Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

οδηγός σιγής

της Δήμητρας Βαρβούτη

ή αλλιώς, πώς να ξεχωρίζετε τη σιωπή από την ησυχία

[βούτα συχνά στην ησυχία. λίγα δευτερόλεπτα πριν σου τελειώσει η ανάσα, αναδύσου στην επιφάνεια της βοής. όμως, μην αφήσεις ποτέ τον εαυτό σου να πνιγεί στη σιωπή]

σιωπή (η) 1. η κατάσταση ενός ή περισσότερων προσώπων που δεν μιλούν, η έλλειψη, η διακοπή ή η παύση κάθε ομιλίας

ησυχία (η) [αρχ.] {χωρ. πληθ.} 1. η έλλειψη ταραχής, αναστάτωσης, εντάσεων ΣΥΝ. ηρεμία, αταραξία, γαλήνη

Το ήξερα – ακόμη και πριν κοιτάξω τον Μπαμπινιώτη – ότι έστω και αμυδρά αυτές οι δύο λέξεις διαφέρουν, παρόλο που στα λεξικά τις βρίσκεις συνώνυμες. Ποια είναι, όμως, η λεπτή υφή νοήματος που τις διαφοροποιεί; Νομίζω έγκειται στην πρόθεση της σιγής, [στην αιτία] που παρόλα αυτά, φέρνει το ίδιο αποτέλεσμα [το ηχητικό τίποτα].

Σιωπή είναι η καταπίεση ήχου, ενώ ησυχία είναι η απουσία ήχου. Συχνά ζητούμε την σιωπή, όταν οι λέξεις είναι δύσκολες· αλλά φοβόμαστε την ησυχία και την οικειότητα που αυτή συνεπάγεται. Είναι πιο ασφαλές να γνωρίζεις ότι έχεις κάτι να πεις, αλλά για κάποιον λόγο να μην το λες ακόμα (σιωπή), απ΄ το να μην έχεις τίποτα να πεις (ησυχία). Μόνο όταν νιώθουμε πολύ οικεία μπορούμε να απενοχοποιήσουμε την ησυχία, απολαμβάνοντας τον χώρο που απλόχερα μας δίνει.

Κι όταν είσαι μόνος· αυτό το τίποτα που ακούγεται είναι σιωπή ή ησυχία; Μάλλον είναι σκέψεις. Γίνεται να αποσιωπήσεις τις σκέψεις σου; [ίσως είναι από τα λίγα πράγματα που έχουν μείνει ακόμα αληθινά, οι σκέψεις. ίσως πάλι, να μην καταφέρνουμε να τις κρατήσουμε άλλο ειλικρινείς.] εσύ πόσες αληθινές σκέψεις έκανες σήμερα;

Αληθινές ονομάζω τις αυθόρμητες σκέψεις που προέρχονται ορμέμφυτα από τον εαυτό, χωρίς φαινομενικά να υπάρχει κάποια συγκεκριμένη αιτία να τις αφυπνίσει, παρά μόνο συγκεχυμένα ερεθίσματα. Τόσο ενστικτώδεις σκέψεις, όσο είναι το σινιάλο που δίνει ο οργανισμός ότι χρειάζεται νερό ή τροφή. Παρόλα αυτά οι αληθινές σκέψεις δεν είναι ένστικτα και δεν σχετίζονται με την αυτοσυντήρηση· παρά μόνο με τη διανόηση. Προέρχονται από την ικανότητα του κάθε ανθρώπου να συνδυάσει τα ερεθίσματα που δέχεται και να παράξει νέες, μοναδικές, πηγαίες σκέψεις. Αυτές, λοιπόν, οι σκέψεις πρέπει κάπως να συνδέονται με τη σιγή.

διανόηση (η) {χωρ. πληθ.} 1. η πνευματική λειτουργία της σύνδεσης εννοιών με κρίσεις

Η σιγή από την άλλη, είναι εν γένει εξωτερική· νιώθω ότι συνδέεται με τη φύση. Γίνεται να υπάρξει εσωτερική σιγή; Γίνεται να πεις στον εαυτό σου: «σταμάτα να σκέφτεσαι!», κι εκείνος να σε ακούσει;

varvouti
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s