Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

[camera obscura]

της Ιφιγένειας Παπούλη

Camera obscura είναι μια οπτική συσκευή ή ένα ολόκληρο σκοτεινό δωμάτιο με μια τρυπούλα-παράθυρο στον έξω κόσμο. Το φως εισέρχεται στο χώρο και κάπως έτσι το είδωλο των πραγμάτων του εξωτερικού περιβάλλοντος ταξιδεύει. Η εικόνα των αντικειμένων προβάλλεται πάνω σε μια επιφάνεια του σκοτεινού δωματίου και βλέπουμε τα αντικείμενα ίδια. Ίδια, αλλά ανεστραμμένα. Ένας άνθρωπος, δηλαδή, που ισορροπεί στο κεφάλι του. Ή κάπως έτσι.

Θα ήθελα να παίξω αυτό το παιχνίδι με διάφορα αντικείμενα. Να στέκομαι σε ένα σκοτεινό δωμάτιο κι απ’ έξω να περνούν ανάποδα ποδήλατα, ψηλά καπέλα που θα μοιάζουν με κατσαρόλες για φθινοπωρινές σούπες και νι που θα γίνονται κεφαλαία λάμδα. Κοιτώ τον κόσμο από την ασφάλεια του σκοτεινού θαλάμου.

Σκόπευα να γράψω για το καλοκαίρι, για την Αμοργό, για την καλοκαιρινή κηπουρική, για το μωρό που γνώρισα στο καροτσάκι του τον Ιούνιο και τον Αύγουστο μπορούσε πια να περπατάει. (Υπάρχει καλύτερη εικόνα για να δείξεις πώς περνά ο καιρός από αυτήν;) Μα άλλαξα γνώμη. Με πρόλαβαν το τέλος του καλοκαιριού και τα πράγματα που όλο προχωρούν. Κάπως προχωρούν: έστω ανάποδα.

Όμως, ας αναποδογυρίσουμε το τέλος, ας το κάνουμε να μοιάζει με αρχή: το φθινόπωρο δεν είναι το τέλος του καλοκαιριού, αλλά η αρχή του χειμώνα. Για να το αποδείξω φοράω καλτσόν ήδη από τον Σεπτέμβρη. Μερικές φορές δεν πειράζει να αναστρέφουμε τα πράγματα για να μας βολεύουν περισσότερο. Τώρα βλέπω να προβάλλονται στον τοίχο παιδάκια ανάποδα που περπατούν με τα χέρια τους, φορούν σακίδια και πηγαίνουν στο σχολείο με μάτια που δεν έχουν χορτάσει ύπνο. Κρατούν πλαστικούς χαρτοφύλακες για τα μπλοκ της ζωγραφικής και τις ξυλομπογιές τους.

Λέω να μείνω εδώ. Θα αναποδογυρίσω το χειμώνα και θα έχω όλον αυτό τον άπειρο χρόνο που άλλοι βρίσκουν το καλοκαίρι για να κάνω ό,τι θέλω. Θα φτιάξουμε μια παράσταση ουσιαστικά καλοκαιρινή για θαλασσινό νερό ή για πισίνες ή για λίμνες που πάγωσαν και θα την παίξουμε φορώντας παγοπέδιλα. Θα γλιστράμε κι όταν πέφτουμε, θα σηκωνόμαστε πάλι. Θα ισορροπούμε και πάλι με σιγουριά κι αυτοπεποίθηση στα κεφάλια μας.

  1. Markab Trio – Τι καλά το λέει τ’ αηδόνι 
  2. Stavros Lantsias Trio – Human Wonder 
  3. Erik Satie – Je te veux (Karina Gauvin)
  4. George Gershwin, int. Barbara Hannigan – Girl Crazy Suite
  5. Encardia – Kalinifta 
  6. Μιχάλης Σιγανίδης & Θοδωρής Ρέλλος – Κύριε
  7. The Circle Orchestra – Πάρε το δάκρυ μου (Μανώλης Χιώτης)
  8. Barcelona Gypsy Klezmer Orchestra – Λιβισιανή μου πέρδικα
  9. René Aubry – Salento
  10. Sentiers – Ανάθεμα τον αίτιο 
  11. Harris Lambrakis Quartet – Myrto

για ολόκληρη τη λίστα στο youtube, πατήστε εδώ.

 

papouli 1

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s