Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

Renaissance, mon amour.

Της Αθηνάς Κωνσταντίνου

Η γέννηση είναι η αφετηρία μας.
Ένα μικρό θαύμα σε έναν κόσμο που έχει αφορίσει όποιον τα πιστεύει.
Κι όμως, συμβαίνει κάθε μέρα.
Μερικές χιλιάδες θαύματα σημειώνονται καθημερινά στον πλανήτη μας και εμείς αρνούμαστε να δεχτούμε ότι υπάρχει έστω και λίγη μαγεία.
Πώς γίνεται να καταδικάζουμε έτσι μια αρχή;

Κάτι στριφογυρίζει στο μυαλό μου.
Κάτι το έχει πραγματικά ερεθίσει.
Συνδυάζω τη «γέννηση» με διάφορες προθέσεις και προκύπτει η «αναγέννηση».
Τώρα ναι, νομίζω ότι κάτι έχω να πω…

Ετυμολογικά, η πρόθεση «ανα-» δηλώνει επανάληψη, συνεπώς η εκ νέου δημιουργία.
Το αμέσως επόμενο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι η Αναγέννηση, η ιστορική περίοδος κατά τον 15ο με 17ο αιώνα.  Η Αναγέννηση, ή αλλιώς Renaissance Era, ως πολιτιστικό κίνημα επιφέρει άνθηση στη φιλοσοφία, την τέχνη, την πολιτική, τη θρησκεία και τις επιστήμες. Είναι σημείο ορόσημο της Ευρωπαϊκής ιστορίας και σηματοδοτεί το τέλος του Μεσαίωνα.

Και κάπου εδώ προκύπτει ο προβληματισμός μου: Μπορεί ο άνθρωπος να βιώσει τη δική του Αναγέννηση και αν ναι, τι πραγματικά σημαίνει αυτό;

Αν η γέννησή μας είναι η αφετηρία, όπως προείπα, τότε η αναγέννηση είναι το σημείο αναφοράς μας, ο άξονας γύρω από τον οποίο γυρίζουμε.
Και ναι, από ό,τι κατάλαβες, πιστεύω ακράδαντα ότι ο άνθρωπος μπορεί να ‘’ξανά-γεννηθεί’’ και συνήθως είναι η στιγμή κατά την οποία αρχίζουμε να ζούμε πραγματικά έχοντας πλήρη συνείδηση τι σημαίνει, πλέον, ζωή.

Ας το αναλύσω όμως λίγο περισσότερο…

Το πρώτο πράγμα που απαιτείται για να βιώσεις κι εσύ την ύψιστη εμπειρία της αναγέννησης είναι να διαπιστώσεις ότι διανύεις τον Μεσαίωνά σου. Έρχεται η στιγμή που όλα σκοτεινιάζουν, βαραίνουν, ξεθωριάζουν, ξεφτίζουν. Ο Μεσαίωνας δεν είναι μόνο κάποιο συναίσθημα που νιώθεις, είναι μία κατάσταση , ένα μοτίβο κινήσεων και σκέψεων που σε βουτούν όλο και βαθιά. Έρχεται όμως η στιγμή που καταλαβαίνεις ότι δεν μπορείς πλέον να δεις μέσα σε αυτό το χαοτικό σκοτάδι. Κυρίως δεν μπορείς να δεις εσένα, τον ίδιο σου τον εαυτό. Αλλά όσο οδυνηρό κι αν σου φαίνεται μη ξεχνάς ότι αυτή είναι η αρχή του τέλους.

Η Αναγέννηση δεν έρχεται σε μία μέρα, είναι ένας δρόμος, μία διαδικασία, ένα έργο.  Γίνεται σταδιακά και εφόσον υπάρχει θέληση. Θέληση να αντιμετωπίσεις τους φόβους σου, υπομονή να ημερεύσεις τους δαίμονές σου, πίστη πως όλα θα πάνε καλά και πείσμα για να φτάσεις στο τέλος. Είναι δύσκολη διαδικασία, θέλει κότσια για να τα βάλεις με τον εαυτό σου, να καθίσετε κάτω, να τα πείτε και εν τέλει να τα βρείτε.
Η συμφιλίωση είναι η λύτρωση.

Σε αυτή τη συμφιλίωση θα πρέπει να θυμηθείς τι σε κάνει ευτυχισμένο, τι είναι αυτό που κάνει την ψυχή σου να τρέμει, την καρδιά σου να χτυπά, τα πόδια σου να τρέχουν και το μυαλό σου να θέλει να είναι ξύπνιο. Πρέπει να αναγνωρίσεις τα λάθη σου, να διώξεις τις αρνητικές σκέψεις, να επανορθώσεις και να ξαναχτίσεις ό,τι γκρέμισες και να κάνεις ένα πλάνο για το μέλλον. Πρέπει να δεις μέσα σου και γύρω σου.

Σκέψου όμως και το άλλο…
Έκανα το λάθος να συμπεράνω ότι αν θες να ‘’αναγεννηθείς’’ θα πρέπει να μείνεις μόνος, απομονώνοντάς σε από οποιονδήποτε και οτιδήποτε. Κάθε παρεμβολή θα σε αποσπούσε από το έργο σου. Θα κατανάλωνε χρόνο και ενέργεια, που θα έδινες στον εαυτό σου.
Όμως όχι. Η Αναγέννηση δεν ήρθε από έναν άνθρωπο, αλλά συλλογικά, όλοι μαζί συνέβαλλαν στην άρση της εποχής της άνθησης. Εσύ πώς περιμένεις να ανατρέψεις τον Μεσαίωνα μόνος σου; Κανένας δεν θα σου πει, πώς να ενεργήσεις, τι να σκεφτείς ή τι είναι αυτό που δημιουργεί το σκοτάδι, αλλά αν είσαι μόνος σε όλο αυτό τότε πιθανότατα να βυθιστείς ακόμα περισσότερο με την πλασματική ιδέα ότι τα καταφέρνεις. Είναι μία εσωτερική διεργασία, αλλά κάποιος ή κάποιοι ( αν είσαι τυχερός) θα πρέπει να στηρίζουν εξωτερικά, αλλιώς το κτίριο θα καταρρεύσει. Άσε που μπορεί κάποιος από αυτούς, χωρίς καν να το καταλάβει να πατήσει το διακόπτη και να ανάψει το φως. Το δικό σου φως. Αυτό που έψαχνες μανιωδώς να βρεις.
Μην γκρεμίζεις λοιπόν τις σκαλωσιές σου όταν είναι το μοναδικό μέσο για να φτάσεις στην κορυφή.

Άλλωστε τι σημασία έχει να ξαναγεννηθείς αν δεν βρεις κανέναν εκεί;
Τι νόημα θα είχε αν ο Botticelli δεν είχε θεατές να θαυμάσουν τα έργα του;

*Αν λοιπόν η γέννηση είναι μαγεία, τότε αναγέννηση σημαίνει να γίνεις ο ίδιος ο ταχυδακτυλουργός.
Welcome to Wonderland

konstantinou

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s