχα έχοντας απομακρυνθεί και δώσει χώρο. Οι ελέφαντες θυμούνται αυτούς που αγάπησαν για πάντα. Ακόμα κι αν έχουν γνωρίσει ένα μικρό παιδάκι ακροβάτη στο τσίρκο και κάνουν να το δουν δεκάδες χρόνια συγκινούνται όταν και αν τύχει να ξαναβρεθούν.

Λένε πως οι ελέφαντες βλέπουν εμάς τους ανθρώπους όπως εμείς τα σκυλάκια και τα γατάκια: πιστεύουν πως είμαστε γλυκούλιδες. Μας κοιτάνε και με τον περίπλοκο κώδικα επικοινωνίας τους λένε μεταξύ τους «άχου τον» και «μα, δεν είναι αξιαγάπητος». Ίσως αυτός να είναι ο λόγος που έρχονται και εγκαθίστανται στα δωμάτιά μας. Και σίγουρα αυτός είναι ο λόγος που εγώ χαίρομαι όταν βλέπω την σκιά της προβοσκίδας.

Με όλα αυτά που λένε οι άνθρωποι για τους ελέφαντες δεν καταλαβαίνω πως η παρουσία τους θεωρείται μπελάς ή πρόβλημα. Οι ελέφαντες δίνουν χώρο, κουρνιάζουν διακριτικά και ας είναι τεράστιοι. Δεν εκβιάζουν καταστάσεις, ούτε έχουν τρομερές απαιτήσεις. Που και που μόνο η σκιά μιας προβοσκίδας μας θυμίζει πως ίσως υπάρχει κάτι που δεν τολμάμε να αγγίξουμε (αφού άλλωστε είναι γνωστό πως οι άνθρωποι δεν τολμάμε να αγγίξουμε αυτά που δεν καταλαβαίνουμε για να μην τα λερώσουμε). Μας θυμίζει πως εκεί ανάμεσα σε εμάς που ζούμε μαζί, μόνοι μας ή επικοινωνώντας από μακριά, υπάρχει κάτι. Ένας δεσμός, ένα αναπάντητο ερώτημα, μια κοινή γραμμή.

Ταυτόχρονα μας προστατεύουν και μας κρύβουν από τον κόσμο. Ο ελέφαντας ξέρει πότε να ρίξει την σκιά του πάνω μας, πότε να δείξει τα μεγάλα του δόντια και πότε να ανεμίσει επαναστατικά την προβοσκίδα του διώχνοντας τα αδιάκριτα βλέμματα, τις προθεσμίες και τις μύγες. Ακόμα ξέρει να μας διασκεδάσει, να ρουφήξει νερό από την μπανιέρα και να μας πιτσιλίσει την ώρα που πλένουμε τα δόντια μας, να μας γαργαλίσει ή να χορέψει με τα βαριά του βήματα για να μας κάνει να νιώσουμε καλύτερα σε μια στιγμή αμηχανίας.

Αγκαλιάστε τον ελέφαντα. Ή έστω χαϊδέψτε την σκιά στον τοίχο. Φορέστε μια προβοσκίδα και γίνετε ο ελέφαντας στο δωμάτιο κάποιου άλλου.

Καλή (σχολική) χρονιά.

 

konstantinou sgourou
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s