Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

Παιχνίδια παιδικά

της Σταυρούλας Κοσκινά 

(Νέα «σχολική» χρονιά)

Κάθε Σεπτέμβρη αισθάνομαι σαν ένα φοβισμένο δευτεράκι που τρέμει την τρίτη δημοτικού, διότι θα πρέπει να διαβάσει ιστορία. Και δεν του αρέσει η ιστορία. Είναι μια επανάληψη όλων των λαθών του παρελθόντος, ερμηνευμένη κάθε φορά από άλλη σκοπιά.

Πρώτη μέρα στο σχολείο. Κάθομαι στο θρανίο αγχωμένη, χαιρετώ τους γνωστούς, ανταλλάσσω χαμόγελα- ξέρετε τα γνωστά χαμόγελα «δεν-θυμάμαι-ποιός-είσαι-αλλά-προσπαθώ-να-μην-το-δείξω» – και διατηρώ την ελπίδα να μην προσέξει κάνεις την πραγματική μου διάθεση, η οποία είναι ένας ενοχλητικός καθρέφτης ενός αβέβαιου καλοκαιριού.

Πρώτες δύο ώρες, κάθε χρόνο, έχουμε » γλώσσα» και η δασκάλα αγαπάει τα «γλυκά κλισέ» και η πρώτη εργασία της χρονιάς, που θα καταλαμβάνει τη πρώτη σελίδα του ολοκαίνουργιου κόκκινου τετραδίου εκθέσεων είναι η έκθεση «Πως πέρασα το καλοκαίρι;». Ο φόβος και ο τρόμος μου. Αυτή η ελπιδοφόρα αρχή που χάνεται στη σκιά ενός απογοητευτικού τριμήνου.

Έντεκα (περίπου) χρόνια μετά και αυτή η έκθεση- που πλέον έχει λάβει την μορφή ενός απλού, εσωτερικού διαλογισμού- με φοβίζει περισσότερο από όλα. Με φοβίζει το πρώτο μου «Γ», με φοβίζει που πρέπει να αντιμετωπίσω το γεγονός ότι το παρελθόν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο σε καθορίζει.   Αποσείω, ωστόσο, κάθε  ευθύνη για τα δικά μου αισθήματα και γραπώνομαι από τυχόν δικαιολογίες, για το ότι επιτρέπω σε μία «έκθεση ιδεών» να με τρομάζει περισσότερο  και από αυθαίρετες βεβαιότητες που θα μπορούσαν να περιγράψουν τη ζωή μου από εδώ και πέρα.

Συχνά εύχομαι να ήμουν εκείνο το παιδάκι που απογοητεύτηκε γιατί διάλεξε άλλος το ροζ πιόνι στο επιτραπέζιο, ή γιατί ο κύριος παγωτατζής δεν έβαλε σιρόπι σοκολάτας στο κυπελλάκι  με το παγωτό σοκολάτα μου.  Αλλά «μεγάλωσα» πλέον. Δεν παίζω πια επιτραπέζια και τρώω χωνάκι με παγωτό βανίλια, χωρίς σιρόπι. Οι απογοητεύσεις πια είναι μεγαλύτερες, λες και αναπτύσσονται σε συνάρτηση με την ηλικία μας.

Αλλά, αυτή τη στιγμή θα ήθελα για ένα μόνο λεπτό να ευχαριστήσω τις μικρές παιδικές απογοητεύσεις , αυτά τα μικρά παιδικά παιχνίδια του μυαλού, τα οποία με αγκάλιασαν περισσότερο από τις «επιτυχίες» και μου υπέδειξαν την ανάγκη να προχωράω.

Ευτυχώς λοιπόν που κάποιος διάλεξε το ροζ πιόνι. Έτσι έμαθα να προσαρμόζομαι όταν οι συνθήκες είναι διαφορετικές από αυτές που επιθυμώ. Ευτυχώς που εκείνος ο κύριος δεν μου έβαλε σιρόπι σοκολάτας στο παγωτό μου, θα ήταν υπερβολικά γλυκό για τα γούστα μου. Ευτυχώς που ποτέ δεν κατάφερα να πετύχω εκείνη την πρώτη έκθεση της σχολικής χρονιάς. Κατάλαβα ότι ίσως ο αναλογισμός του «πριν» με εμπόδιζε από το να σχεδιάσω το «μετά». Και πιστέψτε με, οι μετέπειτα εκθέσεις ήταν πάντοτε καλύτερες.

Και, μέσα σε αυτό το πνεύμα της ελπιδοφόρας σκέψης, αποφάσισα να υιοθετήσω μία φράση από ταινία(την οποία δυσκολεύομαι να ανακαλέσω), για κάθε φορά που φοβάμαι να κάνω μια νέα αρχή: «Το μόνο που χρειάζεσαι είναι είκοσι δευτερόλεπτα τρελού,  απαράμιλλου θάρρους».

Βαθιά ανάσα. Τελεία. Είκοσι δευτερόλεπτα. Τελεία.

20, 19, 18,17, 16, 15, 14, 13, 12, 11, 10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1, 0.

Και ανοίγω το τετράδιο εκθέσεων και σκίζω την πρώτη σελίδα με την έκθεση.

Πάμε πάλι από την αρχή.

 

 

 

koskina
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s