Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

γκρι σπίτι.

[ή, «μήπως είναι η αρχή (λιγάκι) ασήμαντη εν τέλει;»]

S04E01

Toυ Αχιλλέα Μζ.

Προβληματιζόμαστε πάνω στο θέμα της αρχής. Και αυτή ακριβώς θα οριζόταν ως η αρχή μας. Όχι πρώτη αρχή, αφού τα έχουμε πει αντιστοίχως για πρώτη φορά άλλες τρεις φορές. Οι αρχές όμως είναι πάντα δύσκολες.

Διδάσκοντας τον τρόπο γραφής της έκθεσης, συναντώ πάντα παιδιά που αναρωτιούνται πώς ακριβώς πρέπει να ξεκινούν. Αυτή είναι μεγάλη κουβέντα. Γιατί για τις εκθέσεις ίσως να βρήκα κάποια πιθανή απάντηση, αλλά ακόμη δεν ξέρω πως πρέπει να κάνω το πρώτο βήμα στην πράξη.

Βέβαια σκέφτομαι μετά: Κάναμε την «αρχή» να μοιάζει τόσο βαρυσήμαντη. Την δώσαμε ακόμη και τον ρόλο θέματος. Θέμα συζήτησης, ανάλυσης και πρόβλημα συνοδευόμενο από ανάλογες λύσεις. Η αρχή όμως είναι απλώς η βάση. Και συμμερίζομαι με όλο μου το είναι πως η βάση πρέπει να είναι ισχυρή, αλλά τι μπορώ να την κάνω αν δεν συνεχίζω με το ίδιο πάθος και μετά από αυτήν; Μήπως είχα καλύτερα αποτελέσματα, όταν ξεκινούσα κάπως αμήχανα και προγραμμάτιζα ή έβρισκα τις αλλαγές μου στην πορεία; Μήπως αναλώθηκα συχνά στο πώς πρέπει να αρχίσω και εν τέλει, έχοντας ξοδέψει χρόνο και ενέργεια σε αυτό  έχανα κάθε μου κουράγιο να συνεχίσω – ή ακόμη και να ξεκινήσω όντως;

Η ζωή, οι πράξεις, οι συζητήσεις, κάθε τι, συναποτελείται από μια αρχή, μία μέση και ένα τέλος. Το κάθε συστατικό με την δική του αξία. Δεν έχουμε να κάνουμε με τέλειες αρχές, και χλιαρά τέλη. Όλα έχουν σημασία.

Διασχίζω συχνά έναν δρόμο που ενώνει το σπίτι μου με το κέντρο της περιοχής όπου μένω. Εκεί έχει εδώ και καιρό ξεκινήσει η ανέγερση ενός καθόλου υψηλού αλλά πραγματικά απλού και όμορφου οικοδομήματος. Είναι απολύτως γεωμετρικό και χρωματίζεται με τόνους του γκρι και του λευκού. Το παρατήρησα πρώτη φορά λίγες μέρες πριν, καθώς κατέβαινα τον γνωστό δρόμο με έναν φίλο. Συζήτησα μαζί του πόσο ωραίο μου φαινόταν και αν το είχε παρατηρήσει ξανά. Πληροφορήθηκα πως χτίζεται μήνες. Στην δική μου αντίληψη δεν είχε πέσει, μέχρι που έφτασε στην ολοκλήρωσή του.

Τα θεμέλια βρίσκονταν εκεί και κάποιος είχε ήδη κάνει την αρχή της οικοδόμησης του όμορφου στα μάτια μου κτιρίου. Τα έργα προχωρούσαν. Η οπτική μου ίσως φανερώνει πως μερικές φορές αδυνατώ να διακρίνω κάτι στην αρχή του ή καθώς ετοιμάζεται. Αντίθετα είμαι σε θέση να αναγνωρίσω κάθε αλλαγή όταν αυτή φτάσει στο τέλος της. Τελικά, τι έχει περισσότερη αξία μεταξύ της αρχής – της μέσης – του τέλους;

Ομολογώ πως η αρχή είναι αναγκαία, υποχρεωτική. Σε ένα υποθετικό σενάριο ωστόσο, το γκρι σπίτι θα μπορούσε να ξεκινά να χτίζεται, χωρίς να ολοκληρώνεται ποτέ. Λόγω κωλύματος κατά την ανέγερση, μια μέρα ξεκινά και να γκρεμίζεται. Η ιστορία του γκρι σπιτιού αρχίζει και τελειώνει με ένα «ξεκίνημα» και όσο και αν προσπαθήσουμε να σκεφτούμε κάτι αντίστροφο θα ήταν μάλλον αδύνατον. Από την άλλη, και εννιά φορές να χτίζεται και να γκρεμίζεται, θα είναι ένα τίποτα αν κάποιος δεν αποφασίσει να αναλάβει την «συνέχεια» και έπειτα το «τέλος», δηλαδή την ολοκλήρωση του έργου.

Μπορεί και εσύ, καθημερινά να προετοιμάζεσαι κατάλληλα για διάφορα πράγματα. Να έχεις όμορφο πλάνο και να έχεις προγραμματίσει την κάθε σου κίνηση. Όμως, όσο σωστό και αν είναι το έργο στην αρχή του ή στα χαρτιά πες μου: Θα έμενες ποτέ σε ένα σπίτι, που κάποιος ξέχασε να βάλει την σκεπή;

Δεν θα το κουράσω άλλο: Κάνε αρχές, βάζε θεμέλια, μα να βάζεις και σκεπές. Εγώ πάντως ξεκίνησα, να φτάνω ως το τέλος!

Mouzou3.png
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s